Drużyna Jezusa

Warto zauważyć, że przywołany fragment Ewangelii jest łącznikiem między częściami w Ewangelii św. Mateusza. Po ukazaniu nam, kim Jezus jest, to znaczy, co mówi (Kazanie na górze) i co czyni (10 cudów – rozdziały 8 i 9), ewangelista płynnie przechodzi do misji Kościoła. Nie jest to jednak zmiana tematu – uczeń ma robić dokładnie to samo co Mistrz. Styl bycia i działania Jezusa okazuje się stylem chrześcijanina.

Punktem wyjścia misji jest głębokie współczucie Jezusa: „widząc tłumy ludzi, litował się (esplanchnisthē) nad nimi”. Użyty czasownik pochodzi od rzeczownika oznaczającego wnętrzności, trzewia (ta splanchna), bywał zaś traktowany jako odpowiednik hebrajskiego słowa rechem, od którego wywodzi się słowo rachamim (miłosierdzie). Dla starożytnych Greków i Hebrajczyków to bowiem nie mózg i często nawet nie serce, ale właśnie wnętrzności były siedliskiem najgłębszych, najbardziej poruszających i gwałtownych emocji. Jeśli o tym pamiętamy, to rozumiemy zawrotną porcję treści zawartą w przywołanym zdaniu: posłanie uczniów, które za chwilę nastąpi, bierze się z Jezusowego bólu na widok cierpienia innych, mającego wręcz somatyczny – „bebechowy”, by tak powiedzieć – wymiar; bólu, który przypomina troskę matki o dziecko.

Co przy tym ciekawe, tych zarażonych bólem współczucia uczniów Pan żniwa ma dosłownie wypchnąć, wyrzucić, by ruszyli do pracy. Mateusz – z pewnością nie przez przypadek – użył w tym fragmencie dwukrotnie tego samego i bardzo mocnego czasownika greckiego ekballein, by za jego pomocą opisać zarówno „wysłanie” uczniów na misję, jak i „wyrzucenia” złych duchów. Jakby chciał nam podpowiedzieć, że to są różne aspekty tego samego procesu, który jest zawsze prowadzony przez Ducha (por. Mt 12, 28; Mk 1, 12).

Kogo Jezus „wypycha” do żniwa? Lista apostołów to galeria skrajności. Nie ma tam elit intelektualnych ani moralnych prymusów. Są rybacy, celnik (kolaborant), zelota (partyzant), zdrajca. Jezus nie rekrutuje idealnych specjalistów na podstawie CV. Zarazem jednak wzywa każdego bardzo osobiście (po imieniu) i komponuje ich w pary (braterstwo). Mamy rozumieć, że nie da się głosić Bożego ojcostwa bez zdolności do bycia dla siebie nawzajem braćmi.

CHWILA REFLEKSJI

Czy jestem gotów pozwolić Jezusowi wysłać mnie w misję?