Logo Przewdonik Katolicki

Święto Ofiarowania Pańskiego

o. Paweł Trzopek OP

Słowa Ewangelii według św. Łukasza

Łk 2, 22–40

Gdy upłynęły dni oczyszczenia Maryi według Prawa Mojżeszowego, rodzice przynieśli Jezusa do Jerozolimy, aby Go przedstawić Panu. Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: „Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu”. Mieli również złożyć w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z przepisem Prawa Pańskiego. A żył w Jerozolimie człowiek, imieniem Symeon. Był to człowiek prawy i pobożny, wyczekiwał pociechy Izraela, a Duch Święty spoczywał na nim. Jemu Duch Święty objawił, że nie ujrzy śmierci, aż nie zobaczy Mesjasza Pańskiego. Za natchnieniem więc Ducha przyszedł do świątyni. A gdy rodzice wnosili Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa, on wziął Je w objęcia, błogosławił Boga i mówił: „Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela”. A Jego ojciec i matka dziwili się temu, co o Nim mówiono. Symeon zaś błogosławił ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: „Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu”. Była tam również prorokini Anna, córka Fanuela z pokolenia Asera, bardzo podeszła w latach. Od swego panieństwa siedem lat żyła z mężem i pozostała wdową. Liczyła już osiemdziesiąty czwarty rok życia. Nie rozstawała się ze świątynią, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą. Przyszedłszy w tej właśnie chwili, sławiła Boga i mówiła o Nim wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jerozolimy. A gdy wypełnili wszystko według Prawa Pańskiego, wrócili do Galilei, do swego miasta Nazaret. Dziecię zaś rosło i nabierało mocy, napełniając się mądrością, a łaska Boża spoczywała na Nim.



Św. Łukasz wielokrotnie podkreśla posłuszeństwo zarówno rodziców Jezusa, jak i Jego samego Prawu. To ono stanowiło coraz bardziej o tożsamości narodu wybranego Starego Przymierza. Przepisy dotyczące oczyszczenia kobiety po urodzeniu dziecka można znaleźć w Księdze Kapłańskiej (12, 2–8). W ofierze za oczyszczenie należało złożyć baranka. Dwie synogarlice lub dwa gołębie to ofiara ubogich.
 
Opowiadanie o ofiarowaniu Jezusa w świątyni jerozolimskiej nawiązuje do historii Anny i Elkany z Pierwszej Księgi Samuela (rozdziały 1–2). Łukasz wykorzystuje ten sam motyw, wskazując jednocześnie, że Boże obietnice wypełniają się w Jezusie. Jego zbawcza misja spotka się jednak z odrzuceniem przez tych, do których była skierowana. Należy zauważyć wyraźnie podkreśloną postać Maryi, która odegra znaczącą rolę w realizacji zbawczego dzieła. Ewangelista wprowadza dwie postaci, Symeona (imię oznacza „słuchający”) i Annę („przychylność, łaska”). To oni właśnie, zgodnie z prawem Starego Testamentu, dają wiarygodne świadectwo o tym, kim jest Dziecię (Pwt 19, 15, gdzie zeznania dwóch lub trzech świadków są wymagane przed sądem, by oskarżenie mogło być wiarygodne).
 
Pieśń Symeona jest odmawiana codziennie w liturgii godzin w modlitwie na zakończenie dnia (komplecie).
 
Charakterystyczną cechą Łukaszowego stylu są tzw. summaria, czyli streszczenia. Ewangelista w krótkiej perykopie zbiera i omawia wydarzenia dziejące się w dłuższym okresie czasu, nadając im jednocześnie znaczenie teologiczne.

 

Komentarze

Zostaw wiadomość

 Security code

Komentarze - Facebook

Ta strona używa cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki