Uwierzyć w rodzinie

 Same kursy nie wystarczą

Ofiarami tego kryzysu wiary stają się niestety również osoby tworzące rodzinę. Tym bardziej więc ważną, wręcz fundamentalną sprawą jest przekaz wiary w naszych rodzinach. Dlatego też trzeba szukać dla niego wciąż nowych dróg i metod. Jak zgodnie zauważają specjaliści, nie może się on jednak ograniczyć tylko do przekazu intelektualnego pewnych prawd i zasad, ale być właśnie poparty świadectwem życia. – Już samo przygotowanie do małżeństwa to nie tylko kwestia intelektualna. W dzisiejszych czasach nie wystarczy znakomita organizacja spotkań dla narzeczonych, podczas których wystąpią najlepsi prelegenci. Jeśli nie będzie w nich także pewnego elementu przeżyciowego, budowania postaw i właściwych relacji przyszłych małżonków między sobą i z Bogiem, to staną się one rzeczywiście jedynie kursami, a nie osobowym przygotowaniem dającym małżeństwu solidne fundamenty – stwierdził ks. prof. Paweł Bortkiewicz, kierownik Zakładu Katolickiej Nauki Społecznej na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Również pierwszym i podstawowym obowiązkiem duszpasterzy, jak przyznał ks. dr hab. Andrzej Bohdanowicz, teolog moralista z Wydziału Teologicznego UAM w Poznaniu, jest pomoc w odkryciu, umocnieniu, a następnie w doprowadzeniu do dojrzałości wiary przyszłych małżonków.

To, co wypada w rodzinie

Potrzebę budowania w pierwszej kolejności relacji z osobowym Bogiem, podkreślają także osoby zaangażowane w poradnictwo rodzinne. – Wielu ludzi uznających się za wierzących, którzy przychodzą do poradni z problemami małżeńskimi, rodzinnymi czy różnego rodzaju zniewoleniami duchowymi, przyjmuje głos Kościoła, m.in. w sprawie moralności, także w małżeństwie, jako narzucone im obciążenie. Dla nich punktem startowym do wyjścia z problemów jest ukazanie im kochającego, osobowego Boga. Psychologia bowiem nie uzdrawia, a wszelkie metody i techniki mogą przynosić owoce dopiero wtedy, kiedy człowiek będzie miał silne oparcie w wierze w Boga i Bogu – tłumaczyła dr Iwona Zielonka, doradca rodzinny z Duszpasterstwa Rodzin Diecezji Płockiej, a zarazem dyrektor Szkoły Nowej Ewangelizacji św. Łukasza. Stąd też jej zdaniem potrzeba najpierw ewangelizacji rodzin, czyli przywrócenia w nich właściwych relacji z Bogiem będących fundamentem wiary, a potem ich katechizacji i formacji. Dopiero takie, Bogiem silne, rodziny mogą tworzyć odpowiednie środowisko wiary dla swoich dzieci i dla innych rodzin. – Warto zadać sobie pytanie: Co wypada robić w naszym środowisku, w którym się obracamy? Jeśli czymś naturalnym jest w nim rodzinne przeżywanie Eucharystii czy wspólna modlitwa, to znaczy, że tworzymy środowisko sprzyjające rozwojowi wiary u naszych dzieci – zauważyła dr Monika Waluś z Warszawy.

Kiedy idziemy się modlić

Maria i Leszek Kukułkowie z Rybnika, są małżeństwem od 17 lat. Przez 11 lat prosili Boga o dar rodzicielstwa. Starsza z ich córek Faustyna ma 6 lat, a Małgorzatka 16 miesięcy. – Wierzymy, że Bóg powierzył nam nasze dzieci, aby były kochane, abyśmy pokazali im taką drogę, na której będą mogły żyć pełnią życia – przyznają małżonkowie, którzy obecnie są w Polsce parą odpowiedzialną za Ruch Duchowości Małżeńskiej Equipes Notre Dame. – Nie ma nic lepszego do promowania miłości w rodzinie jak rodzinna modlitwa. U nas jest ona wieczornym rytuałem. Kiedy więc padają słowa: „Idziemy się modlić”, już od jakiegoś czasu Małgorzatka odpowiada: „Amen!” i wszyscy ruszamy przed ikonę Świętej Rodziny. Dzieci potrzebują wprowadzania nawyku modlitwy, aby budować swoją wiarę oraz wzmacniać i podtrzymywać relację z Bogiem. Niezwykle ważne jest też to, że dzieci widzą klęczącego ojca, który jest blisko Boga i mają z nim dobre relacje. Wówczas będą też miały dobry obraz Boga Ojca – dzielą się swoim doświadczeniem Maria i Leszek Kukułowie, podkreślając, że dzieci wychowuje przede wszystkim miłość między małżonkami, dlatego tak ważna jest troska o relacje małżeńskie i rozwój życia duchowego, które nie jest naszą prywatną sprawą.

Współorganizatorem XIII Sympozjum Teologicznego pt. „Rodzina środowiskiem wiary” był m.in. Zakład Teologii Moralnej i Duchowości Wydziału Teologicznego UAM w Poznaniu i jego sekcja w Kazimierzu Biskupim oraz Referat Rodzin Polskiej Prowincji Misjonarzy Świętej Rodziny.