Źródła chrzcielne Polski

z ojcem Janem Górą OP, inicjatorem i organizatorem Ogólnopolskich Spotkań Młodzieży pod Bramą III Tysiąclecia na Polach Lednickich, rozmawia Łukasz Kaźmierczak

Pierwszą reakcją Ojca na rzucone przeze mnie hasło wywoławcze „chrzest święty ” był okrzyk: Lednica, Lednica!

– Lednica jest miejscem chrztu Polski. Miejscem wyboru Chrystusa. Tam Mieszko wybrał Chrystusa i stała się Polska. Tam młodzi dzisiaj wybierają Chrystusa i powstaje przestrzeń nadziei, ewangeliczne novum. Wybór Chrystusa, zanurzenie w Chrystusie jest aktem decyzyjnym o wielkiej mocy. Ten akt jest fundamentem naszej tożsamości. On nas określa i buduje na przyszłość. Nie można budować przyszłości bez świadomości przeszłości i mocnego osadzenia w teraźniejszości. Lednickie jezioro i lednicka woda to źródła chrzcielne Polski. Dlatego tam przybywamy, aby umocnić naszą tożsamość bycia Polakami i bycia przy Chrystusie. Dlatego tam, nad brzegami tego jeziora, wybieramy codziennie Chrystusa i obmywamy twarze, wspominając własny chrzest. Ten wybór nas określa i o nas stanowi. Nie można żyć bez pamięci. Roman Brandstaetter stale powtarzał, jak Żyd traci pamięć, przestaje być Żydem, a Polak…?

Ilekroć jestem w kościele podczas ceremonii chrztu, tylekroć doświadczam jego wielkiej mocy: ludzie momentalnie – mniej lub bardziej świadomie – wyciszają się i skupiają. To naprawdę działa!

– Jeżeli tak się dzieje przy poświęconej wodzie z kranu, to co dopiero pomyśleć o wodach z jeziora Lednica. Toż to woda święta. Za każdym razem, kiedy mam kogoś ochrzcić, wysyłam umyślnego, aby zaczerpnął wody z jeziora. Ile warstw znaczeniowych ma w sobie ta woda? Naturalne jak każda woda, a dodatkowo i te nadzwyczajne, że to woda z nadzwyczajnego źródła, ze źródła, w którym ochrzczona została Polska. Wreszcie, że to woda tak dawno i tyle razy poświecona. To nadzwyczajna woda. Wystarczy tylko mieć trochę pamięci i wyobraźni. Ludzie zabierają ze sobą tę wodę na pamiątkę, jak wodę święconą.

Nie bójmy się tego słowa – chrzest to może najważniejszy fundament naszej wiary. A na pewno pierwsze trzy litery alfabetu chrześcijanina.

– Chrzest to zanurzenie w Bogu żywym, to wejście do uczestnictwa w życiu Boga samego. Chrzest w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego przyniósł Polsce trzy ogromne przestrzenie: ojcostwa – ze wskazaniem na Boga, który jest Ojcem –  synostwa – nasze Boże dziecięctwo i udział w życiu Bożym – oraz braterstwa, czyli więzi międzyludzkie. Te trzy pojęcia ubogaciły nasze życie osobiste i społeczne. Więź z Chrystusem stała się podstawą życia, istotą życia. Ta relacja z Jezusem uczyniła życie naszych przodków i nas samych sensownym. A zatem ojcostwo Boże. Nie jesteśmy sierotami, nie jesteśmy znikąd, wiemy skąd idziemy, kim jesteśmy i dokąd zmierzamy. Wiemy, że jesteśmy kochani i komuś na nas zależy. Chrzest to ubogacenie życia ludzkiego nowym wymiarem dziecięctwa Bożego. Wiem, skąd jestem i kim jestem. Wiem, kim są dla mnie inni ludzie.

Chrzest z wody i z Ducha Świętego – te słowa słyszymy często, ale chyba nie do końca rozumiemy ich znaczenie.

– Chrzest z wody i z Ducha… Woda zaczyna, a Duch kontynuuje. Duch sprawia, że zanurzenie w wodzie jest wyzwaniem, domaga się kontynuacji. Mocą Ducha człowiek staje się nowym człowiekiem z nową świadomością, kimś, kto już nie żyje tylko dla siebie, ale dla Tego, który go stworzył i ocalił. Nowa rzeczywistość zanurzenia w Chrystusa staje się w ciągu życia chrześcijanina nowym wyzwaniem, nową orientacją. Zmiana ontologiczna domaga się zmiany moralnej, za zanurzeniem idzie nowa świadomość przynależności do Chrystusa i nowy sposób życia „nie dla siebie”. To jest ważne, aby żyć nie dla siebie, ale dla Boga i dla drugich, z którymi utożsamił się Chrystus, stając się człowiekiem.

„Obmycie z grzechu”, „odrodzenie się”, „wyjście z niewoli”, „wolność”, „życie wieczne” – każde z tych określeń opisujących rzeczywistość „pochrzcielną” ma ogromny ciężar gatunkowy…