Jak się leczyć w 2013?

Od 1 stycznia pacjenci nie muszą okazywać dokumentu potwierdzającego ubezpieczenie – książeczki ubezpieczeniowej czy druku RMUA. Wystarczy, że w szpitalu, przychodni czy gabinecie, które mają podpisane umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia, podadzą swój PESEL i przedstawią dokument potwierdzający tożsamość: dowód osobisty, paszport czy prawo jady. Rejestratorka loguje się do bazy Centralnego Wykazu Ubezpieczonych, który prowadzi NFZ, i już po kilku sekundach wiadomo, czy pacjent ma prawo do świadczeń opieki zdrowotnej. Ma być szybko, bezpiecznie i bardziej przyjaźnie dla pacjenta. Czy aby na pewno? Co z osobami, wobec których system e-WUŚ nie zadziała? Czy nie będzie to furtka dla nadużyć dla pacjentów nieubezpieczonych? No i najważniejsze: kto za ten rewelacyjny system zapłaci?

Nie sprawdzanie, a zaufanie

Jeszcze pod koniec ubiegłego roku odbyła się kampania informacyjna, prowadzono testy sprawdzające działanie systemu, Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji zapewniało, że e-WUŚ będzie funkcjonować bez problemu, a do zaangażowania się w pomoc pacjentom w poznawaniu nowego elektronicznego systemu weryfikacji uprawnień do świadczeń apelował sam minister Bartosz Arłukowicz. W radiowych „Sygnałach dnia” 28 grudnia zapewniał, że jeśli pacjent nie znajdzie się w nowym systemie, będzie mógł skorzystać z pomocy lekarskiej na podstawie oświadczenia. – Pacjent musi mieć łatwiejszy dostęp do lekarza i dzięki temu systemowi będzie go miał – stwierdził minister. – Chodzi nam o to, by przejść z systemu analogowego na system cyfrowy, z zasady sprawdzania pacjenta przejść do zasady zaufania pacjenta – przekonywał. Na pytanie dziennikarza, czy w związku z e-WUŚ polepszy się dostęp do specjalistów, a przede wszystkim, czy zmniejszą się kolejki, przyznał, że system nie wpłynie na długość kolejek, szybsza będzie jedynie rejestracja, bo – jak zastrzegł dość enigmatycznie -" kolejki mają różne przyczyny."