Wszyscy zbawieni!

Przede wszystkim mówi o „woli” Boga, czyli o Jego planie, objawionym prorokom i apostołom przez Chrystusa, w którym chciałby zbawienia wszystkich stworzeń. W Księdze Ezechiela czytamy: „Czyż tak bardzo miałoby mi zależeć na śmierci występnego – wyrocznia Pana Boga – a nie raczej na tym, by się nawrócił i żył?” (18, 23). Dlatego wytrwale ofiaruje swoją łaskę, która jest jak mocna dłoń ratująca z bagna grzechu człowieka, Jego arcydzieło (Jeremiasz w 18. rozdziale swego proroctwa i św. Paweł w Rz 9, 21 posługują się obrazem garncarza). Jest to zatem działanie Boga skuteczne wobec Jego stworzenia i historii.Jednak Stwórca nie przeczy samemu sobie, unicestwiając swoją mocą wolność, którą przyznał ludziom. Oto dlaczego w Bożym planie wiadomo, że człowiek może się zbuntować i wybrać inną drogę, niż wyznaczył Mu Bóg. Gorycz, a może rozczarowanie Boga słychać w pełnych bólu słowach Jezusa wypowiedzianych w Jerozolimie: „Ile razy chciałem zgromadzić twoje dzieci, jak ptak swoje pisklęta pod skrzydła, a nie chcieliście” (Łk 13, 39). Benedykt XVI w encyklice Spe salvi stwierdza: „Mogą być tacy, którzy całkowicie zniszczyli w sobie pragnienie prawdy i gotowość miłości (…). To właśnie oznacza się mianem piekła”. Dla zbawienia muszą się zatem skrzyżować łaska Boża i wolność człowieka.

Drugiego warunku zbawienia trzeba szukać w kontekście naszego cytatu, gdzie nakreślona jest droga, na której się ono dokonuje.

Jest to „prawda”, którą Bóg pragnie dać poznać człowiekowi: „Jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus, który wydał samego siebie na okup za wszystkich” (2, 5–6). Droga zbawienia została otwarta przez Chrystusa Jego zbawczą ofiarą i wszyscy – czy to jasno i wyraźnie, czy w głębi ducha i na ścieżkach swego życia, które zna tylko Bóg – powinni wkroczyć na tę drogę zbawienia i odkupienia, na końcu której jaśnieje chwała, gdzie Bóg będzie „wszystkim dla wszystkich” (1 Kor 15, 28).