Św. Alfons Liguori - nauczyciel ufnej modlitwy

Podczas sierpniowej audiencji w Castel Gandolfo Ojciec Święty wygłosił katechezę poświęconą św. Alfonsowi Marii Liguori. Ukazał go jako mistrza ufnej modlitwy i przywołał jego traktat Modlitwa – środek zbawienia z 1759 r., który sam św. Alfons uważał za jedno z jego najbardziej użytecznych dzieł.

Modlitwę traktował jako niezbędny i pewny środek prowadzący do zyskania zbawienia oraz wszystkich łask potrzebnych, aby je osiągnąć. Takie rozumienie modlitwy wypływało z jego świadomości, jakie znaczenie ma dla naszej relacji z Bogiem i rozwoju duchowego udział w sakramentach i osobista codzienna modlitwa. Benedykt XVI podkreślił, że św. Alfons to jeden z najbardziej popularnych świętych XVIII w., ze względu na prosty i bezpośredni styl bycia, a także nauczanie o sakramencie pokuty, w którym – na tle wpływów rygorystycznego jansenizmu – ukazywał Boga jako miłosiernego Ojca. Przypomniał także jego słynną maksymę: „Kto się modli, będzie zbawiony, ten, kto się nie modli, potępia sam siebie!”, którą sam św. Alfons tak rozwinął: „Zbawienie siebie bez modlitwy jest w sumie niezmiernie trudne, wręcz niemożliwe (...) lecz kiedy się modlimy, zbawienie się jest rzeczą pewną i niezwykle łatwą”.

Urodził się 27 września 1696 r. w Marianella niedaleko Neapolu, jako potomek arystokratycznego rodu. Od wczesnych lat przejawiał liczne uzdolnienia m.in.: literackie, malarskie i muzyczne. Jego kolędy do tej pory są śpiewane w całych Włoszech. Już jako 17-letni młodzieniec uzyskał doktorat obojga praw i podjął praktykę adwokacką, ale po kilku latach zaniechał jej z powodu intryg oraz panującej korupcji. Ojciec planował go ożenić, jednak dziewczyna, którą upatrzył sobie na synową, wybrała życie zakonne i niebawem zmarła. Wówczas Alfons ofiarował Matce Bożej w Porta Alba swoją szpadę i zaczął studia teologiczne, które zwieńczył przyjęciem święceń kapłańskich. Pracując z młodzieżą, dojrzewał do utworzenia wspólnoty zakonnej; w 1732 r. założył Zgromadzenie Najświętszego Odkupiciela, czyli redemptorystów. Mimo że w 1762 r. został biskupem diecezji Sant'Agata de' Goti, nadal wiódł żywot ascety-pokutnika, bez reszty oddając się swojej posłudze. Po trzynastu latach wycieńczony i schorowany poprosił papieża o zwolnienie z obowiązków pasterza diecezji i powrócił do swoich duchowych synów. Zmarł 1 sierpnia 1787 r. W 1815 r. został beatyfikowany, w 1839 r. kanonizowany, a w 1871 r. ogłoszony doktorem Kościoła. Jest patronem teologów moralistów, spowiedników oraz adwokatów. Pozostało po nim ponad 160 dzieł teologicznych.