Bigos

·        mała główka kapusty, 2 kg kiszonej kapusty

 

·        po 1/2 kg kiełbasy, boczku, karkówki i wołowiny (lub dziczyzny)

 

·        po 5 dag suszonych śliwek, rodzynków i podgrzybków

 

·        2 łyżki powideł śliwkowych, 2 łyżki miodu

 

·        szklanka bulionu, 2 szklanki czerwonego wina

 

·        puszka pomidorów bez skórki, 2 cebule, smalec

 

·        sól, pieprz, majeranek, estragon, rozmaryn

 

·        po kilka listków laurowych, ziaren jagód jałowca i ziela angielskiego

 

 

 

Suszone śliwki oraz grzyby zalewamy wodą i moczymy. Kiszoną kapustę przelewamy wodą i odciskamy, aby nie była zbyt kwaśna. Następnie przekrawamy ją kilkakrotnie – wzdłuż i wszerz – zalewamy wrzątkiem i gotujemy na wolnym ogniu, pod przykryciem. Główkę białej kapusty szatkujemy, sparzamy bulionem i dusimy do miękkości. Obie kapusty łączymy, doprawiamy solą oraz pieprzem, dodajemy listki laurowe i dusimy. Na smalcu przesmażamy boczek oraz wszystkie rodzaje mięsa – pokrojone wcześniej w grubą kostkę – razem z pociętą, niezbyt drobno, cebulą. Suszone śliwki oraz grzyby osączamy, kroimy w paski i obgotowujemy w minimalnej ilości wody, a potem przekładamy do garnka – razem z wywarami i wodą, w której się moczyły – i doprawiamy: majerankiem, estragonem, rozmarynem, zielem angielskim oraz jałowcem. Przez sito przecieramy pomidory, wrzucamy rodzynki i wlewamy wino, np. malagę, dodajemy po 2 łyżki powideł śliwkowych oraz miodu. Bigos dusimy na małym ogniu, często mieszając, aby się nie przypalił.

 

 

 

 

 

Ta potrawa z kapusty i różnych rodzajów mięsa oraz grzybów uchodzi za jedno z tradycyjnych dań kuchni polskiej, litewskiej i białoruskiej. Najsłynniejszy opis bigosu w literaturze polskiej znajduje się w Dyplomatyce i łowach, księdze czwartej Pana Tadeusza Adama Mickiewicza: