Dociekajmy prawdy! cz. 1

 

 

Otóż osoby oskarżające Kościół katolicki i jego kapłanów o niepłacenie podatków, albo są niedoinformowane, albo nie znają przepisów prawa polskiego, bądź też wprowadzają w błąd opinię publiczną świadomie, celowo, aby wywołać (nasilić) niechęć czy pogardę wobec „uprzywilejowanych”. Kwestia bowiem opodatkowania Kościoła katolickiego i duchowieństwa, uwarunkowana misją i zadaniami Kościoła, jest uregulowana prawnie. To nieprawda, że Kościół i księża nie płacą podatków.

Należy wiedzieć, że w realiach Polski demokratycznej, 17 maja 1989 r. została wydana Ustawa o stosunku Kościoła katolickiego w PRL (Dz. U. 1989, nr 29, poz. 154 z  późn. zm.), która uznała osobowość prawną Kościoła katolickiego i jego jednostek organizacyjnych (wcześniej tej osobowości odmawiano), przyznała Kościołowi i jego jednostkom organizacyjnym prawo nabywania, posiadania i zdobywania mienia ruchomego i nieruchomego, nabywania i zbywania innych praw oraz zarządzania swoim majątkiem. Zostało to potwierdzone art. 23 Konkordatuz 1993 r.To spowodowało, że Kościół i osoby duchowne stały się pełnoprawnymi, niedyskryminowanymi podmiotami prawnymi w rzeczywistości państwa demokratycznego.

 

W PRL-u Kościół katolicki i zasadniczo inne kościoły oraz związki wyznaniowe traktowane były jak przedsiębiorstwa dochodowe, których działalność należało ograniczyć przez stosowanie restrykcyjnych instrumentów fiskalnych. Instytucje kościelne płaciły więc podatki: dochodowy, od nieruchomości, gruntowy, od darowizn, od nabycia praw majątkowych, obrotowy (jeśli prowadziły odpowiednia działalność handlową lub przemysłową), od wzbogacenia wojennego. Największą rolę odgrywał podatek dochodowy, gdzie opodatkowane były wszelkie źródła dochodów kościelnych. Narastające w ten sposób w zawrotnym tempie zaległości podatkowe stawały się pretekstem do zagarniania na własność państwa nieruchomości kościelnych.

Zasadnicze zmiany przyniosło dopiero uchwalenie ustaw podatkowych na początku lat 90. Ustawa z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. 1993., nr 106, poz. 482 z późn. zm.) stanowi, że wolne od podatku są dochody kościelnych osób prawnych, które pochodzą z niegospodarczej działalności statutowej oraz z pozostałej działalności w części przeznaczonej na cele kultu religijnego, oświatowo-wychowawcze, naukowe, kulturalne, charytatywno-opiekuńcze oraz na konserwację zabytków, inwestycje sakralne i katechetyczne. 

Ponadto wolne od podatku są dochody spółek, których jedynymi udziałowcami są kościelne osoby prawne, w części przeznaczonej na cele związane z kultem, działalnością oświatowo-wychowawczą, naukową, kulturalną i charytatywno-opiekuńczą. Kościelne osoby prawne zwolnione są również od: opodatkowania i od innych świadczeń na fundusz gminy i fundusz miejski; od nieruchomości przeznaczonych na cele mieszkalne i członków zakonu, jeżeli są wpisane do rejestru zabytków, służą jako internaty przy szkołach i seminariach, z wyjątkiem części zajmowanej na działalność gospodarczą; podatku od spadków i darowizn oraz od opłaty skarbowej – w sytuacji nabywania i zbywania rzeczy i praw majątkowych przez kościelne osoby prawne w drodze czynności prawnych oraz spadkobrania, zapisu i zasiedzenia, jeżeli ich przedmiotem są rzeczy i prawa nieprzeznaczone do działalności gospodarczej. W innych wypadkach kościelne osoby prawne podlegają rygorom podatkowym jak inne podmioty prawne (cdn.).