Śmierci już nie będzie

Oto początek Bożej “Symfonii Nowego Świata”. Tak pewien uczony określił dwa ostatnie rozdziały Apokalipsy, księgi, która opisuje wprawdzie surowy sąd nad złem historii, ale jest również, i przede wszystkim, obrazem ostatecznej nadziei. Możemy wyobrazić sobie te ostatnie stronice jako wzniesienie, na którym rozciąga się “Miasto Święte – Jeruzalem Nowe (...) zstępujące z nieba od Boga” (21, 2). Nastaje brzask dnia pełnego odkupienia, świt oczekiwany w nocy lęku i ucisku, w której srożyły się Smok, Bestia, Nierządnica i Babilon, piekielne miasto.

Z tych biblijnych stron wyjęliśmy słynną proklamację, w której pojawia się Bóg-Emmanuel, Ten, który jest z nami, stawszy się obywatelem Nowego Jeruzalem. Rusza On ulicami miasta, by spotkać wszystkich cierpiących, których twarze żłobią łzy. Jak głosił tymi samymi słowami prorok Izajasz (25, 8), Pan otrze łzy i przywoła uśmiech na usta wszystkich nieszczęśliwych.

Z tych samych ulic wygnani zostaną smutni i posępni obywatele zamieszkujący teraz nasze dzielnice, a noszący imiona: śmierć, żałoba, krzyk, trud. Należą oni do starego świata, w którym jesteśmy jeszcze zanurzeni, bo także teraz, gdy czytacie te słowa, w waszym ziemskim mieście czy wiosce ktoś umiera, jakąś rodzinę dotyka cierpienie, jakiś mężczyzna albo jakaś kobieta skarżą się w samotności, jest ktoś utrudzony i przygnieciony ciężarem istnienia.

Ostateczne przesłanie, które płynie z Biblii, jest zatem następujące: historia nie znajduje się w rękach chaosu czy przypadku, ani nie jest skazana na otchłań nicości, ale ponieważ wyszła z rąk Stwórcy, zostanie też przez Niego zamknięta i odbudowana w nowej harmonii, w Jego doskonałości i pełni. Stary świat, pogrążony w zamęcie, naznaczony niesprawiedliwością i obrazem Bestii – by użyć słynnego określenia Apokalipsy – ustąpi odnowionemu stworzeniu, w świetle i radości. Już prorok Izajasz głosił: “Nie wspominajcie wydarzeń minionych, nie roztrząsajcie w myśli dawnych rzeczy” (43, 18).

Oczekując, musimy podać dłoń Bogu, Budowniczemu nowego Jeruzalem. Nie dajmy się zniechęcić ani skusić iluzjami ucieczki od rzeczywistości. Nadzieja jest sprawcza i zakorzeniona w obecności, nawet jeśli ta jest pełna min i cierni, jak zresztą naucza Apokalipsa we wszystkich wcześniejszych rozdziałach. “Gdybym wiedział, że świat skończy się dzisiaj – mawiał podobno Luter – sadziłbym to samo drzewko jabłoni”. Trzeba nadal budować, sadzić, rodzić, działać w dobru, sprawiedliwości i prawdzie, nie odrywając wzroku od świetlistego celu. Albowiem: “Mówi Ten, który o tym zaświadcza: «Zaiste, przyjdę niebawem». Amen. Przyjdź, Panie Jezu!” (A 22, 20).

Tłum. Dorota Stanicka-Apostoł