"Przyjście Pana jest już bliskie"

Zapowiadane przyjście Pana realizuje się w Osobie Jezusa Chrystusa. Świadczą o tym konkretne wydarzenia: „…niewidomi wzrok odzyskują, chromi chodzą, trędowaci doznają oczyszczenia, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię”. To przyjście Pana Jezusa zostało poprzedzone wielką misją św. Jana Chrzciciela, o którym sam Chrystus powie: „On jest tym, o którym napisano: Oto Ja posyłam mego wysłańca przed Tobą, aby Ci przygotował drogę”. Pierwsze przyjście Chrystusa stało się faktem, gdyż „Bóg dochowuje wierności na wieki” (Ps 146, 7). Wzywa także nas do wierności swemu Panu.

Pierwsze przyjście dokonało się. Historyczny Adwent zakończył się narodzeniem Zbawiciela. Przeżywany Adwent liturgiczny przygotowuje nas na święta Bożego Narodzenia. W modlitwie zwanej „kolektą” kierujemy dzisiaj do Pana Boga błaganie: „Boże, ty widzisz, z jaką wiarą oczekujemy świąt Narodzenia Pańskiego, spraw, abyśmy przygotowali nasze serca i z radością mogli obchodzić wielką tajemnicę naszego zbawienia”.

Liturgiczny Adwent ukierunkowuje nas na osobiste przyjęcie prawdy o narodzeniu Chrystusa. Adam Mickiewicz ostrzega: „Wierzysz, że się Bóg zrodził w betlejemskim żłobie, lecz biada ci, jeżeli nie zrodził się w tobie”. Chrystus rodzi się w każdym z nas przez prawdę i łaskę. Gdy człowiek otworzy swoje serce dla Ewangelii – dokonuje się w nim Boże Narodzenie. „Bóg się rodzi” w sercu przez oczyszczenie w sakramencie pokuty. Radosne Boże Narodzenie sprawia Zbawiciel w tajemnicy Eucharystii. Chrystus przychodzi w Komunii św. W modlitwie nad darami kierujemy do Pana Boga nasze błaganie: „Wszechmogący Boże, spraw, abyśmy nieustannie składali Tobie naszą Ofiarę, w której spełnia się ustanowiona przez Ciebie tajemnica Eucharystii i dokonuje się dzieło naszego zbawienia”.

Kolejny wymiar Adwentu to oczekiwanie na powtórne przyjście Chrystusa. Razem z całym Kościołem wyznajemy: „oczekujemy Twego przyjścia w chwale”. Święty Jakub, w drugim czytaniu,  zachęca nas: „Trwajcie cierpliwie, bracia, aż do przyjścia Pana (…) bądźcie cierpliwi i umacniajcie serca wasze, bo przyjście Pana jest już bliskie (…) Oto sędzia stoi przed drzwiami”. „Umacnianie serca”, o którym mówi św. Jakub, to troska o kształt naszej wiary potwierdzanej postawą i konkretnymi czynami. To troska o uporządkowanie sfery naszych uczuć. To także prawidłowe formowanie sumienia, tak aby czuwało nad naszymi decyzjami. Sługa Boży Ojciec Święty Jan Paweł II mówił do polskiej młodzieży (ci młodzi są w tej chwili dorosłymi osobami): „Czuwam! To znaczy, że staram się być człowiekiem sumienia. Że tego sumienia nie zagłuszam i nie zniekształcam. Nazywam po imieniu dobro i zło, a nie zamazuję. Wypracowuję w sobie dobro, a ze zła staram się poprawiać, przezwyciężając je w sobie. To taka bardzo podstawowa sprawa, (…) ona jest wszędzie i zawsze pierwszoplanowa. Jest zaś tym ważniejsza, im więcej okoliczności zdaje się sprzyjać temu, abyśmy tolerowali zło, abyśmy się łatwo z niego rozgrzeszali. Zwłaszcza jeżeli tak postępują inni. A więc: czuwajcie”!