Doktorat św. Teresy Wielkiej

W gronie świętych jest postacią niezwykłą. Wystarczy wspomnieć, że przed 40 laty, w 1970 r., Paweł VI ogłosił ją i św. Katarzynę ze Sieny – jako pierwsze kobiety w dziejach chrześcijaństwa - doktorami Kościoła.

Było to wyróżnienie szczególne, bo zaszczyt ten spotkał do tej pory zaledwie 33 świętych. Wszyscy oni zostali uznani za nauczycieli Kościoła powszechnego. Swoim świętym życiem, duchowym wpływem na innych, wybitną znajomością teologii (eminens doctrina) i prawowiernością nauczania dotarli do wielu wiernych, pociągając ich ku chrześcijańskiej doskonałości.

  Sługa Boży Jan Paweł II powiedział o św. Teresie, że „przebyła długą drogę, opromienioną darem łaski prawdziwą «drogę doskonałości», na której przez modlitwę otwarła się na służbę miłości, przeniknęła w głąb «twierdzy duszy» i doświadczyła tej miłości, która im bardziej kogoś łączy z Bogiem, tym bardziej pobudza go do przejęcia się duchem Kościoła i do poświęcenia się Kościołowi”. Św. Teresa nazywana jest Wielką – w odróżnieniu od „małej Tereski”, czyli św. Teresy z Lisieux – a zalicza się ją do grona przedstawicieli „złotego wieku mistyki hiszpańskiej”. Reprezentantami tego pamiętnego stulecia byli również tacy święci mistrzowie chrześcijańskiej duchowości jak Ignacy Loyola, Ludwik z Granady czy Jan od Krzyża.