Nieposłuszny pęcherz

Nietrzymanie moczu, to choroba społeczna, ale znaczna część pacjentów wstydzi się o niej mówić, ukrywa objawy, zwleka z pójściem do lekarza, bo niesłusznie uważa, że dolegliwości nie da się wyleczyć. Jak się ocenia zaledwie ok. 20 proc. chorych szuka pomocy medycznej. Do przyczyn nietrzymania moczu można zaliczyć na przykład infekcje układu moczowego, kamicę bądź choroby prostaty. Jedną z najczęstszych jest jednak osłabienie cewki moczowej. Chorobie sprzyjają zaburzenia hormonalne towarzyszące przekwitaniu.

Nietrzymanie moczu nie jest trudne do zdiagnozowania, leczenie nie musi być inwazyjne. Często najbardziej skuteczną możliwością terapeutyczną jest farmakoterapia. W przypadku niewielkich zaburzeń wystarczy zwykłe ćwiczenie mięśni dna miednicy, tzw. mięśni Kegla. Nie jest to trudne i polega na zwykłym zaciskaniu cewki moczowej - trzy razy dziennie po kilkadziesiąt razy. Efekt uzyskuje się już po mniej więcej miesiącu.

Profesor Jan Kotarski, prezes Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego:

– Kłopoty z nietrzymaniem moczu mogą przybierać różną postać. Jedną z nich jest wysiłkowe nietrzymanie moczu, które powoduje niekontrolowane popuszczanie moczu, mogące się pojawiać przy nagłym wysiłku fizycznym (np. w czasie podnoszenia czegoś ciężkiego, kaszlu lub śmiechu). Inną postacią jest nietrzymanie moczu z parcia (pęcherz nadreaktywny), czyli wycieku moczu niezależnie od woli, pojawiającego się w skutek niepohamowanego parcia na mocz. Istnieje też typ mieszany, łączący elementy zarówno wysiłkowego nietrzymania moczu, jak również pęcherza nadreaktywnego. Pacjentki uczą się żyć ze swoimi dolegliwościami i znajdują metody umożliwiające im zapobieganie lub maskowanie utraty moczu przez ograniczenie płynów i życia płciowego, zabieranie bielizny na zmianę, siadanie w przejściach tak by zapewnić sobie jak najszybsze dojście do toalety, noszenie odzieży maskującej gubienie moczu lub pieluchy.

Na problem nietrzymania moczu medycyna znalazła już rozwiązania, nie jedno, lecz kilka różnych, w zależności od stopnia zaawansowania dolegliwości i jej charakteru. Jak w większości innych chorób, należy się szybko zwrócić o pomoc do lekarza ginekologa lub urologa, aby lekami, zabiegami operacyjnymi lub innymi sposobami znacznie zmniejszyć lub całkowicie usunąć dokuczliwe dolegliwości.