Uświęcenie świata zadaniem katolików świeckich

Kościół (nie tylko katolicy świeccy) może też rozciągać swój wpływ na

rzeczywistość świecką – pozostawiając ją świecką, a równocześnie wprowadzając

w nią uświęcenie, o którym mówi Sobór – przez ożywienie zasad

chrześcijańskich, które choć w swym znaczeniu pionowym, to jest

w odniesieniu do celu najwyższego i ostatecznego ludzkości są religijne

i nadprzyrodzone, to w swojej skuteczności, nazywanej dziś poziomą, czyli

ziemską, są w najwyższym stopniu ludzkie; są wytłumaczeniem, niewyczerpaną

żywotnością, uwzniośleniem życia ludzkiego jako takiego. Sobór

mówił w związku z tym o „wzajemnym przenikaniu się państwa ziemskiego

i niebiańskiego..., aby rodzina ludzka i jej historia stawały się bardziej

ludzkie”. Sobór przypomina również katolikom świeckim, że „mają czynną

rolę do odegrania w całości życia Kościoła, nie tylko są obowiązani przepajać

świat duchem chrześcijańskim, lecz też są powołani i do tego, aby

we wszystkim pośród wspólnoty ludzkiej byli świadkami Chrystusa”.

W tym właśnie sensie Kościół, a szczególnie katolicy świeccy udzielają

światu nowego stopnia uświęcenia. Nie wprowadzają weń znaków specyficznie

świętych i religijnych (które w pewnych formach i okolicznościach

mogą również być właściwe), ale porządkują go przez wykonywanie apostolstwa

w wierze, nadziei i miłości dla Królestwa Bożego. To jest świętość,

która promieniuje na świat i w świecie. I niech będzie to powołaniem

naszych czasów dla nas wszystkich.