Barbarzyńcy w Ogrodzie Pańskim

Główna katolicka świątynia Bydgoszczy nigdy nie miała „szczęścia” do obcych żołnierzy. Ogień, miecz, pociski, bezduszne decyzje były tu celowym narzędziem świętokradców.

Na rok przed bitwą grunwaldzką Krzyżacy w popiół zamienili drewniany kościół stojący na miejscu późniejszej fary, dzisiejszej katedry diecezjalnej, sanktuarium Matki Bożej Pięknej Miłości.

Choć każda późniejsza wojna niosła z sobą mniejsze lub większe rabunki, zniszczenia miejskich zabudowań, to dla kościoła nad Brdą najgorszym okresem był czas wypraw napoleońskich. Wojska francuskie, później rosyjskie, zamieniły świątynię w stajnię, magazyn. Wnętrza splądrowano i zdewastowano. Zniesiono funkcje sakralne. W 1819 r. ruszyła przebudowa i kapitalny remont. Służbę Bożą można było wznowić dopiero w roku 1831.

Lęk o farę powrócił w latach II wojny światowej. Słynący cudami obraz Pani z Różą ewakuowano do podbydgoskiego Mąkowarska, ukryto przed hitlerowcami. W styczniu 1945 roku ostrzał artyleryjski uszkodził dach świątyni, wyrządził też uszczerbki w murach. Dzieła odbudowy podjął się pierwszy powojenny proboszcz – ks. Franciszek Hanelt.

Żołnierze Armii Czerwonej, zwłaszcza z jednostek tyłów, nie zachowywali się jak wyzwoliciele – sojusznicy. Być może kule, które ugodziły figurę trąbiącego anioła, były także wyrazem „sołdackiej” radości…