Słowniczek liturgiczny: Kolory szat liturgicznych

Biały – kolor światła, znak radości, niewinności, chwały uwielbionego Chrystusa i zbawionych. Używa się go w czasie okresu wielkanocnego i Narodzenia Pańskiego, w święta i wspomnienia Chrystusa Pana, z wyjątkiem tych, które dotyczą Jego Męki, w uroczystości, święta i wspomnienia Najświętszej Maryi Panny, świętych Aniołów, Świętych, którzy nie byli męczennikami.

Czerwony – kolor ognia, krwi i miłości, znak godności królewskiej. Szat tego koloru używa się w Niedzielę Palmową, w Wielki Piątek, w Niedzielę Zesłania Ducha Świętego, w główne święta apostołów i ewangelistów oraz w dni Świętych Męczenników.

Zielony – kolor zasiewów, oczekiwania przyszłego plonu, symbol nadziei. Znak Bożego Miłosierdzia i nadziei na zbawienie wieczne. Szat tego koloru używa się w liturgii okresu zwykłego.

Fioletowy – oznacza pokutę, powagę, umartwienie, oczekiwanie natchnione nadzieją. Szat tego koloru używa się w liturgii okresu Adwentu i Wielkiego Postu. Można go również stosować w liturgii za zmarłych.

Czarny – kolor nocy, nicości, wyniszczenia, śmierci, królestwa śmierci, grzechu, potępienia. Do XII wieku używano szat tego koloru w tych okolicznościach, w których od tego czasu stosuje się szaty fioletowe. Można używać szat koloru czarnego w liturgii za zmarłych.

Różowy – rozjaśniony kolor fioletowy. Można stosować szaty tego koloru w III Niedzielę Adwentu oraz w IV Niedzielę Wielkiego Postu.