Ich Chrystus Połamany

Członkowie Centrum Ochotników Cierpienia swoje dzieło opisują formułą: „To posługa zrodzona u stóp Krzyża”.

Ideę powstania lokalnych ogniw Centrum Ochotników Cierpienia (CVS) – wyjątkowego apostolatu ludzi chorych, zaproponowanego przed laty przez włoskiego prałata, ks. Luigi Novarese – poparliśmy od początku. Byliśmy obecni na pierwszych spotkaniach, informowaliśmy, zachęcaliśmy do wstąpienia w szeregi wolontariuszy CVS. Wspólnota wraz z sympatykami stara się od pewnego czasu docierać do cierpiących również poprzez narracyjne misterium zatytułowane „Mój Chrystus połamany”.

Słowno-muzyczny montaż powstał na podstawie wyboru i skrótów, dokonanych na kanwie klasycznych już dziś rozważań hiszpańskiego jezuity, ojca Ramóna Cué Romano. Medytacji niełatwych – uderzających w ludzką próżność, zadufanie w możliwości ciała i rozumu, całkowite odrzucenie cierpienia, niepowodzeń… Autor w dialogu z Chrystusem, symbolizowanym przez okaleczoną figurę, przypomina nam, że Jezus, sam doświadczywszy najboleśniejszych ludzkich mąk, stał się najbliższym przyjacielem, orędownikiem chorych, kalekich. Połamany Chrystus nie pragnie współczucia, litości, ale zrozumienia istoty, sensu i wagi cierpień. Jest w tym stanowczy, nawet szorstki:

– „Zamilknij i nie pytaj!” – odkrzykuje narratorowi dociekającemu, któż ośmielił się znieważyć sakralną figurę: – „Jak wiele kosztuje was, ludzi, nauczyć się zapominania! Jacy wy jesteście! Nie pytaj mnie i nie myśl o tym, który mnie okaleczył. Poniechaj go. Uszanuj go. Ja mu już przebaczyłem. […] Słuchaj – co wydaje się większym grzechem; kaleczyć wizerunek z drzewa, który tylko wyobraża mnie, czy kaleczyć mój wizerunek żywy […]? Zapominacie, że wszyscy ochrzczeni są autentycznymi Chrystusami; i jedni drugim robicie sobie krzywdę, zdradzacie się, szkalujecie, nienawidzicie, przybijacie wzajemnie do krzyża” – czyni wyrzut Zbawiciel. W innym miejscu tekstu mówi natomiast: – „Tego chcę, abyś widząc mnie połamanego, przypomniał sobie zawsze o tylu braciach twoich, którzy współżyją z tobą nieznani i dalecy, a którzy są tak jak Ja złamani, zmiażdżeni, ubodzy, uciskani, chorzy, okaleczeni. […] Wszystkie manifestacje [wiary] są bezwartościowe, jeżeli brak jest miłości dla cierpiącego bliźniego, dla ubogiego brata, dla Chrystusa żywego, ukrzyżowanego i złamanego. Z tego powodu błagam cię, nie reperuj mnie”.

Członkowie Centrum Ochotników Cierpienia swe przejmujące misterium wystawiają nie tylko w parafiach. Chcą docierać do miejsc, w których przesłanie Chrystusa Połamanego brzmi najwymowniej. 12 lutego br. przybyli do w kaplicy Wojewódzkiego Szpitala im. dr. Jana Biziela w Bydgoszczy. Wraz z pacjentami lecznicy misterium wysłuchał ks. Leszek Chudziński – diecezjalny duszpasterz chorych.

Wspólnota otwarta również na ciebie

Zespół wypróbowany, zgrany: Jan Polański (animator CVS, narrator), Adriana Potocka (śpiew, gitara), Dominika Jeleń (skrzypce), Piotr Piechocki, Robert Dietrych, Alicja Bernecka (narracja)… Gdy trzeba, poświęcają swój czas, kompletują teksty, nuty, instrumenty, akcesoria – zdążają tam, gdzie są oczekiwani. W osobowym aucie, na własnych kolanach przewożą masywną rzeźbę. „Ich” Chrystus Połamany to muzealny depozyt, prawdziwe dzieło sztuki. Niektórzy z nich sami doświadczają brzemienia choroby: – Leczę się już bardzo długo. Mógłbym rzec, że szpital stał się moim drugim domem. I między innymi dlatego postanowiłem zaangażować się w posługę Centrum Ochotników Cierpienia. Studiuję teologię, jestem lektorem liturgicznym – wspólna, cykliczna modlitwa wraz z cierpiącymi, jak również świadectwo słowa, które realizuje się podczas misterium, jest kontynuacją drogi, którą obrałem… – podsumowuje Piotr.

Ks. Chudziński, kapelan, docenia duchowe i artystyczne zaangażowanie wykonawców: – Chciałbym już na stałe współpracować z Centrum, związać je z tutejszym szpitalem, propagować je na terenie całej diecezji. Chorzy i zdrowi winni jak najściślej się jednoczyć, wzmacniać – stwierdza kapłan.

Każdy, kto chciałby włączyć się w krzepnący apostolat chorych, może nawiązać kontakt z CVS również za pośrednictwem naszej redakcji.