Śpiewajcie Panu i grajcie

„W duchu wdzięczności za 50 lat wiernej służby Kościołowi, zwłaszcza za ofiarną pracę katechetyczną i wielką troskę o muzykę kościelną oraz dziękując za świadectwo żywej wiary złączone z przykładnym życiem rodzinnym, [...] odznaczam Wielce Czcigodnego Pana Stanisława Kalembę medalem Optime Merito Archidioecensis Posnaniensis – Wspaniale Zasłużonemu dla Archidiecezji Poznańskiej”.

List z tymi słowami skierował metropolita poznański do Stanisława Kalemby, organisty w parafii pw. św. Marcina w Granowie. Został on publicznie odczytany w granowskim kościele 12 września podczas Mszy św. odprawianej przez bp. Marka Jędraszewskiego, który w imieniu ks. arcybiskupa wręczył również medal zasłużonemu jubilatowi.

Muzykalny dom

Ta podniosła chwila była jedynie ukoronowaniem długoletniej służby pana Stanisława. Jego życiowa droga kształtowała się już jednak w rodzinie. – Wychowywałem się w muzykalnym domu. Mój pradziadek również był organistą, a z dzieciństwa pamiętam śpiewającą mamę. I ja bardzo lubiłem muzykę, a odziedziczone uzdolnienia miałem później okazję rozwijać. Do dziś ciepło wspominam mojego pierwszego nauczyciela muzyki, Józefa Szaję, który obecnie jest emerytowanym organistą w Rogoźnie – opowiada pan Stanisław.

Pierwszą samodzielną „placówkę” organistowską objął w sąsiednim Modrzu, w wieku 17 lat. Przepracował tam 12 lat, pełniąc jednocześnie funkcję kościelnego i katechety oraz ucząc się jeszcze w szkole muzycznej. Niełatwo było, jak sam mówi, utrzymać się „z grania”, ale już wtedy był przekonany, że z tą pasją chciałby związać swoje życie.

Człowiek Kościoła

Jego posługa w Granowie rozpoczęła się od przygotowywania dzieci do I Komunii św. A ponieważ w tutejszej parafii nie było stałego organisty, zachęcony przez ks. proboszcza objął tę funkcję w 1968 r. Sprawuje ją także obecnie, troszcząc się o dobrą oprawę muzyczną liturgii, pod względem jakościowym i teologicznym. Oprócz tego spełnia obowiązki kościelnego i dzwonnika, a przez szereg lat również katechety, co nie było zajęciem łatwym w czasach PRL-u. – Wtedy lekcje religii odbywały się w salkach parafialnych oraz popołudniami w punktach katechetycznych w prywatnych domach na wioskach, co utrudniały jeszcze ówczesne władze – wspomina dziś katecheta z 32-letnim stażem.

Najbardziej jednak jest on dumny ze swoich uczniów, których przygotowywał do egzaminów muzycznych. Jeden z nich jest już organistą w sąsiedniej parafii. W Granowie natomiast pana Stanisława z powodzeniem zastępuje niekiedy jego syn.

Radość śpiewania

W 1968 r. Stanisław Kalemba założył również chór parafialny w Granowie, zbierając wokół siebie chętnych do śpiewania. I tak śpiewają do dziś, nierzadko wnukowie obok swoich dziadków, podczas każdej niedzielnej Sumy i wszystkich nadarzających się okazji. – W czasie Mszy staramy się wykonywać pieśni odpowiednie dla danego okresu liturgicznego, a jednocześnie takie, aby również wierni nie byli tylko słuchaczami, ale mogli też włączyć się w śpiew – mówi organista.

Śpiewanie sprawia im radość i widać, że lubią to, co robią.

W zeszłym roku w kwietniu chórzyści byli w Rzymie, gdzie śpiewali m.in. w katakumbach. Mieli też okazję pomodlić się przy grobie Jana Pawła II.

– Było to dla mnie niezapomniane przeżycie, które traktuję również jako pewnego rodzaju zwieńczenie długoletniego śpiewania – wspomina pan Stanisław. – Śpiewanie to zresztą nie praca, to po prostu moje życie. Taki talent otrzymałem od Boga, więc rozwijam go i dzielę się nim jak umiem z innymi.