Dziewice konsekrowane

Stan dziewic konsekrowanych znany jest w Kościele od pierwszych wieków. Dokumenty z II wieku wykazują, iż w gminach chrześcijańskich spotykano niewiasty - dziewice, które prowadziły głębsze życie duchowe poświęcone modlitwie, ascezie i dobrym uczynkom. Zamieszkiwały one razem lub osobno i pozostawały pod duchowym kierownictwem biskupów. Liczba dziewic poświęconych Bogu wzrastała, i tak w IV wieku w Konstantynopolu było ich ponad tysiąc. Stało się to okazją do tworzenia wspólnot mieszkających w klasztorach. W wyniku przeobrażeń form życia duchowego w Kościele, starożytna konsekracja dziewic została przejęta w okresie średniowiecza przez monastery żeńskie. W ten sposób konsekracja ze swego stanu świeckiego przekształciła się w obrzęd monastyczny. Sobór Watykański II zalecił odnowienie konsekracji dziewic i zarazem przywrócił go historycznie prawowitym właścicielkom, czyli kobietom świeckim.

Kobiety żyjące w świecie, które otrzymały konsekrację według "Obrzędów konsekracji Dziewic", należą do stanu dziewic (ordo virginum) i tworzą w Kościele odrębną formę życia konsekrowanego, uznawaną również przez prawo kanoniczne (KPK kan. 604). Wyrażenie stan (ordo) użyte jest tutaj w tym samym znaczeniu, jakie miało ono w Kościele pierwotnym, gdzie oznaczało "kategorię strukturalną organizmu społecznego i liturgicznego Kościoła". Stan dziewic jest więc zarazem formą starą i nową w Kościele, wprowadzoną bowiem ponownie do życia po ośmiu wiekach. Stan ten odróżnia się od wszystkich trzech pozostałych form życia konsekrowanego, stąd dziewic konsekrowanych nie należy utożsamiać ani z zakonnicami, ani z członkiniami jakiegokolwiek instytutu czy stowarzyszeniami życia apostolskiego, choć ze wszystkimi mają wiele cech wspólnych. Kościół nie przewidział dla nich żadnej instytucji, stąd, podobnie jak w pierwszych wiekach chrześcijaństwa, mają one do wyboru różne formy życia: mogą żyć osobno, w rodzinie, mogą się zrzeszać lub żyć w duchowej symbiozie z jakąś rodziną zakonną, aby w ten sposób zapewnić sobie większą pomoc duchową.

Chociaż dziewice nie prowadzą życia wspólnotowego, nie oznacza to jednak, że żyją bez wspólnoty. Jest nią dla nich Kościół w swej konstytutywnej strukturze, jaką jest diecezja. Związek dziewicy ze swoim Kościołem lokalnym dokonuje się poprzez ścisły związek z jego biskupem ordynariuszem.

Dziewictwo nie jest bynajmniej koniecznym warunkiem do osiągnięcia Królestwa Niebieskiego, ale jest darem Bożym dla tych, którzy mogą to pojąć. Dziewictwo nie jest wynikiem własnych przemyśleń ani decyzji, nie jest ono także owocem ludzkiego wysiłku czy ascezy, ale przede wszystkim jest darem, powołaniem, szczególną łaską Boga daną człowiekowi, aby w tej uprzywilejowanej sytuacji, jaką jest wolność od więzów małżeńskich, mógł bez reszty oddać się Jemu i sprawom Jego Królestwa.

Kościół, powracając do tego starożytnego obrzędu, odpowiada pod natchnieniem Ducha Świętego na znaki czasu. Jest to docenienie dziewictwa przeżywanego w warunkach typowo świeckich, poza strukturami życia zakonnego. W świadomości wielu wiernych funkcjonuje przeświadczenie, że dziewictwo konsekrowane może być przeżywane wyłącznie w życiu zakonnym. Konsekracja jest obrzędem przeznaczonym dla wszystkich kobiet, które dojrzałe w wierze i miłości pragną poświęcić życie Bogu w dozgonnym dziewictwie.

W Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, dnia 8 grudnia 2004 roku, arcybiskup metropolita poznański przyjął wieczysty ślub czystości według "Obrzędów konsekracji Dziewic". Liturgia, z udziałem najbliższych krewnych kandydatki, miała miejsce w kaplicy rezydencji arcybiskupa. Uczestniczyli w niej także zaproszeni kapłani oraz dwie dziewice konsekrowane żyjące w archidiecezji poznańskiej.

W Kościele poznańskim opiekunem duchowym dziewic konsekrowanych jest ksiądz Jacek Sujkowski.