"Dyrektorium Duszpasterstwa Rodzin" w służbie małżeństwa i rodziny (3)

Dyrektorium w swoich regulacjach i przesłaniu uwzględnia również rodziny w sytuacjach trudnych: bezdzietność, dzieci niepełnosprawne, osoby uzależnione, podeszły wiek, wdowieństwo i wypadki losowe oraz rodziny w sytuacjach nieprawidłowych: małżeństwa rozbite, rozwiedzione i związki niesakramentalne (nr 66-74). Kwestie te podejmuje rozdział piąty pt. "Duszpasterstwo rodzin w sytuacjach szczególnych". Jest tu wiele ciekawych zaleceń i wskazań duszpasterskich, wychodzących naprzeciw sytuacjom małżeńskim i rodzinnym, które należy rozwiązywać w duchu Ewangelii, troski i miłości, ale także w zgodzie z obowiązującym prawem kościelnym, co należy szczególnie odnieść do rodzin rozbitych i osób żyjących w związkach niesakramentalnych. Bardzo dobrze, że "Dyrektorium" przypomniało duszpasterzom, jak i osobom żyjącym w związkach niesakramentalnych, o możliwości - jeżeli istnieje uzasadnione podejrzenie i poważne przesłanki prawne i faktyczne - wystąpienia do sądu biskupiego o orzeczenie nieważności małżeństwa i uregulowania swojej sytuacji prawnej.

"Organizacje społeczne i władze polityczne w służbie rodzinie" to tytuł ostatniego, szóstego rozdziału "Dyrektorium" (nr 75-84). Zauważa ono i podkreśla ważną rolę różnych grup, stowarzyszeń, ruchów religijnych i organizacji społecznych w służbie małżeństwu i rodzinie. Wzywa do ich rozwoju i szerokiej, owocnej i potrzebnej działalności, jak też zachęca władze kościelne i duszpasterzy do ich wspierania. Rodziny katolickie w Polsce stoją wobec licznych zagrożeń nie tylko ze strony etyki liberalnej, prowadzącej do zmian definicji rodziny, do zatwierdzenia związków homoseksualnych i do zaniku samej idei tradycyjnej rodziny, ale też ze strony władz politycznych, ulegających naciskom międzynarodowych organizacji przeciwnych rodzinie, zwłaszcza w jej chrześcijańskim ujęciu. Jeżeli rodziny mają odnieść zwycięstwo w tej batalii o swoją przyszłość, to muszą być wspierane przez Kościół oraz odpowiednie, sprawiedliwe ustawodawstwo, przyznające rodzinie stosowne miejsce w społeczeństwie. Dlatego "Dyrektorium" przypomina, że "katolik pełniący funkcje publiczne posła, radnego czy innego urzędnika jest w sumieniu zobowiązany do popierania polityki prorodzinnej" (nr 83). Episkopat uwzględnia też w "Dyrektorium" obowiązki rodziny względem społeczeństwa i wzywa do rozwijania cnót obywatelskich.

Za duszpasterstwo rodzin odpowiadają przede wszystkim duszpasterze. Dlatego "Dyrektorium", choć poświęca dużo uwagi osobom świeckim, zaangażowanym w tę działalność Kościoła, to jednak z woli Konferencji Episkopatu kładzie mocny nacisk na potrzebę gruntownego przygotowania alumnów do duszpasterstwa rodzin, jak i samym kapłanów. Ten rodzaj formacji jest bardzo ważny i potrzebny.

Należy się spodziewać, że treści zawarte w "Dyrektorium Duszpasterstwa Rodzin" trafią do umysłów, serc i rąk nie tylko każdego proboszcza w Polsce, ale także każdego kapłana oraz wiernego świeckiego zaangażowanego w duszpasterstwo rodzin, ożywią je i wzmocnią. Warto te treści, dyspozycje i przesłanie gruntownie poznać, przestudiować i wcielić w życie duszpasterskie Kościoła, aby owocowało i przynosiło owoce w służbie rodzinie i małżeństwu. Mamy bowiem takie czasy, że rodzina albo będzie konsekwentnie - formalnie i praktycznie - chrześcijańska, albo nie będzie jej wcale.