Wierzę

Przedmiotem wiary może być zarówno rzeczywistość ludzka, oparta na autorytecie drugiego człowieka, jak i prawda objawiona, przyjęta w oparciu o autorytet Boga, który jest prawdomówny (por. Jr 42, 5). Nasze rozważanie odnosi się do nadprzyrodzonej wiary w Boga, który wielokrotnie i w różny sposób mówił przez proroków, a na końcu przemówił do nas przez swojego Syna (por. Hbr 1, 1-2). Chrystus jest dla nas chrześcijan ostatnim i pełnym Słowem Ojca. W Nim powiedział nam wszystko o sobie, o świecie i ludziach. Wiara jest darem, czyli łaską Ducha Świętego i zostaje nam udzielona wraz z chrztem świętym.

Wspólnotowy i indywidualny wymiar wiary

Pierwszym i bezpośrednim adresatem słowa Bożego jest Kościół - wspólnota wiary i miłości. Chrześcijanin staje się uczestnikiem wiary w Kościele i przez Kościół. W odpowiedzi na pytanie skierowane do dorosłego przyjmującego chrzest: O co prosisz Kościół Boży? - odpowiada on: O wiarę. Wspólnotowy wymiar wiary wyrażamy w formule: "Wierzymy!".

Akt wiary jest aktem głęboko osobowym. Oznacza on zarówno przyjęcie poszczególnych prawd objawionych przez Boga, ale także całkowite zawierzenie się Jemu. Tak rozumiana wiara jest postawą życiową, która przez posłuszeństwo wiary (Rz 1, 5; 16, 26), przyporządkowuje Bogu rozum, wolę i wszelkie działania człowieka (KKK, 142), bo tylko Bóg, który chce, aby wszyscy byli zbawieni (1Tm 2, 4), wie co jest dla człowieka dobre w obliczu wieczności.

Taka postawa stanowi integralną część ludzkiej egzystencji. Jest odpowiedzią na działanie samego Boga, dla którego słowo nie jest tylko środkiem komunikowania określonych treści, ale także narzędziem nawiązania osobowej wspólnoty i przyjaźni z człowiekiem. Przez swoje słowo niewidzialny Bóg przemawia do ludzi, jak do przyjaciół i przestaje z nimi, aby zaprosić i przyjąć ich do wspólnoty z sobą (por. KO, 2).

Przez Jezusa Chrystusa, w mocy Ducha Świętego, słowo Ewangelii staje się niezastąpionym narzędziem życia i wspólnoty z Bogiem i całym Kościołem: Oznajmiamy wam życie wieczne - stwierdza św. Jan - które było w Ojcu i nam zostało objawione (...), abyście i wy mieli współuczestnictwo z nami. A mieć z nami współuczestnictwo znaczy mieć je z Ojcem i Jego Synem Jezusem Chrystusem (1J 1, 2-3). Wszystko to zawiera się w osobowej postawie wiary wyrażonej w słowie: "wierzę!".

Świadectwo wiary

Odwieczny dialog, który Bóg za pośrednictwem Pisma Świętego prowadzi z ludźmi, urzeczywistnia się przez "czyny i słowa wewnętrznie ze sobą połączone", tak że czyny dokonane przez Boga potwierdzają doktrynę wyrażoną w słowach, a słowa wyjaśniają tajemny, zamierzony przez Boga sens wydarzeń (por. KO, 2). Stwierdzenie to wyraża dwie fundamentalne prawdy, że:

Prawda historyczna nie jest sprzeczna z sensem objawionym przez słowo Pisma Świętego. W świetle Bożego Objawienia nie może być sprzeczności pomiędzy rozumem i wiarą, gdyż obydwie rzeczywistości są dziełem Boga. Opierają się one na dwóch różnych porządkach poznania przez doświadczenie i przez wiarę i mają charakter komplementarny. Przesłanki czysto rozumowe nie wystarczają, by odpowiedzieć na najprostsze pytania dotyczące sensu ludzkiej egzystencji, jak: skąd, dokąd i po co? Bóg odpowiedział na nie w Chrystusie Jezusie. On stanowi ostatnie i pełne Słowo, które rozświetla sens ludzkiej egzystencji. Z drugiej strony, wiara choć obejmuje tajemnice, które przekraczają zdolność poznania ludzkiego, nie przestaje być racjonalna, bo może być w dużym stopniu oświetlona przesłankami rozumowymi. Wiara i rozum są jak dwa skrzydła, na których duch ludzki unosi się ku kontemplacji prawdy.

Słowo wypowiedziane znajduje swoje dopełnienie w czynie, który je wyraża i dopełnia. Wiara jest pełna dopiero wtedy, gdy znajduje swój wyraz w życiu zgodnym z wiarą. Wzory i świadectwa żywej wiary znajdujemy w tradycji biblijnej. Ojcem wszystkich wierzących jest Abraham (Rz 4, 11.18), który usłuchał wezwania Bożego, by wyruszyć do ziemi, którą miał objąć w posiadanie. Wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie (Hbr 11, 8). Obok Abrahama także wiara Maryi sławiona przez Elżbietę stanowi wymowne świadectwo zawierzenia Bogu, dla którego nie ma nic niemożliwego (Łk 1, 37). Wreszcie sam Chrystus dał niedościgniony wzór wierności woli Ojca i stał się w sposób najpełniejszy przewodnikiem w wierze (Hbr 12, 2).