Przesłanie Arcybiskupa Metropolity Gnieźnieńskiego

Przesłanie Arcybiskupa Metropolity Gnieźnieńskiego do kapłanów, osób zakonnych i wiernych świeckich z okazji Bożego Narodzenia Roku Pańskiego 2006

Uroczystość Narodzenia Pańskiego uświadamia nam ponownie, że otrzymaliśmy największy z Darów Bożej Miłości – naszego Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa. W tym wydarzeniu okazuje się cała dobroć i miłość naszego Zbawiciela i Boga (Tt 3,4), którą obdarowuje nas zawsze od nowa, jednoczy nas z Bogiem i ludźmi, ubogaca nas swoją łaską i pokojem, którego świat dać nie może (por. J 14,17).

W obecnym roku do tych wielkich, nadprzyrodzonych Darów Archidiecezja Gnieźnieńska, z woli Ojca Świętego Benedykta XVI, otrzymała jeszcze inny, nieoceniony dar, mianowicie, postanowienie, że prymasostwo, które od 1417 roku było złączone z Gnieznem, nadal pozostanie związane z pierwszą Metropolią, w której spoczywają relikwie Patrona Polski – św. Wojciecha. W łączności z nominacją nowego Arcybiskupa Warszawskiego, którym został dotychczasowy biskup płocki Stanisław Wielgus, papież Benedykt XVI postanowił, że Ksiądz Prymas Józef Glemp tytuł prymasa, który otrzymał jako Arcybiskup Gnieźnieński, zachowa do 80. roku życia, tzn. do roku 2009. Natomiast ze względów historycznych i prawnych, przemawiających za Stolicą Gnieźnieńską, mianowicie jako pierwszą polską Archidiecezją Metropolitalną, gdzie przechowywane są relikwie św. Wojciecha Męczennika, Patrona Polski, tytuł ten po owym czasie wróci do Arcybiskupa Gnieźnieńskiego (List Benedykta XVI do Ks. Kard. Prymasa Józefa Glempa z 1 listopada 2006 r.).

Dnia 10 grudnia br. podziękowałem Ojcu Świętemu Benedyktowi XVI za podtrzymanie wielowiekowej, nieprzerwanej tradycji, która łączy prymasostwo z Gnieznem jako kolebką naszego państwa i pierwszą Metropolią Kościoła katolickiego w Polsce, gdzie znajdują się relikwie św. Wojciecha – pierwszego Patrona naszej Ojczyzny.

Obecnie pragnąłbym serdecznie podziękować wszystkim za modlitwy a ponadto moim najbliższym Współpracownikom, Księżom Biskupom: Bogdanowi Wojtusiowi i Wojciechowi Polakowi, pracownikom prymasowskich instytucji, a szczególnie Kapitule Prymasowskiej w Gnieźnie oraz wszystkim innym, którzy wspierali moje wysiłki u Stolicy Apostolskiej zmierzające do zachowania wielowiekowej, głęboko symbolicznej tradycji.

Decyzja papieża Benedykta XVI podtrzymuje wyraźnie wolę Ojca Świętego Jana Pawła II wiążącą prymasostwo z Gnieznem, której wielokrotnie dawał wyraz. Podejmuje ona także wyraźnie ostatnią wolę Wielkiego Prymasa Tysiąclecia Stefana Kardynała Wyszyńskiego, wypowiedzianą, krótko przed śmiercią, dnia 22 maja 1981 roku, wobec Rady Głównej Episkopatu Polski, kiedy wyznał: Padam z całą pokorą Prymasa Polski do waszych biskupich stóp i je całuję. Pamiętajcie, tradycją polskości jest powiązanie prymatury z Gnieznem wbrew jakimkolwiek myślom i zamierzeniom.

Decyzja Ojca Świętego Benedykta XVI kładzie kres wszelkim spekulacjom związanym z tym tytułem. W sposób jednoznaczny podtrzymuje ona tradycję Gniezna, jako Prymasowskiej Stolicy i na stałe wiąże ten tytuł z Arcybiskupem Gnieźnieńskim, kimkolwiek on będzie. Nie o osoby bowiem tutaj chodzi, a o poszanowanie czcigodnej instytucji, która odegrała niezmiernie ważną rolę w dziejach Kościoła i naszej Ojczyzny, chociaż w zmienionej, dostosowanej do obecnej nowej sytuacji Kościoła w Polsce w duchu kolegialnego wymiaru posługi biskupów, stosownie do nauki Soboru Watykańskiego II (por. Konstytucja Duszpasterska o Kościele 19,22; Dekret o pasterskich zadaniach biskupów w Kościele, 4).

Wdzięczni Bogu za łaskę ponownego przeżycia tajemnicy Boga-Człowieka, Słowa Wcielonego, które daje nam dostęp do niezmierzonych darów synowskiej wspólnoty z Jezusem Chrystusem, obdarowani ponadto nową nadzieją, w którą wpisuje się wyraźnie oczekiwanie Gniezna jako Stolicy Prymasowskiej, błogosławię wszystkim z całego serca życząc, by nasze spotkanie ze Słowem Wcielonym obecnym w Kościele posłużyło wszystkim ku duchowej odnowie, ożywiło i umocniło świadectwo naszej wiary, a także stało się dla nas wszystkich głębokim źródłem prawdziwej radości i pokoju serc pojednanych z Bogiem i ludźmi.