Kierownictwo duchowe

Wielką pomocą w życiu człowieka jest sakrament pojednania, zwłaszcza gdy łączy się z kierownictwem duchowym. Tomasz á Kempis podkreśla zbawienne owoce pracy wewnętrznej: "Gdybyśmy co roku choć jedną wadę wykorzenili, stalibyśmy się mężami doskonałymi" (I, 11,5). Inny autor dodaje: "Człowiek łatwo pada ofiarą miłości własnej, gdy idzie o jego osobiste sprawy. Ktoś postronny sądzi spokojniej, bezstronniej, słuszniej". Wiadomą jest rzeczą, że nie wystarczy tylko spowiedź, choćby była często odbywana, ale potrzeba jeszcze stałego kierownictwa duchowego, gdyż ono pomaga w systematycznej pracy wewnętrznej. Podkreśla to Dekret o posłudze i życiu prezbiteriów: "Niechaj (kapłani)wysoko cenią kierownictwo duchowe." (n. 18). Do tego zachęca również II Synod Plenarny z 2001 r.: "Kapłan powinien z powagą i zrozumieniem pełnić posługę kierownictwa duchowego." (s. 77). Zrozumiałą jest rzeczą, że każdy kapłan jako spowiednik jest kierownikiem duchowym dla innych, a równocześnie sam korzysta z takiej posługi ze strony innego kapłana.

Należy podkreślić, że głównym celem w sakramencie pojednania oprócz odpuszczenia grzechów jest także pomoc w dążeniu do doskonałości. Łączy się to z kierownictwem duchowym. Do tego wzywa nas Boski Zbawiciel w Kazaniu na górze.: "Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski" (Mt 5,48). Sobór Watykański II kieruje wezwanie dążenia do doskonałości. Obejmuje ono nie tylko biskupów, kapłanów, siostry zakonne czy osoby świeckie samotnie żyjące, ale wszystkich wyznawców Chrystusa: "Wierni każdego stanu i zawodu powołani są do pełni życia chrześcijańskiego oraz doskonałej miłości, (...) ku osiągnięciu tej doskonałości" (KK, n. 40). Przykładem wspaniałego spowiednika i kierownika duchowego, który prowadził swych penitentów do doskonałej miłości, był po II wojnie światowej ks. Aleksander Woźny z Poznania.

U wielu ludzi różnego stanu i zawodu zauważa się również i dziś dążenie do świętości życia i potrzebę stałego kierownictwa. Wyraźnie pisze o tym św. Faustyna Kowalska w swym "Dzienniczku": O. Andrasz TJ, u którego się spowiadała, powiedział jej: " Chwilowo się siostra u mnie spowiada, ale niech siostra wie, że musi mieć stałego spowiednika, czyli kierownika duszy." (n. 53). Święta Faustyna dalej snuje swoje rozważania na ten temat: "Jednak dusza nie może w tych rzeczach postępować sama, musi iść za radą światłego spowiednika, bo inaczej może zbłądzić, albo nie odniesie żadnego pożytku" (n.773).

Jako album otrzymałem książkę z połowy XIX wieku - po zmarłym kapłanie. Nie pamiętam tytułu ani autora. Dotyczyła sakramentu pojednania i potrzeby kierownictwa duchowego połączonego ze spowiedzią. Zapamiętałem uwagę owego kapłana zanotowaną na marginesie: "A gdzie takiego znaleźć?" Również i dziś wielu jest ludzi odczuwających podobną troskę w dążeniu do doskonałości.

Poważne potraktowanie swego dążenia do doskonałości wymaga spełnienia pewnych warunków: wybór stałego spowiednika - prośba, aby wybrany kapłan zechciał się podjąć stałego kierownictwa duchowego. Regularna spowiedź - wydaje się, że okres ten nie powinien być dłuższy niż miesiąc. Spowiedź powinna obejmować określenie wady głównej lub cnoty, nad którą pragnie się pracować, wyznanie grzechów, również powszednich oraz napotykanych trudności w dziedzinie życia duchowego. Można także dyskretnie dodać pewne pozytywne wyniki w pracy wewnętrznej, aby w ten sposób podziękować Bogu za otrzymane łaski. Po pewnym czasie można także odprawić spowiedź z całego życia, aby pełniej dostrzec całe swoje życie dotychczasowe i podziękować za otrzymane łaski. Modlitwa dziękczynna jest zarazem doskonałą modlitwą błagalną. Modlitwa w intencji spowiednika natomiast o światło Ducha Świętego dla jego posługi w konfesjonale.

Częsta, regularna spowiedź połączona z kierownictwem duchowym to nieodzowne środki na drodze dążenia do doskonałości.