Przyjaźń czy uzależnienie?

Czy to jest przyjaźń, czy to jest... uzależnienie? Wiele osób na wyżej postawione pytanie nie potrafi sobie odpowiedzieć.

Oznaki prawdziwej przyjaźni

W prawdziwej przyjaźni przede wszystkim musi występować wzajemny szacunek. Prawdziwi przyjaciele wręcz prowokują sytuacje, w których mogliby być na zmianę przywódcami. Przykładem jest tu znajome małżeństwo - Marta przewodzi podczas wycieczek górskich, natomiast Marek opracowuje strategie podróży samochodowych.

Zaufanie. Partnerzy budują je dzięki dotrzymywaniu obietnic. Można na nich liczyć, ponieważ zachowują się w sposób konsekwentny. Wychodzą w tym poza zakres "dobrego samopoczucia", co oznacza, że potrafią dotrzymać słowa także w sytuacji trudnej. Anna obiecała przyjaciółce popilnować dziecka w czasie, gdy ta będzie pełniła rolę matki chrzestnej. Gdy później Anna dostała darmowe bilety na atrakcyjny koncert odbywający się w tym samym terminie, potrafiła zrezygnować z przyjemności, by nie zawieść przyjaciółki.

Przyjaciele dobrze się czują w swoim towarzystwie. Ich relacja jest pełna energii - dzielą się pomysłami, wspólnie się śmieją, bawią, kłócą, wreszcie dochodzą do porozumienia. Ich związek żyje. Rozwijają swoje poczucie humoru. Potrafią oszczędzać czas i pieniądze po to, by razem się bawić, a nawet zrobić coś niekonwencjonalnego. Co więcej, potrafią w swojej obecności zachowywać się "jak dzieci", nie okazując przy tym wstydu. Jakub i Beata, w dostojnym wieku 35 lat, rzucają się w zaspy śnieżne, z zapałem malując "orły", i obrzucają się śnieżkami.

Osoby przyjaźniące się akceptują i doceniają zmiany. Zdają sobie sprawę, że w życiu wiele rzeczy się zmienia i godzą się z tym. Gdy Leszek rozpoczął pracę w innym mieście, jego przyjaźń z Bartkiem nie osłabła, zmieniła jednak formę - spotykają się przy okazji pobytu Leszka w Poznaniu, wymieniają za to wiele e-maili.

Prawdziwi przyjaciele mają na tyle wysokie poczucie własnej wartości, że nie stosują "uwodzenia" i sztuczek, by zwrócić na siebie uwagę, czy zyskać sympatię drugiej strony. Gdy Magda opowie kiepski dowcip, jej mąż bynajmniej nie śmieje się z grzeczności, za to kawał dobry nagradzany jest z jego strony wybuchem szczerego śmiechu.

Partnerzy uczą się wprost prosić o to, czego chcą i potrzebują, nie uciekając się do manipulacji ani szantażu emocjonalnego. Iza za każdym razem, gdy chciała swego przyjaciela poprosić o coś ważnego, czaiła się z prośbą przez kilka dni, starając się być dla niego szczególnie miła. W końcu przyjaciel poprosił ją, by po prostu mówiła, czego potrzebuje. Stwierdził, że woli usłyszeć od razu, o co chodzi, niż być obiektem kilkudniowych podchodów.

Objawy uzależnienia od przyjaciela

Gdy jesteś uzależniony od przyjaciela, większość kontaktów telefonicznych, wymiany e-maili, listów, SMS-ów, spotkań inicjowana jest przez Ciebie.

Masz o wiele silniejszą potrzebę rozmawiania o tym właśnie związku niż o innych (na przykład o rodzinie, innych przyjaciołach). Twoja przyjaźń stanowi dominujący temat rozmów.

Czujesz się nieswojo, gdy nie spotykasz się z przyjacielem, odczuwasz wtedy silny niepokój. Jeżeli przyjaciel/przyjaciółka sprawia wrażenie osoby zadowolonej, gdy nie jesteście razem, czujesz się zmartwiony i nieszczęśliwy: "Jak on może być taki szczęśliwy, skoro mnie tam nie ma?".

Uważasz, że potrzeby partnera są ważniejsze od twoich. Chciałbyś wiedzieć wszystko, co druga osoba myśli, czuje i robi. Uważasz, że gdyby przyjaźń się skończyła, nie dałbyś sobie z tym rady.

Czujesz, że to ty przede wszystkim jesteś odpowiedzialny za przyjaźń i próbujesz załagadzać konflikty za wszelką cenę.

Uzależnienie związane jest z poczuciem, że bez drugiej osoby nic nie jestem wart. Tymczasem poczucie własnej wartości można znaleźć jedynie w sobie samym. Jeżeli uwierzysz, że jesteś godny szacunku i przyjaźni, łatwiej zerwiesz z destrukcyjnym uzależnieniem, znajdując sobie prawdziwych przyjaciół.