Świętość dla każdego

17 lutego upływają dwa lata od chwili rozpoczęcia postępowania kanonizacyjnego Ojca Współzałożyciela Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej. Co aktualnie dzieje się w procesie ks. Ignacego?

- Procesy kanonizacyjne trwają, zazwyczaj, dość długo. W postępowaniu na terenie diecezji zbiera się świadectwa z przesłuchań świadków oraz, w miarę możliwości, całą dokumentację dotyczącą osoby Sługi Bożego. Po ich zebraniu, już na etapie apostolskim w Rzymie, opracowywany jest dowód na praktykowanie heroiczności cnót teologicznych i moralnych. Obecnie w procesie ks. Ignacego biegli wydali już opinię teologiczną, że w jego pismach nie ma nic sprzecznego z prawdami wiary, przesłuchano większość świadków wywodzących się z różnych środowisk, a na ukończeniu jest opracowywanie odpowiedniej opinii Komisji historyczno-teologicznej. Zgromadzono część korespondencji, kazania oraz dzienniki z lat 1945-1982, które po cenzurze teologicznej będą również dołączone do akt procesowych.

Od pewnego czasu podnoszą się głosy, jakoby Kościół w ostatnich czasach przesadzał nieco z kanonizacjami. Czyżbyśmy, rzeczywiście, mieli nazbyt wielu świętych?

- Św. Paweł, rozpoczynając swój list do gminy chrześcijańskiej w Efezie, pisał: Paweł, z woli Bożej apostoł Jezusa Chrystusa - do świętych, którzy są w Efezie... Nie pisał go do zmarłych, będących kandydatami do chwały ołtarzy, lecz do całej żywej gminy mieszkających w Efezie. Czyli do tych, w których, poprzez zanurzenie w sakramencie chrztu, zamieszkała sama świętość - Bóg. Święty to zatem inna nazwa na oznaczenie chrześcijanina, człowieka, który wywodząc się spośród wszystkich narodów i pokoleń, poprzez dar wiary, wszedł w Mistyczne Ciało Chrystusa. Serwisy informacyjne akcentują zło: morderstwa, afery czy malwersacje, natomiast Kościół pokazuje, że zwycięża także dobro. W pedagogice Kościoła święci są dowodem zwycięstwa nad złem. Pomimo natłoku złych wiadomości Kościół dyskretnie chce powiedzieć, że w świecie obecne jest realne dobro, że można w każdym stanie żyć po chrześcijańsku, że Bóg, a nie dobra materialne, może być sensem i celem życia.

Wspólnota świętych oznacza, że w Kościele nie ma granic; łączy nas Bóg, a Jego przecież nie obowiązują żadne granice: ani narodowościowe, ani językowe, ani czasu, ani przestrzeni. Skoro proszę ludzi bliskich o modlitwę za siebie, to mogę prosić o to również osoby bliskie mi duchowo - św. Maksymiliana czy kogoś innego mi znanego i bliskiego - które zachowuję w żywej pamięci, bowiem one chcą dzielić się tym dobrem ze mną. Święci są naszymi orędownikami i towarzyszą nam swoją modlitwą oraz wspólną pieśnią nieba i ziemi "Święty, Święty, Święty" przed Tronem Bożym, za nas i w naszych intencjach. Widzą oni jaśniej, kochają prościej i goręcej oraz pragną dla nas dobra.

Co właściwie jest przedmiotem dochodzenia w procesie kanonizacyjnym?

- Jest nim heroiczność cnót Sługi Bożego. Udowadnia się cnoty teologiczne: wiarę, nadzieję i miłość - zarówno w stosunku do Boga, jak i bliźniego, we wszystkich możliwych przejawach i aspektach - a także cnoty moralne: roztropność, sprawiedliwość, męstwo i wstrzemięźliwość. Poza tym kandydata do chwały ołtarza charakteryzuje swoista duchowość, co również jest przedmiotem badania i dowodzenia. I tak np. duchowe bogactwo ks. Ignacego tkwiło korzeniami w cnocie wiary oraz w dziecięcym przywiązaniu do Serca Jezusowego i Matki Bożej. Wiarę tę wyniósł z domu rodzinnego, a pomnażał w życiu sakramentalnym oraz szczerej modlitwie i medytacji. Owocem jego wiary i chrześcijańskiej nadziei była gorąca miłość ku Bogu i ludziom. To właśnie miłość, "aby nic nie zginęło z tego, co zostało odkupione krwią Chrystusa", kierowała wszystkie jego wysiłki ku duchowemu dobru emigrantów.

Jakie środki dowodowe dopuszcza się do takiego procesu i jakie znaczenie odgrywają powołani świadkowie?

- Od dwóch lat przesłuchiwani są świadkowie życia ks. Ignacego, zbierane są dokumenty świadczące o jego całkowitym przylgnięciu do Boga i człowieka oraz potwierdzające ogromną pracowitość, dokumenty świadczące o posiadaniu i praktykowaniu w sposób heroiczny wspomnianych już cnót teologalnych oraz moralnych. W procesie chodzi nie tyle o wykazanie istnienia czy praktykowania cnót przez Sługę Bożego ale o ich heroiczność, którą udowadnia się głównie na podstawie zeznań świadków. Oprócz tych, wprowadzonych przez postulatora, występują także świadkowie z urzędu, do których należy zaliczyć przeciwników sprawy. Przesłuchania odbywają się na podstawie pytań opracowanych przez promotora sprawiedliwości. Dopuszcza się również dokumenty i opinie biegłych. W pracach procesowych należy zebrać i włączyć do akt sprawy dokumenty odnoszące się do niej w jakikolwiek sposób. W przypadku procesu ks. Ignacego postulator musi włączyć zebrane listy, zapiski, prywatne dzieła, kazania i przemówienia.

A co decyduje o ostatecznym werdykcie i jaką mamy pewność, że osoba kanonizowana przez Kościół rzeczywiście należy do grona świętych?

- Pewność moralna opiera się na posiadanych środkach dowodowych, które są podstawą do uzyskania absolutnej pewności moralnej i muszą być pod względem ilości, jak i jakości wystarczające, to znaczy - prowadzić do wniosków absolutnie pewnych. Kanonizując osobę, Kościół stwierdza, że naśladując jej drogę wiary, posiadamy absolutną i moralną pewność, że możemy osiągnąć zbawienie. Do grona błogosławionych i świątobliwych postaci wywodzących się z Wielkopolski, takich jak: bł. Edmund Bojanowski, bł. Urszula czy bł. Sancja, ks. Al. Żychliński, K. Rolewski oraz ks. A. Woźny, wpisujemy także ks. Ignacego Posadzego. A wierni mogą, za jego wstawiennictwem, otrzymać od Boga łaski, o które proszą.