Chryste Królu, Władco świata...

W świecie starożytnym król był postrzegany jako przedstawiciel samego Boga, toteż jego panowanie przekraczało wymiar polityczny. Chrześcijańscy monarchowie uznawali Chrystusa za Króla Królów, a sami nazywali się „wikariuszami Chrystusa”, bo legitymizowali prawowitość swoich rządów uprawnieniami pochodzącymi z woli Bożej. Współczesny człowiek sprawia jednak wrażenie pogodzonego z demokracją, jakby to był jedyny możliwy system sprawowania władzy, choć ironizuje, iż odrzucenie królów z Bożej Łaski doprowadziło nas do rządów rozmaitych władców z dopustu Bożego. A tymczasem Chrystus domaga się od nas uznania nie jako prezydent, lecz właśnie jako Król.

Dana Mu jest wszelka władza

Już prorok Daniel zapowiadał, że Mesjasz będzie władcą wiecznego królestwa (7, 13-14), a Izajasz, że będzie On Królem, w którego królestwie będą panowały pokój i sprawiedliwość (11, 9). Kiedy Zbawiciel rozpoczął działalność publiczną, głównym przedmiotem Jego nauczania stało się właśnie królestwo Boże, natomiast cuda, których dokonywał, były – wedle określenia św. Tomasza z Akwinu – swoistą pieczęcią królewską, znakiem Jego wszechwładzy. W Nowym Testamencie tytuł króla wielokrotnie odnoszony jest do Chrystusa, zarówno w Ewangeliach, jak i Listach św. Pawła czy Apokalipsie. Nazywany Królem ukrzyżowanym (J 19, 14-15. 19-22), na pytanie Piłata: „Czy ty jesteś Królem Żydowskim?” odpowiedział twierdząco i wyjaśnił, że królestwo Jego nie jest z tego świata. Nie ukrywał, że posiada władzę absolutną: „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi” (Mt 28, 18).

Apostołowie długo dojrzewali do właściwego rozumienia idei Jego królestwa. Dopiero po śmierci i zmartwychwstaniu Zbawiciela pojęli, że ma ono charakter nie tyle doczesny i polityczny, ile duchowy oraz eschatologiczny.

Od ludzi, czy od Boga?

Święto Chrystusa Króla ustanowił w 1925 roku Encykliką „Quas primas” Pius XI, z nadzieją, że będzie ono najskuteczniejszym lekarstwem na zagrożenia niesione przez laicyzm: „Rozpoczęto od zaprzeczenia panowania Chrystusa nad wszystkimi ludami. (...) Powoli zrównano religię Chrystusa z religiami fałszywymi i zniżono ją haniebnie do ich rzędu: następnie poddano ją władzom świeckim i pozostawiono na łaskę i niełaskę książąt i rządów.” Już wcześniej, w Encyklice „Ubi arcano”, Pius XI ubolewał: „Usunięto Boga i Jezusa Chrystusa od prawodawstwa i spraw państwowych i oświadczono, że władza nie pochodzi od Boga, ale od ludzi. To było przyczyną, że zachwiała się sama podstawa władzy...”

Początkowo święto obchodzono w ostatnią niedzielę października, a w 1969 r. przeniesiono je na ostatnią niedzielę roku liturgicznego. Paweł VI zmienił także nazwę na Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata, aby uwidocznić zwierzchność Chrystusa jako Pana początku i kresu świata, Alfy i Omegi.

Przyjąć Chrystusa za Króla

Chrześcijanie sami siebie określają jako „ludzie Króla” – pisał Kard. Józef Ratzinger, przypominając, że królem Izraela miało być Prawo, a przez jego zachowywanie – sam Bóg. Naród wybrany buntował się jednak, bo chciał mieć potężnego władcę, więc Bóg posłał im swego Syna, jako potomka z rodu Dawida, i przez Niego zawarł Nowe Przymierze. Ale oni Go nie przyjęli...

Idea Intronizacji, znana jako rozwinięcie aktu poświęcenia się Sercu Jezusa, pochodzi z objawień św. Małgorzaty Marii Alacoque. Za jej pośrednictwem Chrystus zamierzał już w XVII w. powierzyć Francji misję szerzenia czci Serca Bożego, ale państwo to nie podjęło tego wielkiego posłannictwa. W świetle kolejnych objawień prywatnych – zwłaszcza tych, które przeżyły święta siostra Faustyna i służebnica Boża Rozalia Celakówna – to właśnie Polska jest wezwana do podjęcia dzieła odrzuconego niegdyś przez Francję!

W naszych czasach ideę Intronizacji Serca Jezusowego promował ojciec Mateo Crawley-Boevey (1875-1960), południowoamerykański kapłan ze Zgromadzenia Najśw. Serc Jezusa i Maryi. Natomiast w Polsce czyniła to wspomniana Rozalia Celakówna (1901-1944), krakowska pielęgniarka, która w wizjach mistycznych miała otrzymać polecenie przeprowadzenia w Polsce Intronizacji Bożego Serca: nie tylko osobiście, ale i w rodzinach, parafiach, gminach oraz na szczeblu narodu i państwa. Czwartego lipca 1938 r. usłyszała obietnicę: „Polska nie zginie, o ile przyjmie Chrystusa za Króla”; dzięki temu ma nastąpić odnowa duchowa Polski, a przez Polskę – świata.

W 1946 r. Kard. Sapieha erygował Dzieło Osobistego Poświęcenia się Najśw. Sercu Jezusa, dwa lata później biskupi polscy wspólnym listem pasterskim pobłogosławili tę praktykę, a w Święto Chrystusa Króla 1951 roku Episkopat poświęcił Mu uroczyście cały naród. Ale w łączności z władzą kościelną powinny uczynić to także władze świeckie...

On Królem, my – poddanymi

Intronizacja Chrystusa to uznanie Go za swego Króla, poprzez poświęcenie się Jego Boskiemu Sercu, wedle ceremoniału zatwierdzonego przez Kościół. Można to uczynić indywidualnie albo zbiorowo, np. jako rodzina, klasztor, albo cały naród, umieszczając na honorowym miejscu – np. w mieszkaniu, albo świątyni – wizerunek Chrystusa Króla.

To radykalny wybór życiowy, bo oddanie się do dyspozycji Chrystusa wyraża gotowość wprowadzenia Go w swoje życie i bezgraniczne zdanie się na Jego wolę. Panowanie Chrystusa ma urzeczywistniać przenikanie Jego ducha i prawdy do życia rodzinnego, miejsc pracy oraz aktywności publicznej. Prawdziwym tronem dla Chrystusa są jednak nasze serca.

W Krakowie działa od lat świecka Wspólnota dla Intronizacji NSPJ, organizująca podobne grupy na terenie całego kraju. Kilka miast i szereg gmin polskich, dziesiątki parafii oraz liczne szkoły katolickie uznały już Chrystusa za Króla. Chociaż do Dzieła Osobistego Poświęcenia się Sercu Króla Wszechświata przystąpiły już dziesiątki tysięcy Polaków, to oczekuje On na hołd kolejnych poddanych.