Wdzięki

Muzeum Narodowe w Poznaniu i Poznańska Galeria Nowa przygotowały wielką wystawę twórczości Teresy Pągowskiej, stanowiącą retrospektywę jej dorobku artystycznego. Ekspozycja pokazuje około sto obrazów z lat 1963-2003.

Myśląc o Teresie Pągowskiej, wyobrażam sobie kobietę z kotem, a może raczej powinnam z psem, bo psów jest dużo więcej na jej płótnach. Kobieta jest malarką, siedzi w fotelu, a koty wylegują się wśród płócien. Ciepło i harmonia. Takie właśnie jest malarstwo Teresy Pągowskiej, bardzo kobiece i harmonijne.

Teresa Pągowska jest jedną z najwybitniejszych artystek polskiej sztuki powojennej. Urodziła się w 1926 roku w Warszawie, a studiowała w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu. Wykładała na ASP w Gdańsku, Łodzi i Warszawie, gdzie obecnie jest profesorem. Jej prace znajdują się w wielu muzeach w Polsce i w licznych kolekcjach prywatnych na całym świecie.

Poznańska wystawa daje możliwość prześledzenia jej drogi twórczej: od aktów otaczanych barwnymi plamami, obrazów drapieżnych i niespokojnych, po ascezę ostatnich lat. Bohaterem jej płócien jest postać, nawet więcej: postać kobieca, każda kobieta, czy może ona sama: artystka? "Postacie pojawiające się na płótnach są bardziej cieniami czy widmami, niż ludźmi. Niedopowiedziane wynurzają się z tła jak zza zasłony, ujawniają się jedynie fragmentarycznie. Są jak osoby przyłapane przez wścibskiego widza w chwilach największej intymności, lecz nie intymności cielesnej a psychicznej" - pisała o malarstwie Pągowskiej Monika Małkowska.

Lata 90. przyniosły artystce doświadczenie pejzażu: "Góry i woda", "Zimowy ogród", "Z miastem w tle", "Pochmurna plaża". A jednak wszędzie obecna jest figura kobiety - z psem i psami czy kotem sportretowanym jako "Kot myśliciel". Nie tylko zwierzęta biegają po świecie Pągowskiej, pojawiają się także przedmioty, które nabierają wagi nosicieli ciepła i harmonii: "Mała butelka", "Imbryk biały", "Duży kubek".

Niewiele koloru, rozmyte farby w najbardziej podstawowych barwach, surowe płótno podniesione do rangi głównego koloru, asceza, w której gości niezachwiany niczym porządek - to cechy charakterystyczne dla malarstwa Teresy Pągowskiej. Tam wszystko posiada dawno zapomniany wdzięk...

Wystawa czynna do 7 grudnia, Poznań, Muzeum Narodowe