Kompozycja brył

"W dniu 26 kwietnia 1982 roku w siedzibie Urzędu Wojewódzkiego w Poznaniu odbyła się konsultacja między przedstawicielami Urzędu Wojewódzkiego a przedstawicielami Kurii Metropolitalnej w Gnieźnie. W wyniku konsultacji obie strony doszły do wspólnego wniosku, iż w latach 1982-85 przyjmuje się do realizacji budowę między innymi obiektu sakralnego: Września, Osiedle Tysiąclecia..." - tymi słowami rozpoczyna się pierwszy historyczny zapis księgi parafialnej parafii pw. św. Królowej Jadwigi we Wrześni.

Trudny początek

Starannie zapisywane przez ks. proboszcza Henryka Nadolnego stronice są świadectwem nie tylko najważniejszych wydarzeń, ale przede wszystkim radości i trudów towarzyszących narodzinom parafii erygowanej 23 kwietnia 1983 roku przez ks. Kard. Józefa Glempa, Prymasa Polski. Pierwszym, a zarazem podstawowym problemem, z jakim przyszło się zmierzyć, było kupno dwóch baraków z Poznania przeznaczonych na tymczasową kaplicę oraz dom parafialny. Nowy barak-kaplica o wymiarach 30x12,5 metrów został poświęcony już 15 października 1983 roku przez bp. Jana Czerniaka. Aby związać mieszkańców z nową parafią, za ich radą, gromadzono się na placu przyszłej budowy i odmawiano modlitwę różańcową. Archiwalną ciekawostką adnotacji w księdze parafialnej są, dziwnie dziś brzmiące, lecz naturalne w czasach Polski Ludowej, zapisy: "dostaliśmy małą betoniarkę" lub "udało nam się w końcu nabyć dwie rolki papy na pokrycie dachu kaplicy", a w końcu "27 grudnia 1986 r. mamy cały materiał na dach świątyni". Natomiast przy dacie 17 lipca 1984 roku odnotowano: "wtorek, przeżywamy pierwszy Odpust ku czci naszej Patronki".

Dwa projekty

"... Pierwszy projekt kościoła zbyt skomplikowany. Drugi... sądzę, że prostszy, ładniejszy, a przede wszystkim czytelny - łączy stare z nowym". Tak o projektach nowej świątyni pisał ks. proboszcz Henryk Nadolny. Twórcą obydwu planów był architekt wrzesiński, dr inż. arch. Andrzej Chudziak, natomiast konstruktorem wszystkich obiektów sakralnych - mgr inż. Mieczysław Karsznica. I to właśnie jego projekt kompleksu sakralnego, określany mianem drugiego, jest obecnie realizowany. Dlaczego jednak pierwsza wersja została odrzucona? - Miała to być monumentalna budowla o kształcie ośmioboku, jednak jej konstrukcja wymagała zaangażowania ówczesnych dużych firm budowlanych - tłumaczy dr inż. arch. Andrzej Chudziak, dodając: - Mieliśmy koncepcję, aby realizacji projektu mogli sprostać okoliczni fachowcy i parafianie. Dlatego też drugi plan kompleksu sakralnego z kościołem, kaplicą na sto osób, dzwonnicą i domem parafialnym jest pewną kompozycją brył, której ciąg liczy aż 96 metrów. Pierwszym etapem było wybudowanie świątyni, na resztę trzeba będzie poczekać. Ciekawym wydaje się być pomysł dzwonnicy. Wysokiej na 33 metry, z dużym dzwonem u jej szczytu, pod którym osiem mniejszych odpowiednio nastrojonych "dzwonków" będzie wygrywało melodie pieśni kościelnych. Oddany do użytku wiernych kościół liczy 36 metrów długości i 28 metrów szerokości. Wysoka na 9 metrów budowla może pomieścić ok. 1500 osób. Autorem obrazu w ołtarzu głównym świątyni jest Jan Wiza z Bydgoszczy, natomiast drogę krzyżową wykonał góral Jan Topór.

Szczególna rocznica

Uwieńczeniem lat pracy związanej z budową kościoła była uroczystość konsekracji nowej świątyni - akt podniosły, a zarazem bardzo szczególny.

Rozpoczynając Mszę świętą, ks. Henryk Nadolny, proboszcz parafii radującej się nowym kościołem, powitał księdza Abp. Henryka Muszyńskiego i poprosił go o poświęcenie świątyni. Na pamiątkę chrztu św. Metropolita Gnieźnieński poświęcił wodę, a następnie pokropił nią ołtarz, ściany kościoła oraz zgromadzonych wiernych, przypominając, że to wierni są świątynią Ducha Świętego.

W homilii ks. Arcybiskup ukazał wielką rolę świątyni, jaką pełni ona w życiu każdej parafii, zwracając jednocześnie uwagę na datę konsekracji odbywającej się w przededniu 25. rocznicy wyboru Kardynała Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową. Kościół ten stanie się więc wotum wdzięczności za Pontyfikat Papieża Polaka. Następnie Metropolita Gnieźnieński odmówił modlitwę poświęcenia, po której dokonał namaszczenia i okadzenia ołtarza oraz ścian kościoła, który od tego momentu stał się domem modlitwy, gdyż dym kadzidła jest symbolem modlitwy zanoszonej do Boga. Ostatnim elementem konsekracji było uroczyste oświetlenie ołtarza, a zarazem całej świątyni, czego wyrazem są zapalone świece, symbolizujące Chrystusa - Światłości Świata. O oprawę muzyczną uroczystości zadbał wrzesiński chór z parafii pw. św. Kazimierza Królewicza. Nie zabrakło pocztów sztandarowych oraz ubranych w galowe mundury strażaków i policjantów.