Oczyma wyobraźni przekraczać granice

Mitologia jest tym kręgiem, do którego sięga Ksiądz bardzo często.

- Mitologię w ogóle bardzo kocham - Greków, Rzymian, Egipcjan czy Etrusków, ale mitologia grecka jest najciekawsza. Późniejsza dominacja Rzymian wniosła niewiele nowego do tej tematyki. Grecy stworzyli mityczny świat, w którym tkwili myślą i sercem. A to świadczy o ich pobożności. Nie zdołali przecież poznać Chrystusa - żyli przed Objawieniem prawdziwego Boga. Więc stworzyli sobie bóstwa i oddawali im cześć, tak jak my oddajemy kult jedynemu Bogu objawionemu w osobie Jezusa Chrystusa. Mityczni mieszkańcy Olimpu, których powołała do życia, nie tyle wyobraźnia Greków, ile potrzeba duchowego przeżycia, są dowodem na to, że człowiek nie jest areligijny - jest wierzący niezależnie od czasu i miejsca. "Kiedy odsunę Abrahama - ojca wiary, wybranego narodu Stare Prawo, Zakon Proroków i bezpośrednie przedmurze Objawienia, wrócę w przedpole poza epokę nowych czasów, w cywilizację bez ingerencji, jakby w zapomnianą Opatrzność do pergaminów kamienia..." - to z wiersza "Myśl mitów".

Poza mitologią zauważyć można w Księdza twórczości również zainteresowania społeczne i polityczne.

- Praktycznie 80 procent mojej literatury to "poezja polityczna". Mocna w słowie i myśli. W ,,Balladzie o kamieniu" mówię metaforycznie o strajkach, problemach pracującego człowieka: "kamień bywa zrywany w gniewie spod stóp i fruwa jak ożywiony ptak pokoju, wymierza sprawiedliwość, ogłasza nieboski ład i porządek stwórczy, zna krew". Czy fragment o demokracji z ,,Akropolu": "o ten system jest nieustanna walka i nic lepszego nie wymyślono pod światła słońcem mimo upływu mileniów".

- Czy lubi Ksiądz sięgać do twórczości innych poetów?

- Najbardziej lubię Herberta. Mniej Różewicza i Miłosza. Napisałem nawet taki wiersz ,,Na śmierć Zbigniewa Herberta": "nie był wodzem a dzierżył władzę ducha, wynosił z hańby godność na wyżyny. Nieba piękno człowieka Bądź wierny Idź spoza świata przez pokolenia świadomie budź sny cierpiących upokorzonych potęgą swego serca".

- Poezja jest z natury czymś "eterycznym", trudnym do uchwycenia. Czym jest ona dla Księdza?

- Proponuję przeczytać moją sztukę teatralną, gdzie porównuję poezję do pięknej pani, która dręczy człowieka i nie daje chwili wytchnienia. Siedzi gdzieś w człowieku i niejako zmusza do chwycenia za pióro i pisania. Czasami męczę się nad jednym wierszem dwa dni, czasami tylko kilka godzin, a czasami powstaje on ad hoc - bez żadnych poprawek stylistycznych, tak od razu. W ogóle bycie poetą jest trudne. Człowieka przeciętnego pewne rzeczy nie interesują, a poetę dręczą do szpiku kości. Z poezją nie jest łatwo żyć... "Moja poezja jak kamień zwięzły, we wnętrzu rzucona na spokojne lustro, wywołuje kręgi na wodzie, delikatnie dotyka brzegów myślenia i znika pozornie jak osad na dnie"...