Środek, a nie cel

Czego powinien nauczyć nas przykład przywołany przez Jezusa? Może najpierw przypowieść ta ma pomóc nam zrozumieć, że powinniśmy być zdolni do tego, by uczyć się naprawdę od każdego. Czy świadomość tego, że każdy człowiek – naprawdę każdy, z aferzystami włącznie – w jakiejś sferze naszego życia nas przewyższa, nie jest początkiem pokory i, co za tym idzie, mądrości? 

Naprawdę jesteśmy Ciałem Chrystusa, w którym każda komórka jest ważna. W naszej obecnej sytuacji, gdy polubiliśmy wbijanie przeciwników w ziemię w politycznych ustawkach, jest to nauka niezwykle aktualna.

Głównym jednak przesłaniem opowieści jest bez wątpienia prawda o tym, że nie wolno nigdy pozwolić na to, by pieniądz stał się dla nas celem. Ma służyć do budowania i pogłębiania ludzkich relacji. Jeśli o tym na chwilę zapomnimy, to trafimy na duchowe manowce. By jednak to zrealizować, potrzeba jednoznaczności i radykalizmu: albo jesteśmy sługami Boga, albo mamony. Ta teza musi rozbrzmieć mocno – trzeciej możliwości nie ma.
Jest jeszcze jednak jeden trop, który warto dostrzec. W konkluzji swej opowieści Jezus mówi: „Jeśli w zarządzaniu cudzym dobrem nie okazaliście się wierni, to któż wam da wasze?”. Jak gdyby chciał nam uświadomić, że wszyscy – jako przez Stwórcę obdarowani – jesteśmy na tym świecie zarządcami nie swoich dóbr i dopiero w świecie, który ma przyjść – życiu wiecznym – otrzymamy naprawdę coś na własność. Czy patrzymy tak na nasze życie?