Logo Przewdonik Katolicki

Biec ratować dusze

Katarzyna Jarzembowska
Fot.

Pierwszym zadaniem apostolskim Zgromadzenia Sióstr Maryi Niepokalanej jest razem z Maryją pomagać dziewczętom i kobietom w urzeczywistnianiu chrześcijańskiego życia w miłości. Światowy Dzień Życia Konsekrowanego, obchodzony 2 lutego, staje się dobrą okazją do pochylenia nad wspólnotą, która przeżywa 160-lecie istnienia.

Siostry, zwane mariankami, budują życie duchowe diecezji bydgoskiej. Prowadzą rezydencję biskupa ordynariusza.

 

Bóg chce działać przez ludzi

Zgromadzenie zostało założone w 1854 r. we Wrocławiu przez sługę Bożego ks. Jana Schneidera – człowieka głębokiej wiary, niezłomnej nadziei i ofiarnej miłości. Duchowny, który żył w latach 1824–1876, swoją służbę poświęcił zagrożonym moralnie dziewczętom. Jego wezwanie, aby „biec ratować dusze”, nie pozostało bez echa. Maryja Niepokalana, której ks. Schneider zawierzył swoje życie i dzieło, stała się patronką wspólnoty.

8 grudnia 1854 r. we Wrocławiu zawiązało się Stowarzyszenie Najświętszej Maryi Panny, które za cel postawiło sobie ratowanie dziewcząt i kobiet przed nędzą moralną i materialną. W nowo otwartym domu dano podopiecznym możliwość zdobycia kwalifikacji zawodowych (niezbędnych w realizowaniu obowiązków domowych). Placówka była otwarta również dla służących, które z różnych powodów nie mogły pracować na swoje utrzymanie. Założyciel i prezes stowarzyszenia ks. Jan Schneider chciał, aby dziewczęta znajdowały tu duchowe oparcie i poczucie bezpieczeństwa – tak ważne w nowym dla nich środowisku. Uznał, że temu zadaniu najlepiej sprostają siostry zakonne. Za datę przełomową uznaje się 26 maja 1863 r. Wówczas cztery nauczycielki, pracujące w stowarzyszeniu, z rąk założyciela przyjęły szaty zakonne, składając Bogu śluby jako Siostry Maryi Niepokalanej. Wspólnota zakonna powiększała się i rozszerzała pola swej działalności. Po śmierci ks. Jana Schneidera przyjęto setki kandydatek, które pragnęły posługiwać najuboższym. W ciągu następnych sześćdziesięciu lat w prawie 130 miastach i wsiach Śląska, Pomorza, Brandenburgii i Westfalii, a także Siedmiogrodu powstały klasztory. Wzrost liczby powołań przyczynił się również do utworzenia czterech prowincji zakonnych – w 1929 r. powstała prowincja katowicka, a w 1934 kolejne – brandenburska, wrocławska i branicka. Po wojnie zgromadzenie działało w Polsce, Niemieckiej Republice Demokratycznej, Republice Federalnej Niemiec oraz w Berlinie Zachodnim. W roku 1950 została utworzona prowincja zachodnioniemiecka. Z kolei w latach 1967–1991 istniała prowincja zachodnioberlińska, która w 1991 r., połączona z prowincją brandenburską, dała początek prowincji berlińskiej. Marianki od roku 1972 są obecne w Afryce, w Tanzanii. W Europie, obok Niemiec i Polski, mają swoje domy zakonne we Włoszech, Francji, na Ukrainie, Łotwie i Korsyce.

 

Bogactwo w różnorodności charyzmatów

Odezwa założyciela: „Pomóżcie ratować dusze, które stanęły nad przepaścią zepsucia moralnego, ulitujcie się nad bezgraniczną nędzą tak wielu waszych córek”, opublikowana na łamach „Gazety Wrocławskiej” w listopadzie 1854 r., stała się programem apostolskim działalności Sióstr Maryi Niepokalanej. Duchowość marianek wyraża się w gotowości do radosnej służby za przykładem Matki Bożej. Działania podejmowane w Kościele przez siostry to m.in. praca z młodzieżą i dziećmi w katechizacji, w grupach formacyjnych; rekolekcje i dni skupienia; spotkania dla dzieci i młodzieży; praca na terenie parafii – jako zakrystianki, organistki, kancelistki, w domach dziecka i ośrodkach dla dzieci chorych; opieka nad chorymi, starszymi w szpitalach i w domach pomocy społecznej, zakładach opiekuńczych. Celem i programem działania realizowanym w tych placówkach jest: praca wśród kobiet i dziewcząt pochodzących z rodzin dysfunkcyjnych i patologicznych, zagrożonych oraz będących ofiarami przemocy seksualnej, fizycznej i psychicznej oraz prostytucji; udzielanie pomocy doraźnej, socjalnej, psychologicznej, terapeutycznej i duchowej; pomaganie w nabyciu umiejętności radzenia sobie w trudnych sytuacjach życiowych, w odnalezieniu poczucia własnej wartości; budzenie wrażliwości w społeczeństwie i przeciwdziałanie marginalizacji ofiar przymusowej prostytucji; poradnictwo rodzinne w zakresie sytuacji zagrożenia przemocą. Z inicjatywy zgromadzenia powstały: Stowarzyszenie „Po Moc” dla Kobiet i Dzieci im. Marii Niepokalanej, Stowarzyszenie „Misja Dworcowa”, Ośrodek Interwencji Kryzysowej „Nadzieja”. Siostry prowadzą również Duszpasterstwo Akademickie, którego celem jest m.in. tworzenie i doświadczenie wspólnoty, troska o rozwój życia religijnego i wewnętrznego studentów. We wspólnocie obok Maryi są czczeni: św. Józef, św. Augustyn, św. Róża z Limy i św. Jadwiga.

Historia posługi marianek w Bydgoszczy każe cofnąć się do 1947 r. Wówczas otwarto przedszkole przy parafii farnej, które miały poprowadzić właśnie siostry. Zamieszkały one w pobliżu najstarszej świątyni miasta. Przez kolejne lata dbały o bieliznę dla świątyni farnej i kościoła klarysek. Mimo że przedszkole w 1954 r. przejęła Caritas, siostry prowadziły katechezę dla dzieci. Niestety, w roku 1960 władze oświatowe odebrały zgromadzeniu przedszkole, nakazując eksmisję z budynku. Zgromadzenie Sióstr Maryi Niepokalanej przeniosło się na Farną 8, podejmując posługę w zakrystii, kancelarii parafialnej oraz w katechizacji. Od 2004 r. siostry posługują w rezydencji biskupa ordynariusza – pierwszego pasterza diecezji bydgoskiej.

 

Siostra M. Avelina SMI – przełożona bydgoskiej wspólnoty Sióstr Maryi Niepokalanej

– Priorytetem działalności naszego zgromadzenia jest zajmowanie się dziewczętami, szczególnie zagrożonymi moralnie. To przede wszystkim ochrona dziewcząt przed upadkiem. W większych domach przygotowujemy rekolekcje oraz skupienia. Są Eucharystie, okazje do spowiedzi, a także konferencje. Nasz założyciel wybrał na opiekunkę i przewodniczkę Maryję. Ona jest Mistrzynią naszego życia zakonnego, pracy, posługi. Obchody jubileuszowe w naszym zgromadzeniu rozpoczęły się 7 grudnia 2013 r. we Wrocławiu. Potrwają one aż do grudnia 2014 r. To czas, który skłania również do głębszej, osobistej refleksji. W mojej rodzinie miałam piękne wzorce. Spoglądając chociażby na dziadków, rodziców, widziałam, jak bardzo kultywowane jest nabożeństwo do Matki Bożej. Chodziliśmy na majowe, Różaniec i to zaowocowało – chciałam wstąpić do zgromadzenia, gdzie Matka Boża jest tą główną patronką. Wybrałam Zgromadzenie Sióstr Maryi Niepokalanej. Po nowicjacie i złożeniu pierwszych ślubów zostałam skierowana na placówkę do miejscowości Łęg. Następnie przez 28 lat pracowałam w Katowicach, gdzie przez prawie 20 lat służyłam w Klinice Nefrologii jako pielęgniarka. Kolejne trzy lata spędziłam w Brennej, a od czterech jestem w Bydgoszczy. Osoby konsekrowane są po to, aby wciąż świadczyły o istnieniu Pana Boga, o Jego miłosierdziu i dobroci. O tym, że On jest, nas kocha, udziela wszelkich łask. Ten dzień jest świętem, ubogaceniem, ale i większym utwierdzeniem w życiu zakonnym, że jestem wybrana, posłana, na co nie zasłużyłam. Moja radość z tego, że żyję ślubami zakonnymi, jest przeogromna. Oddaję Bogu to, co jest najpiękniejsze i najbardziej cenne dla kobiety. Marianki są w Bydgoszczy już prawie 70 lat. Kiedy powstała diecezja, biskup poprosił, aby siostry zajęły się jego domem. Oprócz mnie są także siostry Irmina oraz Daria. Jest to służba niełatwa, ale piękna. Tutaj możemy pracować i uświęcać się. Jubileusz jest również okazją do wyrażenia wdzięczności za siostry, które były tutaj przed nami.

FOT. BIEC03 05_14 K_JARZEMBOWSKA (KATARZYNA JARZEMBOWSKA)

 


„Żyjemy w czasach duchowego chaosu, zagubienia i zamętu, w których do głosu dochodzą różne tendencje liberalne i laickie, często w sposób otwarty wykreśla się Boga z życia społecznego, wiarę chce się zredukować do sfery czysto prywatnej, a w postępowanie moralne ludzi wsącza się szkodliwy relatywizm. Szerzy się obojętność religijna. Nowa ewangelizacja jest pilną potrzebą chwili także w ochrzczonym przed tysiącem lat narodzie polskim. Kościół w pierwszym rzędzie oczekuje od was, że poświęcicie wszystkie siły, aby głosić prawdę o krzyżu i zmartwychwstaniu Chrystusa współczesnemu pokoleniu Polaków i przeciwstawić się największej pokusie naszych czasów – odrzuceniu Boga-Miłości” – Jan Paweł II w orędziu do osób konsekrowanych podczas pielgrzymki do Polski – Częstochowa, 4 czerwca 1997 r.

 

Komentarze

Zostaw wiadomość

 Security code

Komentarze - Facebook

Ta strona używa cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki