W sercu Kościoła

Mniszki przebywały w Licheniu od 25 marca jako uczestniczki VIIII Zebrania Plenarnego Konferencji Przełożonych Żeńskich Klasztorów Kontemplacyjnych w Polsce. Jednym z celów zebrania był wybór przewodniczącej KPŻKK. Na urząd ten została wybrana m. Weronika Sowulewska OSB Cam. W wykładzie: „Nawrócenie a powrót do charyzmatu w świetle najnowszych dokumentów Kongregacji ds. Życia Konsekrowanego i Instytutów Życia Apostolskiego” o. dr Karol Kraj, karmelita bosy z Rzymu, ukazał związek między nawróceniem a charyzmatem kontemplacyjnym.

We wtorek 25 marca z siostrami klauzurowaymi spotkali się: abp José Rodríguez Carballo, sekretarz Kongregacji Instytutów ds. Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, oraz abp Celestino Migliore, nuncjusz apostolski w Polsce. W homilii podczas Mszy św. w bazylice Matki Bożej Licheńskiej abp. Carballo mówił o potrzebie nieustannego mówienia Jezusowi „tak” na wzór Maryi, która swoje życie poświęciła modlitwie i służbie Bogu. Z kolei abp Migliore wyraził wdzięczność siostrom za poświecenie i nieustanną modlitwę: „Siostry kontemplacyjne (…) potrzebują wsparcia duchowego i ludzkiego. Ich życie nie jest łatwe. Jesteśmy im bardzo wdzięczni. Jesteśmy tutaj, aby słuchać, uczyć się i jeśli możemy – także siostrom pomóc”.

Dwa dni później o godz. 12.00 Eucharystii przed Cudownym Obrazem Matki Bożej Licheńskiej przewodniczył biskup włocławski Wiesław Mering. Wraz z mniszkami, księżmi marianami i pozostałymi zebranymi modlił się za Kościół, Ojca Świętego, za młodzież i rządzących Polską, a także o pełnię darów Ducha Świętego dla nowo wybranej konsulty Konferencji Przełożonych Żeńskich Klasztorów Kontemplacyjnych. W homilii nawiązał do Ewangelii  dnia mówiącej o wyrzuceniu demona z człowieka przez Jezusa i wykazał, że zetknięcie z mocą Boga otwiera, uzdrawia człowieka: „pozawala mu dać właściwą nazwę rzeczy”. W związku z tym zaapelował: „Nie zamykajcie serca na słowa Pana!”. W dalszych rozważaniach ks. bp Mering określił chrześcijaństwo nie jako „ideę, myśl czy system, ale jako Chrystusa: cierpiącego i zmartwychwstałego, Pana Kościoła, historii, człowieka i świata.  Wiele miejsca poświęcił refleksjom  Pana Boga, szukaniu Jego woli, wypełniania tego, do czego On wzywa. Czy w natłoku informacji, w zgiełku świata, potrafimy i chcemy słuchać słowa Bożego? Głosić – nie swoje, ale Jego słowo? Czy potrafimy otworzyć się na słowo drugiego człowieka?

Zwracając się do sióstr klauzurowych, ks. bp Mering uwydatnił potęgę ich modlitwy, którą codziennie „zanoszą za Kościół Jezusa, za świat, za Jezusowe sługi”. Prowadząc własne zadania, czerpiąc z darów otrzymanych od Ducha Świętego, mniszki współtworzą dzieło apostolskie Kościoła, wypraszając dla niego i całej ludzkości duchowe moce od Pana. Wzniosły jest ich udział w tajemnicy pozyskiwania innych dla Królestwa Bożego. Klasztory kontemplacyjne to, jak powiedział biskup włocławski, „źródła światła w świecie”. Owo światło promieniuje na zewnątrz, dając świadectwa o dobroci, mocy i miłości Syna Bożego Jezusa Chrystusa. „Czy jesteśmy wierni Jego nauce? Czy z jakichś powodów nie rozpraszamy tego, co powinniśmy zbierać? Czy nie stanęliśmy przeciwko Jezusowi lub obok Jezusa, zamiast być z Nim? Niech udział w Mszy św. – jak zawsze – nauczy nas trafnych wyborów” – zakończył homilię pasterz włocławski. Nieco później odbyło się spotkanie ks. bp. Meringa z mniszkami, uczestniczkami zebrania plenarnego.

*

Po Mszy św., zapytana o życie za zakonną klauzurą, s. Weronika Sowulewska OSB Cam. powiedziała: – To jest normalne życie, takie jak każdego człowieka, tyle że wyznacznikiem jest Pan Bóg i chwała Boża. Wielbimy Boga i dążymy do zjednoczenia z Nim. Modlimy się w imieniu całego Kościoła. Każdą chwilę pracy, odpoczynku staramy się przemienić w modlitwę.

Słowo „klauzura” pochodzi od łacińskiego claudere (zamykać, ogradzać). To określenie zamkniętej przestrzeni klasztoru, zarezerwowanej wyłącznie dla danej wspólnoty zakonnej. Powszechne prawo klauzury wprowadził w 1298 r. papież Bonifacy XVIII. Za klauzurą obowiązują ściśle określone przepisy dotyczące życia. Obecnie w żeńskich klasztorach kontemplacyjnych w Polsce żyje 1349 sióstr. Najliczniejsze są karmelitanki bose (Zakon Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel). Z grona polskich mniszek klauzurowych wyszła św. Kinga, klaryska (beat. 1690, kan. 1999), i cztery błogosławione: Kolumba Gabriel, benedyktynka (beat. 1993), Salomea (beat. 1673) i Jolanta (beat. 1827) – klaryski, oraz Mieczysława Kowalska z Zakonu Mniszek Klarysek Kapucynek, beatyfikowana w 1999 r. w gronie 108 męczenników za wiarę z okresu II wojny światowej.

Do Konferencji Przełożonych Żeńskich Klasztorów Kontemplacyjnych w Polsce należą benedyktynki, benedyktynki-sakramentki, bernardynki, dominikanki, kamedułki, klaryski, klaryski-kapucynki, klaryski od Wieczystej Adoracji, karmelitanki bose, norbertanki, redemptorystki, wizytki oraz Anuncjatki, rezydujące na terenie sanktuarium Matki Bożej Licheńskiej od 2010 r.

 W Polsce funkcjonują 84 klasztory kontemplacyjne należące do Konferencji i cztery  do niej nienależące. Z 1349 sióstr profeskami wieczystymi jest 1220.