Króluj nam Chryste!

Zawołanie służby liturgicznej (i niektórych innych ruchów kościelnych) wydaje się przywoływać nadejście „innego świata”, czyli zapowiadanego przez Jezusa Królestwa Bożego. Co to jednak znaczy, że Jezus Chrystus jest królem? Czy ma to coś wspólnego z polityką?

Gdy Pan Jezus doprowadzony został na przesłuchanie przed Piłata (zob. J, 18, 33–40), ten postawił pytanie: „Czy Ty jesteś Królem?”. Jezus odpowiedział twierdząco. Uznawał więc siebie za króla. Płynęła w nim przecież królewska krew, pochodził bowiem z królewskiego rodu Dawida (zob. Łk 1, 27; 2, 4; Rz 1, 3).

Król Archanioł Gabriel zapowiadający narodzenie Pana mówił do Maryi: „Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca” (Łk 1, 32–33). Czy Jezus miał jednak królewskie aspiracje? Choć oskarżony został o zmierzanie do przewrotu politycznego, Pan nie miał politycznych planów i dążeń. Zbierając wokół siebie uczniów, nie tworzył z nich gabinetu cieni, na wypadek przejęcia władzy. Wręcz przeciwnie, mówił im: „Wiecie, że władcy narodów uciskają je, a wielcy dają im odczuć swą władzę. Nie tak będzie u was” (Mt 20, 25–26). I całą swoją postawą i nauczaniem prowadził do końcowego wniosku z procesu przed Piłatem: „Królestwo moje nie jest z tego świata” (J 18, 36). Świadectwem królowania Jezusa była tabliczka, przytwierdzona do krzyża, na której w trzech językach Piłat wypisał słowa: „Jezus Nazarejczyk Król Żydowski”.