Razem z Chrystusem zostałem przybity do krzyża. Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus. (Ga 2, 19–20)
Serce Apostoła i jego Ewangelii biją tym samym rytmem, a ożywia je ten sam ukrzyżowany i zmartwychwstały, poniżony i chwalebny Chrystus. Wystarczy sobie uświadomić, że z 535 miejsc, gdzie w Nowym Testamencie występuje imię Jezus Chrystus, co najmniej 400 przypada na pisma Pawłowe. W Liście do Rzymian Paweł wyznaje: „Któż nas może odłączyć od miłości Chrystusowej? Utrapienie, ucisk czy prześladowanie, głód czy nagość, niebezpieczeństwo czy miecz? (…) we wszystkim tym odnosimy pełne zwycięstwo dzięki Temu, który nas umiłował” (8, 35.37).
To, że Chrystus jest filarem przesłania Pawła i życiowym pierwiastkiem jego istnienia, jasno wynika z jego słynnej autobiograficznej deklaracji z Listu do Galatów, którą zaproponowaliśmy w naszej bogatej już antologii fundamentalnych tekstów biblijnych. Uwidacznia się w niej życiowa, ludzka i duchowa zasada Apostoła, korzeń jego egzystencji, wiary i misji.
Paweł czuje się przybity do krzyża wraz z Chrystusem, gotów jest umrzeć z Nim w pewności udziału w Jego zmartwychwstaniu. Jest to rodzaj utożsamienia się z Chrystusem, które staje się istotą myślenia, działania i życia Jego ucznia. Paweł zaświadcza o tym nieustannie. Swym ukochanym Filipianom powtarza: „Dla mnie bowiem żyć – to Chrystus” (Flp 1, 21). Wiernym z Rzymu przypomina natomiast: „Chrystus w was mieszka” i „mieszka w was Duch Tego, który Chrystusa wskrzesił z martwych” (8, 10.11), dzięki czemu przeznaczeniem chrześcijan nie jest proch ziemi, lecz chwała zmartwychwstania. Żyje w nich bowiem Chrystus i Duch Ożywiciel.
Chrześcijan w Kolosach z kolei poucza: „wasze życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu (…). Chrystus, nasze życie” (3, 3–4). Przez chrzest chrześcijanin osiąga komunię z Chrystusem, a więc z samym życiem Bożym i wiecznością: „Bóg (…) nas (…) wraz z Chrystusem przywrócił do życia (…) razem też wskrzesił i razem posadził na wyżynach niebieskich – w Chrystusie Jezusie” (Ef 2, 5–6). W świadectwie Apostoła jest więc stała myśl przewodnia: głęboka mistyczna więź, która łączy go z Chrystusem, przemienia i przekształca całe istnienie, co lapidarnie oddaje konkluzja przytoczonego przez nas passusu: „nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus”.
Na marginesie powyższych rozważań przypomnijmy scenę z dramatu niemieckiego pisarza żydowskiego Paweł wśród Hebrajczyków, przedstawiającą ostatnie spotkanie Apostoła z jego dawnym mistrzem Gamalielem, który nie może się pogodzić z utratą swego najlepszego ucznia. Zaklina go więc: „Szawle, na wolność twego ludu, wyznaj, że Chrystus był tylko człowiekiem!”. Jednak życie Pawła jest już przeniknięte światłem Chrystusa. Dlatego z goryczą odpycha umiłowanego nauczyciela i wyrusza na nową misję głoszenia Ewangelii Jezusa Chrystusa, Syna Bożego.
Tłumaczenie Dorota Stanicka-Apostoł
