Bł. Matka od św. Ludwika - miłosierna hrabina

Przed miesiącem, podczas Mszy św. w Vannes (Bretania), prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych kard. Angelo Amato wyniósł na ołtarze Francuzkę Ludwikę-Elżbietę de Lamoignon, hrabinę Molé de Champlâtreux, znaną jako Matka od św. Ludwika.

„Mówiąc językiem miłości ewangelicznej karmiła głodnych, poiła spragnionych, służyła i pomagała ubogim, kształciła nieuczonych, wychowywała dzieci w cnocie. Szlachectwo i bogactwo jej rodziny zostało przez nią przemienione w szlachetność i bogactwo miłosierdzia wobec potrzebujących” – powiedział w homilii kard. Amato.

Urodziła się 3 października1763 r. w paryskiej posiadłości rodowej, jako  córka posła do parlamentu. Wychowywana w głęboko religijnej rodzinie wiele zawdzięczała swojej babce ze strony matki, mieszkającej w Tubeuf (Normandia), u której spędzała większość wakacji. U jej boku odwiedzała przytułki i poznawała ludzką niedolę, bywała także w klasztorze Sióstr Wizytek, których żywot ją zafascynował. Dzięki babce poznała jezuitę ks. Louisa Bourdaloue – zwanego królem kaznodziejów i kaznodzieją królów – który wywarł znaczący wpływ na jej rozwój duchowy. Ojciec znalazł jej szlachetnie urodzonego kandydata na męża i 9 lutego 1779 r. poślubiła  Françoisa-Edouarda Molé de Champlâtreux, któremu urodziła pięcioro dzieci. Przełomem w jej życiu, jako żony i matki, było przybycie do parafii, w której żyła, nowego proboszcza. Był nim ks. Antoine-Xavier Maynaud de Pancemont, który został jej przewodnikiem duchowym. Pod jego wpływem postanowiła na całe życie przylgnąć do Ukrzyżowanego.

Podczas niezwykle krwawej rewolucji francuskiej 1789 r. jej małżonek został zgilotynowany. Pozbawiona środków do życia czyniła co mogła, aby zapewnić swoim dzieciom warunki do przetrwania. W 1802 r. ks. de Pancemont został biskupem diecezji Morbihan z siedzibą w Vannes. Poprosił ją wówczas o zorganizowanie opieki nad opuszczonymi dziewczętami, ofiarami rewolucji. Udała się więc do Vannes razem z matką i dwiema przyjaciółkami, aby rozpocząć pracę charytatywną. Takie były początki nowej wspólnoty zakonnej Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Ludwika. Za patrona obrała św. Ludwika IX króla Francji, ostatniego z wielkich i świętych średniowiecznych władców. 25 maja 1803 r. złożyła śluby zakonne. Jej dzieło rozwijało się pomimo licznych przeszkód i nieufnej postawy wielu ludzi. Tworzyła kolejne domy, założyła także bezpłatną szkołę dla ubogich dzieci. Zmarła 4 marca 1825 r. Obecnie Zgromadzenie liczy ponad 600 sióstr, które pracują od Europy po Amerykę i Afrykę.