Logo Przewdonik Katolicki

Wsparcie z każdej strony, czyli mała historia Papieskich Dzieł Misyjnych

ks. Jarosław Czyżewski
Fot.

Nie wszyscy musimy wyjechać na misje, ale wszyscy powinniśmy być misjonarzami!. Tak do gorliwego zaangażowania się każdego wierzącego w Jezusa na rzecz działalności misyjnej Kościoła nawoływał na początku XX wieku bł. Paweł Manna, założyciel Papieskiej Unii Misyjnej.

„Nie wszyscy musimy wyjechać na misje, ale wszyscy powinniśmy być misjonarzami!”. Tak do gorliwego zaangażowania się każdego wierzącego w Jezusa na rzecz działalności misyjnej Kościoła nawoływał na początku XX wieku bł. Paweł Manna, założyciel Papieskiej Unii Misyjnej.

 
Papieska Unia Misyjna jest jednym z czterech Papieskich Dzieł Misyjnych, które powstały jako formy pomocy duchowej i materialnej misjonarzom w okresie ożywionej działalności misyjnej Kościoła katolickiego w XIX w. Jak bł. Jan Paweł II zaznaczył w encyklice Redemptoris missio, „mają one jeden wspólny cel, którym jest rozbudzanie w Ludzie Bożym poczucia odpowiedzialności za powszechną misję Kościoła”. Choć Papieskie Dzieła Misyjne funkcjonują w ramach Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów, to jednak na poziomie poszczególnych państw działają ich centrale narodowe oraz diecezjalne. Za powstaniem każdego z tych dzieł stał człowiek zatroskany o dotarcie Ewangelii na krańce świata.
 
Papieska Unia Misyjna (PUM)
Bł. Paweł Manna (1872–1952), którego bł. Jan XXIII nazwał „Krzysztofem Kolumbem przedsięwzięć misyjnych”, podróżując po Włoszech i innych państwach Europy, zauważył wielką ignorancję i obojętność chrześcijan na sprawy misji. Postanowił rozbudzić zainteresowanie misjami oraz gorliwość w zaangażowaniu na rzecz misji najpierw wśród kapłanów, aby dzięki nim rodził się i rozwijał misyjny zapał wszystkich wiernych.
„Dzieło misji jest tak ważne, że zasługuje na wsparcie ze strony każdej kapłańskiej duszy, której leży na sercu urzeczywistnianie królestwa Bożego na ziemi” – apelował o. Manna. W 1916 r. we współpracy z abp. Guido Confortim z Parmy powołał Unię Misyjną Duchowieństwa. Do włączenia się w jej szeregi zachęcał papież Benedykt XV w encyklice Maximum illud (1919). W połowie XX w. Kongregacja Rozkrzewiania Wiary rozszerzyła Unię Misyjną o zakonników, kleryków i siostry zakonne, a w 1956 r. papież Pius XII wyniósł ją do godności dzieła papieskiego. W 2002 r. Jan Paweł II beatyfikował o. Pawła Mannę.
Papieska Unia Misyjna ma na celu informację i formację misyjną kapłanów, zakonników, sióstr zakonnych, członków instytutów świeckich oraz kandydatów do kapłaństwa. Jej patronami są: św. Franciszek Ksawery, we wspomnienie którego (3 grudnia) obchodzony jest dzień duchowości misyjnej kapłanów, oraz św. Teresa od Dzieciątka Jezus, w której wspomnienie (1 października) przypada dzień duchowości misyjnej sióstr zakonnych.
 
Papieskie Dzieło Rozkrzewiania Wiary (PDRW)
Chronologicznie pierwszym dziełem jest Papieskie Dzieło Rozkrzewiania Wiary, które powstało w 1822 r., a po stu latach papież Pius XI uczynił je papieskim i polecił wprowadzić w całym Kościele powszechnym. Celem PDRW jest kształtowanie odpowiedzialności za misje, duchowa i materialna pomoc misjom i misjonarzom, informowanie o ich potrzebach, kształtowanie animatorów i współpracowników misyjnych.
Założone zostało w Lyonie przez służebnicę Bożą Paulinę Jaricot (1799–1862). Od 1819 r. tworzyła ona wspólnoty, których zadaniem była modlitwa i cotygodniowa niewielka ofiara w intencji misji. Jest także pomysłodawczynią Żywego Różańca. Od 1826 r. zakładała tzw. piętnastki, czyli grupy piętnastu osób, z których każda zobowiązywała się do odmawiania jednej tajemnicy Różańca dziennie w intencji misji. Z czasem dla podkreślenia potrzeby modlitwy w intencjach całego Kościoła, każda dziesiątka Różańca misyjnego zyskała inny kolor symbolizujący dany kontynent. Kolor zielony, nawiązujący do zieleni afrykańskich lasów tropikalnych, oznacza Afrykę; kolor czerwony – Amerykę, podkreślając kolor skóry Indian, rdzennych mieszkańców Ameryki; kolor biały – Europę i Ojca Świętego, oznacza kolor skóry Europejczyków; kolor niebieski – Oceanię, symbolizuje wody Oceanu Spokojnego; kolor żółty – Azję, przypominając ludy Azji.
Z inicjatywy PDRW papież Pius XI ustanowił w 1926 r. Światowy Dzień Misyjny, który jest obchodzony każdego roku w przedostatnią niedzielę października. Patronami Dzieła są św. Franciszek Ksawery i św. Teresa od Dzieciątka Jezus.
 
Papieskie Dzieło Misyjne Dzieci (PDMD)
Kolejne dzieło skierowane jest do dzieci, przez co zachęca się najmłodszych chrześcijan do pomocy rówieśnikom z terenów misyjnych. Dzieci, które należą do tego Dzieła, są zobowiązane do codziennej modlitwy za ludność krajów misyjnych i misjonarzy, a także do ofiary duchowej i materialnej.
PDMD zostało założone w 1843 r. przez francuskiego biskupa Karola de Forbin-Jansona, do którego dochodziły apele od kapłanów z terenów misyjnych o sytuacji wielu dzieci pozostających bez chrztu i skazanych na śmieć głodową. Po rozmowie w 1842 r. z Pauliną Jaricot zwrócił się on z szerokim apelem do najmłodszych, aby włączyły się w ratowanie swoich zagrożonych rówieśników. W 1843 r. powstała dziecięca sekcja papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary, która z czasem stała się oddzielną instytucją i przyjęła nazwę Dzieło Świętego Dziecięctwa Misyjnego (dziś Papieskie Dzieło Misyjne Dzieci).
Światowy Dzień Misyjny Dzieci został ustanowiony w 1950 r. przez papieża Piusa XII i przypada co roku 6 stycznia w uroczystość Objawienia Pańskiego. Patronem PDMD jest Dzieciątko Jezus.
 
Papieskie Dzieło św. Piotra Apostoła (PDPA)
Z kolei celem PDPA jest pomoc w kształceniu i formacji kleryków oraz kandydatów do życia zakonnego w krajach misyjnych, przygotowanie kadry, zajmującej się formacją seminarzystów, budowanie i wyposażanie seminariów, troska o powołania w krajach misyjnych.
Początki Dzieła sięgają 1889 r., kiedy to biskup z Japonii napisał o trudnościach w przyjęciu kandydatów do seminarium z powodu braku środków finansowych na ich utrzymanie; zgłosiło się wówczas 50 osób, podczas gdy mógł przyjąć tylko 12. W odpowiedzi na ten list Stefania Bigard-Cottin oraz jej córka Joanna niezwłocznie rozpoczęły kwestę. Ofiarodawcy, którzy zobowiązali się do systematycznego wpłacania składek na utrzymanie seminarzystów, stali się pierwszymi członkami nowego dzieła misyjnego. Wkrótce zaczęło się ono rozrastać. W 1893 r. papież Leon XIII z okazji otwarcia seminarium w Kandy na Cejlonie, ufundowanego dzięki paniom Bigard, pochwalił ich inicjatywę w specjalnej, poświęconej seminariom w Indiach encyklice Ad extremas Orientis. Seminarium w Kandy otrzymało za patrona św. Piotra Apostoła. Taką też nazwę przyjęło dzieło pomocy misjom: Dzieło św. Piotra Apostoła. Papież Pius XI w 1926 r. w encyklice Rerum Ecclesiae ogłosił je „papieskim”, a jego patronką uczynił św. Teresę od Dzieciątka Jezus. Dniem PDPA jest Niedziela Dobrego Pasterza, czyli Światowy Dzień Modlitw o Powołania.
 
Być misjonarzem
Kościół nieustannie przypomina i zachęca wszystkich wiernych do stawania się misjonarzami, czyli do głoszenia Ewangelii innym ludziom – zarówno tym na krańcach świata, jaki i tym żyjącym w naszych rodzinach i środowiskach. Papież Paweł VI w adhortacji apostolskiej Evangelii nuntiandi stwierdził: „Głoszenie Ewangelii ludziom naszych czasów, pełnym nadziei, ale również często nękanym lękiem i trwogą, należy uważać bez wątpienia za służbę świadczoną nie tylko społeczności chrześcijan, ale także całej ludzkości”. To zadanie niewątpliwie realizują Papieskie Dzieła Misyjne.
 
 
* Autor jest alumnem Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu, członkiem Akademickiego Koła Misjologicznego przy UAM w Poznaniu.

Komentarze

Zostaw wiadomość

 Security code

Komentarze - Facebook

Ta strona używa cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki