Gdy chłopiec nie chce być chłopcem

Jola

„Mali chłopcy, zafascynowani kobiecymi zajęciami i bawiący się dziewczęcymi zabawkami, mają co najmniej 75 proc. prawdopodobieństwo wyrośnięcia na homoseksualistów, biseksualistów lub transseksualistów” –  piszą Joseph i Linda Nicolosi w książce A Parent's guide to preventing homosexuality. Autorzy podkreślają jednak, że dziecko nie jest na to skazane. Rodzice mogą zrobić wiele, by pomóc synowi rozwijać się ku pełni heteroseksualizmu.

Po czym poznać, że syn cierpi na zaburzenie tożsamości płciowej?

Oto podstawowe zachowania rozpoznawcze:

– przebieranie się w ubrania typowe dla płci przeciwnej,

– fascynacja hiperkobiecymi atrybutami – szpilki, makijaż itp.,

– często wyrażane pragnienie lub twierdzenie, że jest się dziewczynką,

– stałe, uporczywe podejmowanie w zabawach ról płci przeciwnej,

– często powtarzające się fantazje o byciu dziewczynką,

– stała fascynacja  zabawami typowymi dla płci przeciwnej,

– silna preferencja do bawienia się z dziewczynkami, unikanie zabawy z chłopcami.

Jak pomóc?

Podstawą jest pełniejsze zaangażowanie ojca. Mama musi zejść na drugi plan. Nie chodzi o to, że ma zerwać relacje z synem, jednak to ojciec jest kluczową postacią. Działania podejmowane przez ojca wobec syna są najważniejsze.

Ojciec powinien dbać o to, by być emocjonalnie dostępny. Szczególnie ważne jest, by nie zrażał się odrzuceniem przez syna. Na początku procesu często syn reaguje negatywnie na próby zbliżenia, podejmowane przez ojca, propozycje wspólnych działań. Nie należy się tym zniechęcać, z czasem będzie lepiej.

Nie wolno zmuszać syna do podejmowania chłopięcych zachowań. Warto zachęcać, a nawet stosować delikatny nacisk, wymaga to jednak wyczucia. Jeśli nie wiecie, czy wasza propozycja jest jeszcze zachętą czy już zmuszaniem, lepiej jej zaprzestać.

Ważne jest też wyrażanie dezaprobaty wobec zachowań sfeminizowanych oraz zabaw i fantazji niezgodnych z płcią. Okazuje się, że wielu rodziców boi się powiedzieć dziecku np. „Synku, w zabawie zawsze udajesz, że jesteś księżniczką. Nie podoba mi się to, bo jesteś chłopcem, a chłopcy nie są księżniczkami”. We współczesnej pedagogice widać tendencję do zacierania różnic między płciami i niektórzy uważają nawet, że to piękne, iż chłopiec „eksploruje swą kobiecą stronę”. Trzeba pamiętać, że w przypadku zaburzenia identyfikacji płciowej to nie odkrywanie „kobiecej strony”, a problem z zaakceptowaniem własnej płci.

Niezbędne są też pochwały zachowań zgodnych z płcią. Jeśli syn chce pograć w piłkę – pochwalcie go, jeśli chce pobawić się z kolegami – zauważcie to i doceńcie.

Strategia dla ojców

Istnieje szereg konkretnych działań, które tata może podjąć, by pomóc synowi w uzyskaniu poczucia tożsamości płciowej zgodnego z płcią biologiczną. Ojciec musi pamiętać, że jest dla syna modelem męskości i od niego zależy, czy ukaże synowi męskość jako rzecz atrakcyjną i dostępną, czy wręcz przeciwnie, jako coś odległego. Linda i Joseph Nicolosi polecają pięć takich działań:

1.      Zabawy siłowe – fizyczne przepychanki z synem. Syn potrzebuje zdrowego, męskiego kontaktu fizycznego. Nie chodzi o bicie się, a typowe zabawy ojciec-syn – mocowanie na rękę, turlanie itp. Warto przy tym, by syn miał szanse czasem wygrać.

2.      Prysznic z ojcem (z braćmi) – w naturalnej atmosferze, co przełamuje poczucie tajemniczości męskiej anatomii.

3.      Męskie wycieczki, w których biorą udział tylko ojciec i syn. Nie chodzi o wielkie wyprawy (choć wyjazd wyłącznie z ojcem na wyprawę wakacyjną jest doskonałym narzędziem wpierającym jego rozwój ku męskości), ale o codzienne, krótkie wyjścia, np. tankowanie lub mycie samochodu, podejmowanie wspólnych męskich prac (tynkowanie ściany, naprawa instalacji elektrycznej itp.).

4.      Ojciec powinien być osobą, która kładzie syna spać. Wieczorem, kiedy syn leży w łóżku, może poczytać mu książkę lub opowiedzieć bajkę. Nawet gdy brakuje czasu, to właśnie tata powinien być osobą, która jako ostatnia przytula syna, całuje go na dobranoc i gasi światło.

5.                  Wyrabianie męskości przez zaangażowanie syna w sporty zespołowe. Chłopcy z zaburzonym poczuciem tożsamości płciowej często są mniej sprawni fizycznie od rówieśników, przez to czują się źle w sportach wymagających sprawności i współdziałania. Szczególnie przykra jest dla nich procedura wybierania członków do zespołu, bo zwykle są graczami, których nikt nie chce w drużynie. Dlatego lepiej jest, gdy chłopiec zostaje na stałe z góry przyporządkowany do konkretnej drużyny. Warto też syna zachęcać do uprawiania sportów indywidualnych, w których może wyrabiać siłę, kondycję, męską muskulaturę. Są to: pływanie, jazda na nartach, jazda rowerem, siłownia. Natomiast lepiej unikać sportów indywidualnych wymagających rywalizacji – jeden na jednego (takich jak np. tenis). Sytuacja bezpośredniej rywalizacji często wywołuje paraliżujący lęk przed porażką i prowadzi do niej, na zasadzie samospełniającego się proroctwa.

W przypadku zaburzenia tożsamości płciowej warto podjąć współpracę z terapeutą, który rozumie problem. Ojcom takich dzieci często trudno jest zmienić swoje podejście, bardziej na syna otworzyć. Syn może też reagować oporem na działania podejmowane przez ojca i uciekać w świat sfeminizowanej fantazji. W tym momencie pomoc terapeuty jest nieoceniona.