Jeszcze trochę o sumieniu lekarzy i aptekarzy...

Odpowiedź na pytanie, czy farmaceuta ponosi odpowiedzialność moralną za decyzje lekarza bądź pacjenta, jest jednoznaczna: NIE.

Obowiązkiem pracownika apteki jest sprzedać lekarstwo, o jakie prosi pacjent. Oczywiście, jeżeli pojawia się możliwość uświadomienia osoby pojawiającej się w aptece, wyjaśnienia jej całej sytuacji bądź też podjęcia decyzji o asortymencie dostępnych w aptece środków (mam tutaj na myśli oczywiście to, co nie jest lekarstwem i do czego nie jest się zobowiązanym przez prawo), tam oczywiste z takiej możliwości należy skorzystać zgodnie z sumieniem i roztropnością - wiadomo przecież, że nie można publicznie roztrząsać wątpliwości moralnych konkretnych osób.

Jednoznacznie trzeba powiedzieć, że w takim kontekście, gdzie po pierwsze, nie zachodzi sytuacja, w której zachęcałoby się do zła, co więcej, nie ma nawet wewnętrznej zgody na taką możliwość, na pewno nie mówimy o grzechu, tym bardziej grzechu ciężkim.

Pozostaje oczywiście kwestia braku „wewnętrznego komfortu”, gdy obserwujemy, że inni błądzą czy wręcz robią źle z wyboru. Ale ta sytuacja zaprasza raczej do zastanawiania się i poszukiwania sposobów mówienia prawdy, uświadamiania innych. To jest niewątpliwie okazja i zaproszenie do zaangażowania się w prace środowisk fachowców (np. duszpasterstwo farmaceutów), którzy mogliby przyczynić się do propagowania fachowej wiedzy, poszukując skutecznych sposobów dotarcia do jak najszerszych kręgów osób. Myślę, że to byłaby bardziej skuteczna i pożądana forma pracy niż nawet indywidualne dyskusje z klientem w aptece.

Niestety tak już „się porobiło”, że prawda ma coraz większe kłopoty z przebiciem się przez zgiełk reklam, złych propozycji itp. Dlatego też potrzeba coraz większej mobilizacji osób, które ze względu na swoje przygotowanie zawodowe i formację chrześcijańska, gotowi byliby służyć innym dobrą, prawdziwą informacją. Wydaje mi się, że to jest najlepszy sposób, aby nie tyle uspokoić swoje sumienie, ale także przyczynić się do większego dobra.