Duch militarysty

Militarna pasja ks. Jakuba Dębca rozpoczęła się od... „cywilnego” junaka. – To było na początku lat 80., a motocykl nadawał się do całkowitego remontu. Pamiętam to dość dobrze, choć byłem wtedy jeszcze dzieckiem – mówi kapłan, który swój pierwszy wojskowy już motor dostał od brata kilka lat później. – Stał sobie niczego nieświadomy na polu pod Sosnowcem, wymalowany jaskrawą farbą. Był kompletny, choć nie na chodzie – wspomina pierwsze spotkanie z M 72. Siedem lat starszy brat Jan, pochłonięty już militarnym zacięciem, widząc entuzjazm nastoletniego wtedy Kuby postanowił kupić mu popularną emkę, a przewożąc ją na lawecie do Gniezna, przykazał, by najmłodszy z rodu Dębców odpowiednio zajął się maszyną. – Czekało nas sporo pracy, począwszy od zeskrobania farby, poprzez remont wszystkich podzespołów, aż po poskładanie wszystkiego w całość – skrótowo określa czas czteroletniej pracy ks. Jakub. Ale było warto. Wyremontowany M 72, z 20-konnym silnikiem, dziś pokonuje naprawdę długie trasy. – Najdalej jechałem nim na zlot militarystów do Gietrzwałdu. Z Gniezna ta droga liczy sobie blisko 400 km – przyznaje z dumą kapłan.

Z silnikiem od żuka

 Jeszcze dłuższe, bo prawie dwudziestoletnie „dłubanie” opłaciło się także w przypadku pozostałych posiadanych przez braci maszyn: gnome rohne AX 2, imperiala oraz będącego świeżo po powtórnym debiucie amerykańskiego jeepa willysa. –Tego ostatniego znaleźliśmy w połowie lat 80. w Poznaniu, był niby na chodzie, ale z silnikiem od... żuka. Czekała nas wymiana silnika, skrzyni biegów, części karoserii, rozebranie auta do pierwszej śrubki – tłumaczy, dodając, że cała kolekcjonerska gratka polega nie tylko na tym, by dana maszyna ładnie wyglądała i była na chodzie, ale na tym, by złożona była z oryginalnych podzespołów i części. – Gdy z zewnątrz pojazd wygląda na autentyczny, a części nie są oryginalne, to taki pojazd nie ma dla nas wartości. Budzi raczej politowanie kolekcjonerów – wyznaje kapłan.

O Bogu... bez koloratki

A tych nie brakuje... głównie na zlotach militarystów. Organizowane m.in. w Gietrzwałdzie, Darłówku, Bielsku-Białej czy Dąbrówce Kościelnej, zawsze są wydarzeniami niezwykłymi. Biorą w nich udział zapaleńcy z całej Europy, którzy przybywają na zloty nie tylko motocyklami, jeepami, ale i amfibiami, czołgami, a nawet... helikopterami. – Jestem na nich zawsze, o ile pozwalają mi na to obowiązki kapłańskie – zaznacza ks. Dębiec, dodając, że by brać w nich udział, należy spełniać dwa warunki: trzeba mieć strój adekwatny do pojazdu, którym się przyjechało, oraz znać historię pochodzenia maszyny. Pytany o to pierwsze, ksiądz pokazuje marynarki: żołnierza flotylli amerykańskiej, wojsk radzieckich, furażerki, hełmy, a także gogle, spodnie i oficerki. Czasem na zjazdy kapłan ubiera też... koloratkę, choć jak zaznacza, robi to rzadko, „by nie deprymować kolegów pasjonatów”. Co zatem z ewangelizacją militarystów? – Gdy nawiązuje się między nami nić braterstwa, zaufania i dowiadują się, że jestem kapłanem, po pierwszym zdziwieniu otwierają się przede mną, dzieląc się swoimi problemami. Widzą, że ksiądz to też człowiek, który może mieć swoją pasję – mówi ze śmiechem. Militarna pasja ks. Jakuba to jednak coś więcej niż ewangelizacja, remonty, zloty. Doskonale wyjaśnia to sam kapłan: – Często jest tak, że przychodzi ochota, by oderwać się od wszystkiego. Poszaleć. Biorę wtedy motor z garażu, jadę do lasu, przejeżdżam żwirownię. Potem odstawiam maszynę, odkurzam ją i wracam do swoich zajęć. Wracam z zupełnie innym duchem...