Opinie internautów

Piętno

Jak można założyć rodzinę, nosząc piętno takiej choroby? Schizofrenia jest przecież dziedziczna. Ja, będąc nosicielką jej genów nigdy nie mogłabym urodzić świadomie dzieci i żyć, wiedząc że przekazuję im takie cierpienie.

Rdza

Nieprawda

Widać, jak społeczeństwo jest niedoinformowane na temat tej choroby i jak stygmatyzuje chorych. Nie poznano do końca patogenezy schizofrenii. Odkryto jedynie zależność między ryzykiem zachorowania i stopniem pokrewieństwa do osoby chorej (u bliźniąt jednojajowych 45 proc., a nie 100 proc.). Uważa się raczej, że dziedziczona jest predyspozycja do zachorowania. Znaczenie mają też czynniki środowiskowe.

Na zajęciach z psychiatrii spotkałem tylko osoby, które przeczyły jakoby w ich rodzinach występowały choroby psychiczne.

Student

Zastanów się!

Co ty piszesz? U mnie nikt w rodzinie nie chorował, ale, niestety, siostrę ona dopadła i wiem, jakie przykre to jest dla samego chorego i jego otoczenia.

Krzyska

Schizofrenia

Mianem schizofrenii określa się różnego typu zaburzenia, o różnym nasileniu i nie stwierdzono naukowo, że jest to choroba dziedziczna. Właściwie jest to choroba, gdzie więcej hipotez, niż twardych naukowych faktów. Byłabym więc ostrożna w tego typu ocenach.

Kajtoch

Schizofrenik w rodzinie

Mam w najbliższej rodzinie osobę ze schizofrenią paranoidalną (niestety jest to moja matka). Drażnią mnie te wszelakie artykuły z przesłaniem w stylu: „Dajmy im szansę wrócić do społeczeństwa”. Drażnią mnie, bo widziałam z bliska, czym jest schizofrenia i ile złego może wyrządzić chory człowiek swojej rodzinie [...].

AAA

Pomóżmy...

Pomóżmy tym ludziom godnie żyć, przecież to nie jest ich wina, że zachorowali. Przynajmniej nie odwracajmy się od nich. Udajemy, że jesteśmy tolerancyjni, a jak przychodzi co do czego odwracamy się plecami udając, że to nie nasz problem, a obok nas tylu ludzi cierpi! Wystarczy dobre słowo i uśmiech.

Realistka

Dziękuję!

Dziękuję w imieniu chorych. To nie jest proste żyć z tą chorobą!

Werty

Chory syn

Mój syn ma 26 lat jest chory od ponad półtora roku. Nie ma zdiagnozowanej choroby. Przyjmuje bardzo silne leki i wycofał się z wszelkiej aktywności. Chodzi do psychologa od ponad roku. Nic to nie pomaga. Psycholog odmawia kontaktu z rodziną. Tracę też kontakt z synem, nie pozwala sobie nic doradzić ani pomoc. Co robić?

Matka

Moim zdaniem

Z tego, co pani pisze, wyłania się na pierwszy plan poczucie osamotnienia i bezradności. To są naturalne uczucia, które towarzyszą w obliczu choroby osoby, którą kochamy. Syn jest pod stałą opieką psychologiczną, ale myślę, że i pani potrzebne jest wsparcie. Rozmowa z kimś zaufanym lub specjalista mogłby pani dużo pomoc, lepiej zrozumieć swoje emocje i syna. Pozdrawiam!

Moni

Niestety

Jedynym wyjściem w tej sytuacji jest pobyt syna w szpitalu psychiatrycznym. Wiem, że bardzo trudno jest namówić kogoś, żeby tam się udał. Wiem to, bo sama mam syna 21-letniego, który przechodził dokładnie to samo, co pani syn. Biegałam z nim po psychologach, aż w końcu dał się namówić na wizytę u psychiatry. Tam dostał skierowanie i po długich rozmowach dał się przekonać. Teraz po miesiącu pobytu jest taki jak wcześniej:). Pozdrawiam!

Mama1

Drodzy Przyjaciele!

Drodzy przyjaciele z domu pod fontanną, nie czekajcie na łaskę pracodawców. Reprezentujecie różne zawody, załóżcie spółdzielnię socjalną, postarajcie się o dotacje i świadczcie różne usługi. Przecież, jeśli ktoś wzywa hydraulika, to nie pyta go od razu o stan zdrowia. Osoby bardziej wykształcone mogłyby zacząć od udzielania korepetycji. Może warto w domu pod fontanną stworzyć małe „centrum usług wszelakich”? Wiadomo, że pomysł taki wymaga jeszcze wielu przemyśleń i udoskonaleń, ale może warto spróbować?

Societas

Po prostu

Ludzie za mało wiedzą o tej chorobie i ich strach zmienia się w przerażenie a przerażenie zmienia się w ucieczkę.

Calineczka

Wybrane komentarze internautów z www.onet.pl do artykułu Renaty Krzyszkowskiej na temat ludzi chorych na schizofrenię [„Przewodnik Katolicki” nr 36/2007].