Nasza pielgrzymka

Różne są formy przeżywania wakacyjnych miesięcy. Można jechać nad morze, pięknie jest wędrować po górach. Ale są tacy, którzy mają odwagę pokonać 1500 km, aby przeżyć tydzień z Bogiem na rozważaniu Pisma Świętego, modlitwie, spotkaniach z młodymi ludźmi z całego świata. Myślę o burgundzkiej wiosce Taizé, do której w tym roku po raz pierwszy zawitali uczniowie Zespołu Szkół Katolickich im. ks. Jana Długosza we Włocławku.

Gościnność zawsze była istotnym elementem życia w Taizé. Od wielu już lat – tydzień po tygodniu – przyjeżdżają tu młodzi ludzie z różnych krajów Europy i z innych kontynentów, by brać udział w spotkaniach, których sensem jest pogłębianie „życia wewnętrznego i solidarności międzyludzkiej”. Praktycznie od pierwszych chwil pobytu to właśnie stało się priorytetem młodych ludzi z Włocławka. Zostaliśmy zaproszeni, by przez tydzień – od niedzieli do niedzieli – włączyć się w rytm życia wspólnoty: trzy razy dziennie udział w modlitwie braci, spotkania z uczestnikami z innych krajów, wspólne posiłki, wymiana myśli i doświadczeń w małych grupach oraz pomoc w różnych pracach praktycznych, związanych z organizacją wspólnego życia.

Po co jechaliśmy tyle kilometrów do Taizé? Tydzień przeżyty w ekumenicznej wspólnocie braci może pomóc spojrzeć na codzienne życie w świetle Ewangelii. Każdego dnia uczestniczyliśmy we wprowadzeniach biblijnych przygotowanych przez braci; później był czas ciszy oraz dzielenie się w małych grupach. W ten sposób odkrywaliśmy naszą drogę do Jerozolimy – taki był motyw przewodni rekolekcyjnego zamyślenia. Po południu odbywały się warsztaty, które pomagają umocnić więzi łączące wiarę z codziennym życiem w takich sferach, jak: praca, solidarność, kwestie społeczne, sztuka i kultura oraz poszukiwanie pokoju na świecie.

Młodzi ludzie, którzy tego pragnęli, mogli spędzić cały tydzień lub weekend w ciszy, aby bez zabiegania wsłuchać się w to, co Bóg mówi do każdego w modlitwie, słowami Pisma Świętego czy przez wydarzenia w życiu. Niektórzy z uczestników rekolekcji „na wzgórzu” zastanawiają się nad tym, jak iść za Chrystusem przez całe życie.

Oczywiście nie byliśmy w Taizé sami. W tygodniach letnich gromadzi się tam od czterech do pięciu tysięcy osób reprezentujących 80. narodowości. Wielu odkrywa, że chrześcijanie rozproszeni po całym świecie mogą podtrzymywać w nadziei innych. Doświadczenie prostego życia dzielonego z drugimi ludźmi może uświadomić, że codzienne życie jest tym miejscem, gdzie może się objawiać miłość Chrystusa i że inna przyszłość dla rodziny ludzkiej jest możliwa. Wystarczy tego chcieć.

Być może tygodniowy pobyt w Taizé nie dokonał w sercach włocławian istotnych zmian, ale na pewno pozwolił im doświadczyć Kościoła tworzonego przez młodych ludzi, często szukających sensu życia, Boga; ludzi spontanicznych i otwartych. Zobaczyli, na czym polega pielgrzymka wiary i zaufania z Chrystusem. Chcą iść dalej, do Genewy, na Europejskie Spotkanie Młodych. Ale zwłaszcza chcą regularnie się spotykać, aby się modlić, wymieniać doświadczenia i być razem. To są zaczątki wspólnoty i myślenia ewangelicznego. Życzę im całym sercem powodzenia! I ufam, że wytrwają.