Słowniczek liturgiczny: Kim jest diakon?

DIAKON, DALMATYKA – (gr. diakonos – sługa) – osoba duchowna posiadająca pierwszy stopień święceń kapłaństwa urzędowego. Diakon może sprawować: sakramenty chrztu świętego, małżeństwa i Komunii Świętej, odprawiać pogrzeb, błogosławić wiernych, poświęcać przedmioty kultu religijnego i głosić kazania. W Kościele łacińskim, podczas święceń diakonatu, kleryk przysięga celibat i modlitwę liturgią godzin (tzw. brewiarz). Diakonat jest udzielany w Kościele katolickim na okres około roku przed święceniami kapłańskimi. Istnieje również diakonat stały – posługa, którą mogą przyjąć i wykonywać dorośli (także żonaci) mężczyźni. Do X w. istniała funkcja diakonisy – kobietom powierzano pewne funkcje pomocnicze w liturgii i obowiązki związane z działalnością charytatywną (nie były jednak wyświęcane). Szatą liturgiczną diakona jest dalmatyka zakładana na albę i stułę. Jak wiele szat liturgicznych, pierwotnie była strojem świeckim. Początkowo długa i szeroka, o krótkich i szerokich rękawach, z czasem ją skrócono, a dla łatwiejszego ubierania przecięto z obydwu boków. Dawniej biała z czerwonymi, pionowymi pasami, biegnącymi od ramion do dołu, a od XVIII w. kolorystycznie dostosowana do ornatu. Jest znakiem urzędu diakona usługującego Chrystusowi Eucharystycznemu. Modlitwa kościelna przedstawia ją jako szatę radości i symbol nadprzyrodzonej sprawiedliwości.