Do końca ich umiłował

Nadeszła Niedziela Palmowa. Rzesze wiernych uczestniczą w procesjach z poświęconymi palmami, śpiewając „Hosanna Synowi Bożemu”, a następnie w uroczystej liturgii Mszy św. Rozpoczyna się ostatni tydzień Wielkiego Postu, w którym Kościół, poprzez Święte Triduum Paschalne przygotowuje nas do uroczystości Niedzieli Zmartwychwstania Pańskiego.

Jest też Niedziela Palmowa obchodzonym w Kościele Światowym Dniem Młodzieży, a w diecezjach świętem młodych. Tegoroczne spotkanie młodzieży, któremu towarzyszy hasło „Abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem” (J 13, 34), zbiega się z drugą rocznicą śmierci Papieża Jana Pawła II. 2 kwietnia 2005 r. odszedł On do Domu Ojca, zawierzając świat i wszystkich ludzi Bożej Opatrzności. Dziś jest Sługą Bożym, a miliony ludzi oczekują Jego beatyfikacji i kanonizacji.

Podczas obchodów rocznicowych będziemy wspominać Jana Pawła II w kościołach, we wspólnotach, w rodzinach. Będziemy uczestniczyć we Mszach św. dziękczynnych za dar, jakim był On i nadal jest dla świata, oraz modlić się, aby jak najprędzej został wyniesiony do chwały ołtarzy. W modlitewnym skupieniu oczekiwać będziemy godz. 21.37. Znów zabrzmią słowa Apelu Jasnogórskiego, „Barki” i „Abba, Ojcze”, pieśni tak bardzo kojarzonych z Papieżem Polakiem. W miejscach pamięci o Nim złożymy kwiaty, zapalimy lampki.

Oby w Wielkim Tygodniu towarzyszyła nam refleksja nad Słowem Prawdy, które głosił Ojciec Święty, rezultaty pozostawiając działaniu Ducha Świętego. Uniwersalne prawdy Ewangelii, które głosił, zapoczątkowały rewolucję wielu sumień, nie tylko w Polsce, ale i w innych krajach Europy. Rewolucja ta była odzewem na słowa Jana Pawła II o tym, że „człowiek nie może sam siebie do końca zrozumieć bez Chrystusa” i właśnie dlatego „Chrystusa nie można wyłączać z dziejów człowieka”. Papież jak nikt inny otworzył nasze serca i umysły na istotę solidarności, mówiąc, że solidarność to „jeden i drugi, nigdy jeden przeciw drugiemu”. Zwracając uwagę, że wolność mamy „daną i zadaną”, dodawał nam odwagi do wyboru życia w prawdzie.

Wołał do nas o przestrzeganie Dekalogu: i w życiu osobistym, i społecznym. Mówił, że Polsce potrzeba ludzi sumienia. Uświadamiał nam skalę przemian po roku 1989 i naszą odpowiedzialność za przyszłość ojczyzny.

Czy przyjęliśmy, a jeśli tak, to czy wdrażamy w życie papieską wizję przyszłej Polski? Otaczająca rzeczywistość raczej nie może napawać dumą i radością. W zgodzie z sumieniem musimy stwierdzić, że jest wiele powodów do wstydu, spraw, które budzą zażenowanie i sprzeciw. Czy dochowaliśmy wierności przyrzeczeniom, które składaliśmy Ojcu Świętemu? Czy dochowaliśmy wierności samym sobie, czy nie porzuciliśmy wiary w Boga, czy nie zdradziliśmy wartości chrześcijańskich – dla wygody, kariery, kierując się zimnym wyrachowaniem? Czy pracujemy nad ukształtowaniem głęboko humanistycznego, bliskiego Papieżowi, nowego stylu myślenia, wolnego od zniewolenia umysłów?

Przed nami Triduum Paschalne: Wielki Czwartek ze Mszą św. Krzyżma, Wielki Piątek z liturgią Krzyża Świętego, Wielka Sobota, z Wigilią Paschalną, „matką wszystkich wigilii” (św. Augustyn), z procesją rezurekcyjną na zakończenie i ogłoszeniem światu radosnej nowiny o tym, że Chrystus zmartwychwstał, żyje i jest wśród nas.

W tym świętym czasie módlmy się, abyśmy nie byli skupieni na samych sobie, lecz stali się Kościołem rozpalonym Bożą miłością dla zbawienia każdego człowieka. Módlmy się o wzrost wiary i chrześcijańskiego bogactwa, które będziemy oddawać w służbę Bogu i bliźnim, wierni przykazaniu Chrystusa: „Miłujcie się tak, jak Ja was umiłowałem”.