Odejście, które boli

Właściwie nie miałem zamiaru pisać dziś tekstu. Są jednak chwile, kiedy czujemy, że trzeba coś zrobić. Nie można stanąć z boku i udawać, że nie ma tematu.

Po decyzji ks. prof. Tomasza Węcławskiego o odejściu ze służby kapłańskiej wielu ludzi, ot tak, przy bramie kościoła, pytało mnie, co o tym sądzić… jak to możliwe, proszę księdza? Przeczytałem też wiele komentarzy dotyczących i decyzji, i samego oświadczenia, które wydał ksiądz profesor. Poruszyły mnie dwie sprawy. Za każdym właściwie razem wyrażano ból i smutek z powodu tego, co się stało, bo dla wielu – także dziennikarzy – jego głos pozostawał jednym z bardziej znaczących, gdy chodzi o sprawy Kościoła. Powracała też w wypowiedziach dziennikarzy – i to mnie naprawdę poruszyło – myśl o odpowiedzialności za drugiego człowieka – za Kościół, który jest wspólnotą ludzi wiary. Zamiast potraktować sprawę jak dziennikarski news, niejeden z komentatorów podszedł do decyzji w sposób niezwykle osobisty i pokazał, że dotyka go ona nie tyle jako dziennikarza, ile jako człowieka wierzącego, który stawia kapłanom określone wymagania.

Dla mnie ta decyzja ma bardzo osobisty wymiar. Jestem jednym z tych wychowanków ks. Tomasza, którzy poznali go na długo przed wstąpieniem do seminarium. Byłem świadkiem wielu działań i inicjatyw podejmowanych przez niego w seminarium. Wiele z nich przyjmowaliśmy z entuzjazmem, czasem może nawet z podziwem. Inne budziły niekiedy nasze zdziwienie i prowadziły do swego rodzaju ścierania się z rektorem, który nie unikał trudnych tematów i gotów był do dyskusji. Nigdy jednak w tych sytuacjach nie zapominał, że ostatecznie to on jest odpowiedzialny za formację i że decyzje, z mandatu biskupa, są w jego rękach. Tym razem też podjął decyzję. Jednak w zupełnie inny sposób…

Po piątkowym oświadczeniu pytano mnie kilkakrotnie, czy jestem zdziwiony tą decyzją. Kilkanaście lat kapłaństwa to takie bogactwo, a zarazem bagaż różnorakich doświadczeń, że zazwyczaj odpowiadam na tego rodzaju pytanie jednym zdaniem: Niewiele mnie już dziwi, są jednak rzeczy, które mnie smucą... Tym bardziej smucić mnie musi każde odejście z kapłaństwa. Bo dla mnie to nie jest news, wiadomość z pierwszej strony czy okazja, by publikować wątpliwej jakości statystyki o kapłanach porzucających stan duchowny. Rzecz nie tkwi w statystykach i w ten sposób się jej nie mierzy. Za każdym razem chodzi bowiem o człowieka z imienia i nazwiska, z całym bogactwem jego osobowości i umiejętności, z jego wiarą i pytaniami, które sobie stawia. Chodzi też o tych wszystkich, dla których przez lata był kapłanem, pasterzem, autorytetem, powiernikiem wielu trudnych spraw.

Nie wyobrażam sobie, bym miał oceniać tych, co odeszli. To zawsze są decyzje trudne, a właściwie tragiczne. Pozostają też jakąś raną zadaną wspólnocie wierzących. Trudno o nich zapomnieć, zwłaszcza gdy wcześniej doświadczyło się wiele dobra…

Wydaje mi się jednak, że w takich chwilach jest też obowiązkiem przypomnienie sobie, że w naszej wierze musimy opierać się na Jezusie i na Jego słowie, które nawet w chwilach trudności i zamętu wskazuje właściwą drogę. Jak uczy życie, człowiek (także kapłan czy biskup) może zawieść, narazić na szwank naszą wiarę i zaufanie do Kościoła, ale ostatecznie to na Chrystusie ma się budować nasza wiara i to On ma być dla nas Drogą, Prawdą i Życiem.