Tajemnica powołania człowieka

Wbrew temu przeświadczeniu wygłaszamy często opinie na przykład o lekarzu albo nauczycielu "z powołania", pragnąc podkreślić, że ktoś wykonuje swoją pracę służebną z wielkim oddaniem. Chociaż istnieje powołanie do każdego stanu życia i pracy zawodowej, to do czasów Soboru Watykańskiego II o powołaniu mówiono prawie wyłącznie w odniesieniu do kapłaństwa oraz życia zakonnego. W rezultacie również świętość rezerwowano przede wszystkim dla kapłanów oraz osób żyjących w klasztorach.

Odnaleźć własną drogę

W gronie chrześcijan beatyfikowanych i kanonizowanych przez Kościół dominują osoby duchowne, ale jest wśród nich także niemało ludzi świeckich. Wszyscy bowiem, jako dzieci Boże, jesteśmy powołani do świętości, każdy na własnej - wyznaczonej przez Boga tylko dla niego - drodze życia.

Godzi się więc podejmować trud rozeznania, czy Pan Bóg rzeczywiście powołuje nas np. do małżeństwa, i to właśnie z tym, a nie innym, człowiekiem. Co więcej: należy nie ustawać w modlitwie o wybór dobrego męża czy żony, właściwej szkoły czy zawodu, a przede wszystkim - rozeznania swojej misji w służbie Kościołowi i Chrystusowi. Rozważenie wszystkich znaków powołania, połączone z modlitwą w tej intencji - a najlepiej i rekolekcjami - daje szansę na dokonanie właściwego wyboru, czyli zgodnego z Bożymi zamiarami. Wielką misję w tym zakresie mają do spełnienia rodzice, którzy są dla swych dzieci pierwszymi zwiastunami wiary i pielęgnują właściwe każdemu z nich powołanie.

W rozstrzygających chwilach życia, kiedy podejmujemy decyzje nieodwracalne - albo, przynajmniej, trudno odwracalne - trzeba wyraźnie opowiedzieć się za Chrystusem. Taka postawa jest znakomitą inspiracją na dalsze życie człowieka i wpływa na sposób pojmowania małżeństwa, wyuczonego zawodu, wykonywanej pracy, czy swojej służby w Kościele. A na dodatek pomaga dochować wierności raz podjętym decyzjom i zobowiązaniom.

Wezwania Bożego należy poszukiwać w posiadanych zdolnościach i charyzmatach, a więc predyspozycjach naturalnych oraz nadprzyrodzonych. W powołaniu człowieka zawiera się wezwanie, a zarazem zobowiązanie do odpowiedzi na wołanie Boga; dzięki temu staje się ono dla chrześcijanina podstawą życia i duchowości.

Powołanie Abrahama i narodu wybranego

Stary Testament określa powołanie hebrajskimi terminami qara - wołać i bachar - wybierać, a w przekładach greckich słowami kaléo - wołać, powoływać i eklegomai - wybierać. Fundamentalnym powołaniem człowieka jest stworzenie: Bóg "to, co istnieje, powołuje do istnienia" (Rz 4, 17). W świetle Pisma Świętego powołanie Boże nie zamyka się jedynie w wymiarze indywidualnym, ale posiada również charakter wspólnotowy. Biblia ukazuje powołanie ludu Bożego Starego Przymierza, czyli Izraela; w czasach Nowego Przymierza powołany zostaje nowy "naród wybrany", czyli lud Boży tworzący Kościół Chrystusa.

W powołaniu inicjatywa zawsze należy do Boga, który wzywa człowieka i daje mu obietnice. Widać to na przykładzie Abrahama, któremu Bóg obiecuje, że będzie ojcem wielkiego narodu: dzięki potędze swego zawierzenia został on praojcem nie tylko narodu wybranego, ale i wszystkich ludzi wierzących. A potem Bóg powołuje kolejnych proroków: Mojżesza, Amosa, Izajasza, Jeremiasza czy Ezechiela, obdarzając ich posłannictwem. Wreszcie powołany zostaje cały Izrael, z którym Bóg zawiera przymierze.

Powołanie zawsze jest wyrazem miłości Boga do człowieka, a Pismo Święte przedstawia je rozmaitymi obrazami: ojca i syna, oblubieńca i oblubienicy, czy pasterza i owiec. Towarzyszy mu wezwanie do wypełnienia określonych zadań; Jahwe mówi do Izraela: "Wy będziecie Mi królestwem kapłanów i ludem świętym" (Wj 19, 6), czyli - macie dbać o kult prawdziwego Boga oraz troszczyć się o wierne wykonywanie Jego poleceń. Wierność powołaniu sprawia, że Bóg miłuje swój lud i błogosławi mu. To również rękojmia Jego stałej obecności pośród ludu: podczas wędrówki przez pustynię w obłoku, czy słupie ognia, a później w namiocie spotkania i wreszcie - w świątyni.

Jednak sprzeniewierzenie się powołaniu grozi karą, toteż każdorazowe zerwanie przymierza przez Izrael jest surowo piętnowane przez proroków, którzy porównują lud do nierządnicy. Zapowiadają także nowe przymierze, doskonałe i wieczne, które będzie zawarte pomiędzy Mesjaszem a nowym ludem.

Kościół - społeczność powołanych

W czasach Nowego Przymierza Bóg wychodzi z inicjatywą wobec całej ludzkości. Pragnie, za pośrednictwem swego Syna, wybawić ją z niewoli grzechu, udzielając swej łaski każdemu człowiekowi. To powołanie do głoszenia Ewangelii, a więc świadczenia o dziele Odkupienia, dokonanym przez Zbawiciela. Odpowiedź na Boże wezwanie jest rękojmią Jego stałej obecności, aż do skończenia świata, w Kościele, a zwłaszcza pod postaciami Chleba i Wina. Nagrodą zaś za wierność będzie życie wieczne w Królestwie Bożym, gdzie "będą oni Jego ludem, a On będzie Bogiem z nimi" (Ap 21, 3).

Aby znaleźć się w owej nadprzyrodzonej wspólnocie wierzących, potrzebna jest jednak łaska Boża, której On - dobry i miłosierny Ojciec - udziela hojnie wszystkim ochrzczonym, jako swoim przybranym synom. Przynależność następuje więc przez wiarę i chrzest, potem umacnia się przez kolejne sakramenty, zwłaszcza bierzmowanie i eucharystię, a wybrani otrzymują również sakrament kapłaństwa.

Każdy członek tej społeczności, której spoiwem jest miłość wzajemna, otrzymuje powołanie do świętości i kultu Bożego oraz włączenia się w służbę Kościołowi i misję ewangelizacji świata.