Kochana pokora

Przeciwstawienie „mądrych i roztropnych” oraz „prostaczków” musi wywoływać kontrowersje. Przyzwyczailiśmy się, że wpływ na świat mają ci pierwsi, nie ci drudzy. To ci pierwsi osiągają sukcesy, robią kariery, są znani i rozpoznawalni, stają na czele społeczności i budują autorytet liderów. Ich ambicje, wiedza i umiejętność poruszania się po zawiłościach relacji, które opierają się na korzyściach, napędzają rozwój, są motorem dynamizmu społecznego.

A prostaczkowie? Ludzie, których nikt nie zna, unikający rozgłosu, znający swoje ograniczenia – co oni mają do zaoferowania światu? Pokora oburza świat. Według obowiązujących stereotypów jest zaprzeczeniem sukcesu, kariery i ambicji. Aby mieć udane życie, trzeba wciąż stawiać na siebie, udoskonalać się i w tym celu zdobywać wiedzę oraz kolejne kompetencje.

Przyznać trzeba, że i w Kościele spotykamy jednych i drugich. Ambitnych liderów i cichych wiernych. Charyzmatycznych przywódców i zwyczajnych chrześcijan. Jedni i drudzy są darem dla wspólnoty. Problem rozpoczyna się wtedy, gdy ci pierwsi przestają ufać Panu Bogu i zaczynają wierzyć wyłącznie własnym siłom, talentom i możliwościom. A te są ograniczone. Nie ma na ziemi ludzi samowystarczalnych i znających recepty na wszystkie problemy świata i Kościoła. Człowiek, który wierzy w swoje nieograniczone siły i mądrość, prędzej czy później upada, rani innych, nadwyręża więź z Bogiem – nawet jeśli wydaje mu się, że jest jej wierny.

Świat nie rozumie pokory, kojarzy ją z nieudacznikami i ludźmi bez ambicji. Ale czy w Kościele pokora jest kochana? Wezwanie Jezusa „Uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokornego serca” jest w istocie wezwaniem do przywrócenia ładu, w którym to nie my pchamy do przodu świat swoimi wysiłkami, ale oddajemy ster Bogu. Przychodzimy do Jezusa i uczymy się od Niego pokory, która zmienia świat. 

W Kościele wiele dobrych rzeczy dzieje się bez medialnego szumu. Jest w Kościele wiele osób, które w cichości i pokorze pracują, służąc bliźnim, ale nie kreują się na bohaterów, choć tworzą dzieła wielkie i ich życie jest heroiczne. Ale oni, zamiast zdobywać lajki w mediach społecznościowych, po prostu przychodzą do Jezusa. Ambicje podszeptują: bądź człowiekiem sukcesu, rób wszystko, by osiągnąć swój cel. Ale mądrość prostaczków polega na tym, że oni swoje cele oddają Bogu i pozwalają, by to On ich prowadził ku celom, dla których warto żyć. Pokora, której uczymy się od Jezusa, jest siłą, nie słabością.

Paradoks pokory, prostoty i cichości polega na tym, że cichość i pokora bywają początkiem wybitnych dzieł i wielkich spraw. Kiedy stajemy przed Panem z prostotą i pokorą, dzieją się rzeczy wielkie, również takie, które po ludzku wydają się niemożliwe.

Bardzo łatwo jest uwierzyć we własną samowystarczalność, popaść w pychę posiadania absolutnej wiedzy o Bogu i człowieku. Ale nikt nie odkryje piękna Ewangelii, jeśli jest ona głoszona przez ludzi pysznych i przekonanych o swojej wyższości. Do człowieka zmagającego się z wątpliwościami i słabościami przemówi raczej autentyczne świadectwo chrześcijanina bezradnego, ale ufającego swojemu Bogu z prostotą dziecka. Tylko ogołocenie z poczucia osobistej wszechmocy może otworzyć nas na przyjęcie miłości. Ludzie widzą w takich postawach słabość i życiową przegraną, ale my wiemy, że prawdziwą siłą jest zaufać Chrystusowi.

Ogarnięty szaleństwem przemocy i konfliktów świat potrzebuje dziś oddechu, który daje prostota i zwyczajność. Powrót do najprostszej wiary, wpatrzenie w cichego i pokornego Boga może nam przywrócić dziecięcą radość bycia Jego dziećmi, na nowo zaufać Mu tak mocno, by w otaczającym nas chaosie nie tracić nadziei i wytrwale szukać prawdy i miłości.