Nienaruszalna jedność

W tajemnicy Trójcy Świętej stajemy przed Bogiem, który jest w Trzech Osobach: Ojca, Syna i Ducha Świętego. I te Osoby są związane relacją miłości bezgranicznej. Ta miłość przepływa między Nimi i spaja w jedność, której nie potrafimy pojąć ludzkim rozumem – bo choć są Jedno, zachowują swoją tożsamość: Ojciec posyła Syna na świat, Syn jest posłuszny Ojcu i wsłuchany w Jego wolę, a Duch Święty jest wielkim Kontynuatorem Ich misji w świecie i Źródłem mocy dla wierzących w Niego. Miłość Trzech Osób jest doskonałym przeciwieństwem egocentryzmu. Jest to miłość, która wiąże Ojca, Syna i Ducha Świętego na różne sposoby, przez wzajemne całkowite oddanie.

Jak każda prawdziwa miłość, ta, która wiąże Trójcę Świętą, udziela się na zewnątrz, w Boskich relacjach ze światem i człowiekiem. Jest ona powodem, dla którego zostaliśmy stworzeni, istotą Bożego objawienia. Trójca Święta kocha nas solidarnie. Z miłości stworzył nas Ojciec, przepełniony miłością Syn ofiarował swoje życie za nas, dla naszego zbawienia, a Duch Święty, który jest Ogniem miłości, czuwa przy każdym z nas jako Paraklet – Obrońca i Pocieszyciel. Miłość do świata i ludzi spaja Trzy Osoby w jedno. Ta miłość jest fundamentem obecności Boga wśród nas. Więcej, jest samą Jego obecnością.

Jak każda prawdziwa miłość, Bóg w Trzech Osobach pragnie nas w nią włączyć. Nie objawia nam swojej miłości po to, byśmy się nią zachwycali – On pragnie, byśmy nią żyli, by ona spajała nas w jedno, aby „każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne”. Zostaliśmy stworzeni i zbawieni z miłości i zaproszeni do jedności na wzór Trójcy Świętej, powołani do tego, by ją naśladować i dzielić się nią wzajemnie we wspólnocie.

Przeciwieństwem tej jedności jest rozproszenie i podział. Egoistyczne interesy, nieumiejętność słuchania, przekonanie o absolutnej racji i potępianie – w imię tego przekonania – bliźnich, którzy mają inne spojrzenie na świat, Kościół i relacje międzyludzkie – to wszystko jest przeciwieństwem więzi, która spaja Trójcę Świętą i do której my też jesteśmy powołani. Niestety jednak konflikty i podziały stały się naszym chlebem codziennym. Więcej pasji niekiedy wkładamy w ich zaognianie i pogłębianie klimatu wrogości niż w uważne słuchanie, dążenie do pojednania i szukanie wartości, które łączą. Skupienie na sobie lub na własnej grupie jest przeciwieństwem miłości. Gdy myślimy o sobie wyłącznie w kategoriach zaspokajania własnych pragnień, marzeń i ambicji, konsekwencją jest ślepota na inne światy, faktyczne porzucenie wspólnoty – i opuszczenie Jezusa. To się dzieje codziennie w Kościele.

To nie ma nic wspólnego z miłością, dla której stworzył nas Ojciec. Jeśli chrześcijaństwo jest naśladowaniem Chrystusa, jest też naśladowaniem relacji, jakie Go wiążą w doskonałej Wspólnocie Trzech Osób. Może warto, byśmy o tym sobie przypominali za każdym razem, gdy kreślimy na sobie znak krzyża. Żyjemy „w imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego”. Podziały i rozproszenie są przeciwieństwem życia. A przecież Trójca Święta pragnie włączyć nas wszystkich w życie – w życie wieczne.

Codzienne przełamywanie samotności, wychodzenie ku bliźniemu, szukanie jedności, która szanuje odmienność i życzliwie przyjmuje dar drugiego człowieka – oto droga naszego ludzkiego naśladowania doskonałej miłości Trójcy Świętej. Kochamy niedoskonale? Owszem, bo taka jest nasza ludzka natura. Ale zostaliśmy powołani do miłości doskonałej, a Trzy Osoby Boskie wspierają nas i towarzyszą w przekraczaniu naszych ludzkich ograniczeń i słabości. Nie musimy wymyślać, jak budować wspólnotę między sobą. Znajdziemy odpowiedzi, gdy wpatrzymy się w Ojca, Syna i Ducha Świętego, i będziemy na co dzień odkrywać, że kochają się tak doskonale i absolutnie, że tworzą nienaruszalną jedność. Taki jest nasz cel, istota chrześcijańskiego powołania i pragnienie Boga: „aby byli jedno”.