Do szczęścia potrzebujemy relacji, ale też w relacjach odczuwamy najwięcej lęku

Nie bójcie się ludzi. Te słowa dotykają spraw w naszym życiu najtrudniejszych i najważniejszych, często decydujących o tym, czy czujemy się szczęśliwi, kochani, potrzebni, czy wręcz przeciwnie – osamotnieni, odtrąceni, nieważni. Mówimy o relacjach. Bez relacji nie przetrwamy. Potrzebujemy do życia miłości, przyjaciół, zaufania innym i poczucia bezpieczeństwa w kontakcie z drugim człowiekiem. 

A jednocześnie relacje są tym obszarem naszego życia, w którym odczuwamy najwięcej lęku. Boimy się zależności od innych, tego, że zostaniemy zranieni, wykorzystani, ostatecznie odtrąceni. Obecność drugiego człowieka budzi też obawy o to, że zwyczajnie może skomplikować nam życie, zagmatwać je, a czasem odebrać. Drugi człowiek, ten bliski, odbiera nam dotychczasowe życie, zmienia nasz świat nieodwracalnie. Drugi człowiek, ten wrogi, może ten nasz świat podeptać i zdruzgotać.

Ale Jezus mówi: Nie bójcie się. Obiecuje, że wszystkie rany zadawane w ukryciu zostaną odsłonięte, wszystkie złe słowa wyszeptane w gniewie ujawnione, każda krzywda doczeka się sprawiedliwej naprawy. Kochający Bóg zdejmie z ludzkiego życia złowrogi, mroczny cień zdania: „Tylko nie mów nikomu”. Każda krzywda karmi się tajemnicą i milczeniem. Tymczasem Jezus dodaje odwagi: „Co mówią wam w ciemności, powtarzajcie w świetle”. To bardzo ważne, aby te słowa usłyszeli cierpiący, prześladowani, ofiary i świadkowie przestępstw i różnych form przemocy, niesprawiedliwie traktowani, ignorowani przez instytucje, systemy i wspólnoty.

Obietnica Jezusa zbudowana jest na miłości. Bóg nas zna. Jest z nami w każdej chwili życia, również wtedy, gdy w ciemnościach słyszymy złe słowa, gdy spotykają nas krzywdy, gdy nasze słabości ludzie chcą wykorzystać przeciwko nam. Bóg jest z nami, bo, jak mówi Pan, jesteśmy dla Niego ważniejsi niż wiele wróbli. On jest po naszej stronie, bo zna historię naszego życia. Był i jest w niej obecny. Człowiek może zabić w nas nadzieję, może nam odebrać życie, normalne funkcjonowanie, ale Bóg jest z nami, a to oznacza, że żaden człowiek nie jest w stanie odebrać nam tego, co najważniejsze – życia w Nim.

Dla Boga jesteśmy ważni. A gdyby to stwierdzenie odwrócić i zapytać: czy Bóg jest dla nas równie ważny, jak my dla Niego? Zuchwałe to pytanie, ale zasadne, bo bywa, że choć określamy się mianem chrześcijan, katolików, uczniów Chrystusa, nasze zachowanie, słowa i postępki temu przeczą. Przeczy temu nasza chęć budowania tożsamości na opiniach innych osób, ich aprobacie i przychylności, na zdaniu większości czy obowiązującej aktualnie modzie. Co to więc znaczy: przyznać się do Jezusa przed ludźmi?

Aby na to pytanie odpowiedzieć uczciwie, musimy wiedzieć, kim naprawdę jesteśmy. Nie wtedy, gdy pełnimy określone role społeczne, gdy wypełniamy powierzone nam zadania: matek i ojców, przyjaciół, uczniów i pracowników, przykładnych katolików, tych wszystkich funkcji, które tkają między nami sieci relacji. Kim jesteśmy w najgłębszych zakamarkach naszych serc, tam, gdzie dociera jedynie spojrzenie Boga? Kim jesteśmy przed Nim, w Jego oczach? Dopiero, gdy znamy odpowiedź na to pytanie, zrozumiemy naszą tożsamość chrześcijanina. Do Jezusa bowiem nie przyznajemy się deklaratywnie, przez rytuały, głośno wyrażane hasła i udział w ideologicznych sporach. Do Jezusa przyznajemy się tacy, jacy jesteśmy, z całą głębią naszych uczuć, pragnień i tęsknot, ze wszystkimi talentami i darami, z całą historią naszego życia i wszystkimi doświadczeniami, które się na nią składają.

Komu chcemy się przypodobać? Ludziom, którzy dziś nam przyklaskują i chwalą nasze zaangażowanie, ale jutro mogą się odwrócić i skazać na samotność i rozczarowanie? Czy Bogu, który zna nas lepiej niż my sami siebie, ze wszystkimi naszymi pęknięciami i ranami, ale patrzy na nas, jak na Swój najcenniejszy skarb i pragnie dla nas wieczności?