Gromadka przestraszonych mężczyzn

To niezwykle cenna, dająca nadzieję wiadomość: Jezus nie zna żadnych przeszkód, gdy pragnie dotrzeć do człowieka. Żadnych. Nie zatrzymają Go ani nasze lęki, ani zatrzaśnięte serce, ani niechęć do Kościoła, ani brak wiary. Nie ma na świecie takiej przeszkody, której nie pokona Jego miłość. Tak było w Wieczerniku, który stał się schronieniem dla gromadki przestraszonych mężczyzn. Tak jest w Kościele zatroskanym o swoje być albo nie być w świecie, który mówi, że nie potrzebuje go, by uwierzyć w Boga. I tak jest z każdym człowiekiem, który skupia się na swoim lęku i zwątpieniu tak bardzo, że nie widzi dróg wyjścia z zamknięcia. Bóg jednak widzi drogi wyjścia. Więcej – On je wytycza i wskazuje.

Zmartwychwstały nie czeka na nasze zaproszenie, na akt odwagi, na samodzielne próby wyzwolenia. On przychodzi ze swoim umacniającym błogosławieństwem, bo bez Niego nic nie zrobimy. Bez daru Jego pokoju jesteśmy tylko kolejną ludzką wspólnotą, kruchą i miotaną przeciwnościami, konfliktami, egoistycznymi celami. Bez Jego obecności nasze więzi rwałyby się przy najmniejszych niepowodzeniach i porażkach. Bez Jego Ducha nie mógłby zaistnieć na świecie Kościół. A początkiem wszystkiego w Kościele jest spotkanie ze Zmartwychwstałym. Dzięki temu, że jest w nas Chrystusowe tchnienie Ducha, który przynosi pokój, jesteśmy zdolni do zaangażowania po stronie dobra, do przekraczania egoizmu, do życia w Jego miłości, do poznawania prawdy o sobie.

W Wieczerniku więc narodził się Kościół złożony z ludzi, którzy uwierzyli Dobrej Nowinie i doświadczyli, jak na ich oczach spełniają się obietnice Pana. Wiara świadków, umocniona darami Ducha Świętego, legła u fundamentów rzeczywistości, która trwa od ponad dwóch tysiącleci. Nie jest to jednak trwanie w bezruchu, bo Duch Święty wnosi w Chrystusowy Kościół dynamizm, świeżość, radość i życie. Jego obecność rozpoznajemy w relacjach, które nas łączą, w spotkaniu z drugim człowiekiem, w odważnym przechodzeniu przez zamknięte drzwi świata, społeczeństw, osób, które nie poznały jeszcze Jego miłości.

Apostołowie wyszli z Wieczernika nie o własnych siłach, ale dzięki sile miłości, którą zobaczyli w Jezusowych ranach. Poszli za Jego Duchem, a nie za duchem czasu, który zamknął ich w czterech ścianach lęku. Pięćdziesiątnica przypomina nam, że jesteśmy mieszkaniem Bożego Ducha, który wszystko może. Jest celebrowaniem życia w jego pełni, świętowaniem nieograniczonego bogactwa charyzmatów, którymi wciąż jesteśmy obdarzani. Jest manifestacją nadziei, która rodzi się wbrew wszystkiemu i prowadzi uczniów Pana, by nieśli światu pokój.

Gdzie mieszka Duch Święty, tam rodzi się pokój, który jest owocem wszystkich Jego darów. Jest to pokój, jak lubi powtarzać papież Leon XIV, „nieuzbrojony i rozbrajający” – taki pokój, który jest znakiem sprzeciwu wobec polaryzacji i podziałów. Pokój oznacza więc pełnię życia chrześcijanina, ale jest także – bezwarunkowo – jego stylem funkcjonowania w świecie.

Świat cierpi z powodu wojen i konfliktów, społeczeństwa nimi dotknięte tęsknią do pokoju, bo bez niego nie ma życia. Ale pokój, który przynosi Chrystus, oznacza o wiele więcej: jest samym życiem, jest siłą usprawniającą do przekraczania siebie: w przebaczeniu, w miłości nieprzyjaciół, w służbie, w ofiarowaniu siebie dla innych. Jest to też dar, z którego nie da się czerpać w samotności. Pokój jest istotą naszych relacji z bliźnimi, darem, który nie istnieje, jeśli się nim nie dzielimy we wspólnocie.