Uwierzyć w Jezusa

Wraz z Adwentem rozpoczynamy nowy rok duszpasterski. Co Kościół w Polsce chce zaproponować w tym czasie wiernym?

– To pierwszy rok nowego cyklu Programu duszpasterskiego, który ma nas doprowadzić do odnowienia i wzmocnienia duchowości chrzcielnej, a przeżywać będziemy go pod hasłem „Wierzę w Syna Bożego”. Stawiamy więc mocny akcent na wiarę, zgodnie ze słowami Jezusa: „Kto uwierzy i przyjmie chrzest będzie zbawiony”. Będzie to swoista kontynuacja Roku Wiary, ale tym razem akcent położymy na kerygmat, na jego treść, znaczenie i możliwości wykorzystania w posłudze pastoralnej. Kerygmat to natomiast, najprościej definiując, zbawcze przesłanie zawarte w Biblii, zawierające obietnicę zbawienia i wzywające człowieka do wiary i przemiany życia w Bogu. Z tym zbawczym przesłaniem nierozdzielnie związana jest ewangelizacja, czyli takie głoszenie kerygmatu, które doprowadza człowieka do podjęcia wyraźnej decyzji wiary i wejścia w osobistą relację z Bogiem we wspólnocie Kościoła.

Oprócz działań ewangelizacyjnych, priorytetami rozpoczynającego się roku duszpasterskiego będzie również propagowanie Pisma Świętego oraz rozszerzenie i pogłębienie katechezy rodziców i chrzestnych, prowadzonej przed chrztem dziecka. Jakie konkretne zalecenia w tych obszarach ma Komisja Duszpasterstwa?

– Jeśli chodzi o podjęcie konkretnych działań ewangelizacyjnych, proponujemy rekolekcje kerygmatyczne w parafiach, które powinny rozpocząć się w Wielkim Poście i być kontynuowane przez cały czas trwania nowego, czteroletniego Programu duszpasterskiego. Jednym z owoców tych rekolekcji powinno być powstanie w parafii grup duszpasterskich, w których osoby dorosłe znajdą możliwość stałej formacji pogłębiającej ich wiarę. Tu z kolei liczymy na zaangażowanie się licznych środowisk związanych z nową ewangelizacją, skupionych wokół działającego przy Komisji Duszpasterstwa Zespołu ds. Nowej Ewangelizacji.

W naszych wspólnotach bardzo potrzebna jest również dobra i systematyczna praca biblijna. Nie da się bowiem głosić kerygmatu bez rozważania Pisma Świętego. Dlatego też w pracy nad kształtowaniem i pogłębianiem duchowości biblijnej liczymy na sprawdzoną już we wcześniejszych latach współpracę z Dziełem Biblijnym im. Jana Pawła II. Chcemy również wspierać wszelkie inicjatywy, zarówno ogólnopolskie, jak i diecezjalne podejmowane przez to stowarzyszenie.

Zależy nam także na sprowokowaniu w polskich diecezjach dyskusji na temat sposobów i jakości przygotowania rodziców i chrzestnych do chrztu dziecka. Ta forma katechezy dorosłych stwarza bowiem ogromną szansę ewangelizacji. Z inicjatywy Komisji Duszpasterstwa powstał już zespół pod kierunkiem bp. Marka Mendyka – przewodniczącego Komisji Wychowania Katolickiego, który zajmie się tym zagadnieniem w skali ogólnopolskiej. Zadaniem tego gremium będzie wypracowanie koncepcji katechezy dorosłych wokół sakramentów inicjacji chrześcijańskiej oraz sposobów wprowadzania jej w życie parafii.

Wracając do hasła, które będzie nam towarzyszyło przez najbliższy rok, co, zdaniem Księdza Arcybiskupa, w ogóle znaczy wierzyć w Syna Bożego?

– Odpowiedź na to pytanie znajdujemy w encyklice Ojca Świętego Franciszka Lumen fidei. Papież zwraca w niej uwagę, że dla pierwszych chrześcijan wiara, jako spotkanie z Bogiem żywym objawionym w Chrystusie, była „matką”, ponieważ wydawała ich na światło dzienne, rodziła w nich Boże życie. I dlatego byli oni gotowi złożyć publicznie świadectwo swojej wiary, nawet jeśli miało się to wiązać z utratą życia.

Wiara chrześcijańska musi być skoncentrowana na Chrystusie. Jest ona bowiem wyznawaniem, że Jezus jest Panem i że Bóg wskrzesił Go z martwych, co stanowi najwyższy przejaw Bożej miłości do nas. Tak więc wiara chrześcijańska jest wiarą w Miłość pełną, w jej skuteczną moc i w jej zdolność przemieniania świata, jak przypomina Franciszek. „W wierze Chrystus nie jest tylko Tym, w którego wierzymy, najwyższym objawieniem miłości Bożej, ale także Tym, z którym się jednoczymy, aby móc wierzyć. Wiara nie tylko patrzy na Jezusa, ale patrzy z punktu widzenia Jezusa, Jego oczami: jest uczestnictwem w Jego sposobie patrzenia. [...] Życie Chrystusa, Jego sposób poznania Ojca, życie całkowicie w relacji z Nim, otwiera przed życiem ludzkim nową przestrzeń, i my możemy w nią wejść” – pisze Ojciec Święty. Jednocześnie podkreśla on doniosłość tej osobistej relacji z Jezusem, wyjaśniając, że oprócz tego, iż „wierzymy, że” prawdą jest to, co mówi Jezus, możemy także „wierzyć” Jezusowi oraz „wierzyć w” Jezusa. I tak „wierzymy” Jezusowi, gdy przyjmujemy Jego słowo i Jego świadectwo, ponieważ On jest prawdomówny. Natomiast „wierzymy w” Jezusa, gdy przyjmujemy Go osobiście w naszym życiu, przyłączając się do Niego w miłości oraz idąc za Nim na naszej drodze.

Wierząc, otwieramy się jednocześnie na Miłość i zostajemy przez Nią przemienieni upodabniając się do Chrystusa. Bez tego upodobnienia w Miłości, bez obecności Ducha Świętego, który rozlewa ją w naszych sercach, jest rzeczą niemożliwą wyznawać Jezusa jako Pana. Taka wiara nie jest jednak sprawą prywatną, ale czyni z chrześcijanina członka Kościoła głoszącego Tego, któremu uwierzył.